Nine (2009)

Jup, zeven stuks voor How the West Was Won (1962): Henry Fonda, Karl Malden, Gregory Peck, James Stewart, John Wayne, Walter Brennan en Spencer Tracy.

Oké, het weinig competitie voor de Fellinifilm, maar is het werkelijk zo slecht als iedereen beweerd? Wat mij betreft niet. Nine is nergens een grootse film, maar slecht werd het nergens en het is erg vermakelijk.

Ondanks Day-Lewis' aanwezigheid (erg goed, al blijf ik denken dat Bardem beter in de film paste) was ik vooral geïnteresseerd in de actrices, daar zitten toch wel veel sterke dames tussen. Cotillard heeft daarvan de meeste schermtijd en loopt eigenlijk met gemak met de film weg. Prachtige rol. Kidman is weinig te zien, maar toch perfect gecast. Lang niet meer zo goed geweest eigenlijk. De rest doet vooral wat we van ze verwachten. Judi Dench kan dit soort rollen slaapwandelend spelen en nog geweldig zijn. Fergie heeft alleen een musicale scène en is goed gekozen. Hudson en Loren raakte ietwat verloren in deze massa en ze werden niet al te bevredigend in het verhaal geplaatst, maar ze deden niets verkeerd. De film is gewoon starpower op zijn best. Alleen Cruz vond ik iets te komisch spelen. De rest doet toch meer minder meer.

Het verhaal kennen we van Fellini, maar het is wat versimpelt voor een groot publiek en het mist toch net die Fellini-touch. Echt storen deed dit mij echter niet. Het werd uiteindelijk toch vermakelijk verteld, zonder dat het ooit echt iets unieks werd. Hetzelfde geldt eigenlijk ook voor de nummers: niet speciaal, maar goed genoeg. Kortom, ik mocht Nine wel. De vraag voor wie dit gemaakt is kwam ook wel bij mij naar boven drijven. Het is een van de vreemdste mixen tussen art-house en commerciële films, want het is het uiteindelijk allebei totaal niet geworden. Ik vond het echter leuk.

Kleine 3,5*

Wow! Penélope Cruz is nog verleidelijker dan ik haar ooit gezien heb.

En alleen daarom geef jij de film een 5,0*

De score hier valt me dik tegen, ik vrees dat ik mijn verwachtingen zal moeten gaan bijstellen.

Echt een topkast dit, alleen de rating is nu heel laag. Al zijn het maar 50 stemmen, toch stel ik mijn verwachtingen iets bij.

Penélope Cruz is veel meer dan de mooiste vrouw van deze planeet. Ze is een uitmuntend actrice. Dat laat ze in deze film weer heel duidelijk zien. Dat is blijkbaar aan je aandacht ontsnapt.

Bij een film draait het bij mij niet alleen om actrices, hoe goed ze ook acteren en hoe mooi ze ook zijn. Ik vond de musicalliedjes in deze film afgrijselijk en daarom kreeg deze film van mij een 1,0*. Voor een uitgebreide recensie, zie mijn bericht van 24 februari j.l.

vanmiddag in de biosscoop gezien..

Top cast, beetje alleen jammer dat elk personage er maar heel even in voor komt van de "vrouwen" toch..

Nicole komt er misschien maar 10-15 min in beeld

Het is eigenlijk een opeenvolging gebeurtenissen en fantasieën van de hoofdrol speler.. Leuk, maar de uitvoering is wat minder..

De liedjes en dans zijn gezellig en sommige zijn zeer goed (vooral die van Fergie) maar de meeste lijken op elkaar en de liedjes blijven helemaal niet hangen, jammer..

Ook is het een 'verwarrende' film omdat heden en fantasie door elkaar wordt gegooid.. het verhaal is slap en niet wekt weinig nieuwsgierigheid op.. jammer

Geeft een 2,5 omdat er wel leuke scènes bij zitten, paar leuke "liedjes" en sommige acteurs het zeer goed deden, ondanks weinig in beeld te zijn..

Het is toch wel teleurstellend dat een film met zoveel sterren zo weinig ruimte voor acteergeweld biedt.

Daniel Day-Lewis vind ik redelijk overtuigend als gefrustreerde en egocentrische regisseur, maar echt vlammen doet hij nergens. Maar hij niet alleen: alle peronages zijn dusdanig oppervlakkig, éénzijdig en kortstondig in beeld dat je de actrices niet echt kwalijk kunt nemen dat ze maar volledig hebben ingezet op hun zang-en danskunsten.

In die zin komen Cruz en Cotillard nog het beste uit de verf; hoewel hun nummers niet bepaald hoogvliegers zijn wekken hun personages- als vrouw vs. liefje van- nog de meeste interesse op. Beiden overtuigen dan ook in hun rol en geven de film wat meer glans.

Dat kan ik dan weer niet zeggen van Kate Hudson (wat een vreemde eend in de bijt) ,Dench en Loren. Hun personages voegen naar mijn idee totaal niets toe aan het verhaal. Kidman is dan wel weer uitstekend. Ook haar verschijning komt redelijk overbodig over (wellicht doordat haar personage niet de aandacht krijgt die het verdient) maar overtuigen doet ze wél in de paar minuten screentime die ze heeft.

Een ander hekel punt zijn de zang-en dansnummers. Het ziet er allemaal gelikt uit, maar originaliteit in de uitvoering is ver te zoeken. Het nummer van Fergie doet het eigenlijk nog het beste; het sluit leuk aan op haar scène in de film, met al dat zand, en blijft als enige nummer echt een beetje hangen. Cotillard en Kidman brengen hun nummers met klasse, maar hebben de pech dat ze met deze langzame nummers niet echt kunnen knallen.

Mislukte film? Dat toch niet, Nine zit op de meeste fronten degelijk genoeg in elkaar om er een voldoende aan kwijt te kunnen en ik vond het geen straf om hem te bekijken. Ik hoop alleen dat, mocht hij zich ooit nog eens aan een musical wagen, Marshall een volgende keer niet vergeet om een verhaal toe te voegen met personages waarbij de kijker wél geïnteresseerd raakt in hoe het met ze afloopt... En dat hij een andere choreograaf raadpleegt voor wat vernieuwende inzichten. Want bij een liefhebber van het genre zoals ik had dit eigenlijk op een dikke 4* uit moeten kunnen komen.

speranza kom ik op deze pagina tegen, dan moet vast Penelope Cruz een rol in deze film hebben haha, en hij trekt weer van leer hoor. Mensen pas op! Kom niet aan Cruz dan kom je aan speranza.

Moet toegeven dat een vrouw zonder ooit voor actrice geleerd te hebben, leuke rollen weet neer te zetten door de jaren heen. Ze is zeker ook mooi, maar ook zij heeft haar mindere dagen hoor speranza.

Marshall lijkt wel zo'n regisseur te zijn die steeds denkt "nu maak ik iets heel groots". Zowel Chicago als Memoirs of a Geisha vind ik echt van die opgeblazen films.
Hier heeft hij een echte sterrencast, die ook niet verzaakt, maar de film is gewoon heel matig. De eerste zang- en dansscène is eigenlijk al een treffende samenvatting. Het begint aardig en je denkt “dit kan wel wat worden”, maar dan gaan ze lalalala-en en is het over, zeker als er allemaal lelijke vrouwen en travo’s in beeld komen en sensueel proberen te doen.

Verder wordt alles zo clichématig benaderd. Ik ben er nog steeds niet helemaal uit of dat nou als spot was bedoeld of niet. Het kan me niet eens echt schelen eigenlijk.
De liedjes zijn totaal niks aan, heb ze nog nooit zo slecht geschreven meegemaakt en ze zijn niet catchy en teveel aanwezig, halen het tempo eruit. Be Italian vond ik wel een positieve uitzondering, dit klonk nog best aardig en ook wel een mooi vormgegeven scène. Alleen die Stacy Ferguson van The Black Eyed Peas heeft een beetje een rotkop.

Daniel Day-Lewis is wel goed, hoe kan het ook anders? De beste acteur die er op dit moment is zo’n beetje. Het is niet dat ik hem zo briljant vond als in andere films, maar je gelooft zijn personage gewoon (al wordt Guido op een gegeven moment wel heel erg dweperig), en hij speelt een heel andere type dan je van hem gewend bent eigenlijk. Geen rauw type maar een gladde Italiaanse regisseur. Penelope Cruz maakt ook wel indruk, maar vooral met een bepaalde scène zal ik maar zeggen.

Wel een beetje jammer hoe ze deel uitmaakt van een flauwe liefdesdriehoek en ook nog eens ziek moet worden. Later blijkt de driehoek een vierkant trouwens, haha. Al dat drama slaat totaal niet aan, ook niet de writersblock van Guido. Het kon me niks schelen. Het laatste half uur is ook zo saai dat ik gewoon echt de draad kwijtraakte. Of misschien dat het juist meer de andere kant op werkt en het kwijtraken van de draad (door slechte regie) het saai maakte. Hoe dan ook, gewoon een slechte film. Ongelofelijk hoe je het kunt verknallen met zo’n cast. Die Oscar-nominaties snap ik totaal niet. Ook die voor Cruz niet. Die is aardig, meer niet. Dan verdient Marion Cotillard hem eerder, wat ook al vrijgevig zou zijn. 1.5*.

zonde van mijn tijd . mama mia had nog meer diepgang. met zo`n cast blijkt wel weer dat het verhaal de film maakt.

Heb hier gisteren tijdens de Oscaruitreiking veel over gehoord. Ga deze zeker eens kijken, maar is deze film eerder een serieuze versie van "Moulin Rouge" of is het totaal iets anders dan wat we van de hedendaagse muziekfilms gewend zijn? En is het eigenlijk wel een muziekfilm? Of komt de muziek slechts op de 2e plaats? Kan weinig informatie uit de beschrijvingen halen.

Hm.. Vind Nine eigenlijk juist overal een grootste film. De betrokkenen hadden duidelijk het idee hier een meesterwerk te produceren en die grandeur knalt in bijna elke scene van het scherm. Visueel is het echt een pareltje, maar inhoudelijk kan ik er vrij weinig mee.

Ik begrijp niet helemaal wat de lol is van deze quasi-autobio Fellini-musical.. Wat mooie vrouwen met ieder hun eigen segmentje, een warrig verhaaltje waarin Daniel al zwetend en moeilijk kijkend persoonlijke problemen doormaakt, tja, whatever.

De film moet het vooral hebben van de geweldige details en visuele flair.

Wat een tegenvaller. Werd nergens echt boeiend. Enige die nog enigszins leuk acteerde was Cruz.

This Holiday Season: Be Italian

Fellini's 8½ was een teleurstelling en in het begin stond ik toch wat sceptisch tegenover deze 'remake'. Ik had nog geen enkele film van de regisseur gezien maar het was vooral de cast die mijn interesse wekte. Wanneer je Nicole Kidman, Penélope Cruz, Marion Cotillard, Kate Hudson en Sophia Loren in een film kunt steken met als bonus de geweldige Daniel Day-Lewis dan krijg je mijn aandacht, hoe slecht de recensies ook zijn.

Ik, we eigenlijk want ik ben de film met mijn broer gaan zien, had eigenlijk veel chance dat de film nog in de zalen draaide. Geen idee hoe lang hij al draaide, meer dan een week kan het denk ik niet zijn geweest, maar vandaag was het dus al de laatste voorstelling. Om 16.45 zaten we daar dan samen met nog 3 anderen in een voor de rest compleet lege zaal in de Metropolis te Antwerpen. Eerlijk gezegd, ik snap langs geen kanten waar die slechte kritiek vandaan komt. Nine wordt als een remake gezien van 8½ maar buiten het uitgangspunt van de regisseur die vast zit met zijn script en Saraghina kon ik niet veel meer ontdekken. Nu is het al wel weer een tijd geleden dat ik 8½ heb gezien, hij beviel me ook niet, dus waarschijnlijk ben ik al veel vergeten. Soit, genoeg geleuterd over Fellini en nu terug naar Marshall. Het is de eerste keer dat ik een film van hem zien, al wel van Chicago en Memoirs of a Geisha gehoord maar daar stopt het dan ook, maar wat al meteen in de sterke openingsscène duidelijk wordt is dat dit visueel een pareltje zal worden. Vele commentaren gaan erover dat Marshall over the top gaat met de geliktheid van de film maar persoonlijk vond ik het echt uitstekend. Een probleem dat ik met de versie van Fellini had was dat het moeilijk was om in het verhaal te komen. Het kwam allemaal wat te afstandelijk over maar Marshall weet goed genoeg wat hij doet om niet in deze valkuil te trappen. Hij slaagt er dan ook in om een mooie mengeling te maken van pure Hollywood en het neo realistische gedeelte waarvoor ik Visconti zo hoog heb zitten. De visuele grens is dan ook hard te zien bij de kleurrijke gedeeltes en de ingetogenere, sobere zwart-wit scènes. Voor velen zal het een schandelijke combinatie zijn, voor mij werkte het perfect.

Het zou geen musical zijn zonder nummers natuurlijk maar ook hier weet de film me aangenaam te verrassen. Ieder hoofdpersonage krijgt zijn eigen nummer (Cottilard en Day-Lewis krijgen er zelfs 2) en stuk voor stuk zijn het nummers die perfect de sfeer van het moment weten vast te leggen. Als ik zou moeten kiezen dan zou ik als minste Folies Bergère kiezen dat wordt vertolkt door Judi Dench. Favoriet is dan het heerlijke beukende Be Italian dat door Fergie wordt gezongen. Het zijn dan ook nummers waar je maar een regel van moet horen en je zit er weer een tijd mee in je hoofd en zo heb ik het graag. Elk nummer past dan ook perfect in de film en voelt nergens misplaatst aan. De vreemdste eend in de bijt moet dan toch wel het meer hedendaagse nummer van Hudson zijn maar ook dit is vreselijk catchy. Eigenlijk is hier geen sprake van beste en slechtste nummer maar van geweldige en een tikkeltje minder geweldige nummers.

De cast was, zoals ik hierboven al zei, de reden om de film te gaan zien. Met zoveel vrouwelijk schoon had ik het vermoeden dat ik niet ging weten waar eerst te kijken. Nicole Kidman is dan zonder twijfel de schoonste van de groep en het is dan ook jammer dat zij tegelijkertijd het minste op het scherm te zien is. Wanneer ze dan tevoorschijn komt is het genieten geblazen. Ondertussen is ze al 43, moeder van een pas geboren tweeling maar zelfs met een aantal botox spuiten en kilo's make up mag ze gerust altijd voor de deur staan, ik zal met plezier open doen. Hetzelfde geldt voor Penélope Cruz. Vroeger vond ik dat ze haar goede en slechte momenten had maar die mening heb ik tegenwoordig wat moeten bijstellen. In Vicky Christina Barcelona en Volver is ze al erg sterk maar hier doet ze er gewoon nog een tikkeltje boven op. Haar openingsscène is voor de mannelijke fans van Cruz dan ook zeker de moeite waard. Over Marion Cotillard ben ik ook vast en zeker te spreken, in Public Enemies viel ze wat tegen maar hier is zeker en vast op haar plaats. Haar nummers behoren dan ook tot het beste van de film. Iets wat ook voor Fergie telt. Geen idee waarom maar ze heeft een heerlijke vulgaire uitstraling waar ik maar niet mee kan ophouden om naar te kijken. Het is te vergelijken met haar rol in de film. Je weet dat ze een hoer is maar toch heeft ze een bepaalde aantrekkingskracht die je gewoon mateloos fascineert. Perfecte cast dus. Van de vrouwelijke cast resten er dan nog twee oudgedienden. Eén die vroeger bij het vrouwelijke schoon hoorde en één die er volgens mij nooit heeft bij gehoord. Ik heb het natuurlijk over Sophia Loren en Judi Dench. Gelukkig laten ze allebei zien dat je niet noodzakelijk de looks moet hebben om een ijzersterke rol neer te zetten want hoewel ik meer screentime van Loren wou zien zitten ze allebei serieus in hun vel. Dan zou ik bijna nog Daniel Day-Lewis vergeten! Ik heb hem voor de eerste keer gezien in Gans of New York waar hij één van de weinige goede punten was maar hier geeft hij uitsluitsel over het vermoeden dat ik had, namelijk dat hij een echte acteerkameleon is. Onlangs was het op ATV een kleine special over de film waar ze de andere rollen van Day-Lewis op een rijtje zette en de man lijkt echt nooit dezelfde rol te hebben gespeeld. Ook hier is hij in de verste verte niet te vergelijken met Bill 'The Butcher' Cutting maar zet hij wel een evenwaardige rol neer. Gewoonweg heerlijk.

Zo zie je maar weer dat je niet altijd op de mening van een ander moet voortgaan. De reacties en de score hier op Moviemeter deden me wat twijfelen maar ik wou het toch voor mezelf uit maken of de film goed was. Blij dat ik dat heb gedaan want Nine is een meer dan uitstekende film die het origineel, in hoeverre er van een origineel is te spreken, van Fellini compleet overtreft. De nummers zijn geweldig, de choreografie (vooral het nummer van Fergie is fantastisch) en de gehele cast zit perfect in hun vel.

4.5*

Erg jammer dat zoveel talent en schoonheid niet tot z'n recht komt! De verhaallijn is onvoldoende en de film is aan de langdradige kant.

Fergie zingt haar nummer goed, Judi Dench kan het beter houden op haar rol als "M"

2,5* meer komt er niet uit

Ik bedoelde 'groots' meer in de zin van geweldig. Natuurlijk is dit een grootschalig opgezete productie.

vooral gekeken omdat de cast me heel erg aansprak. zij doen het dan ook allemaal heel goed en dat is geen teleurstelling. echter is het verhaal wat dun waardoor het mij nooit helemaal mee kreeg.

elke scene ziet er wel uit als een plaatje.

ik heb hem gezien,

gelukkig heb ik geen recencies gelezen, want ik houd er van gelijk mijn menig te vormen, zonder , onbewust al beïnvloed te worden...

ik vond dit een beetje een interessant verhaal, ik vond soms niet duidelijk wat er nou gebeurde en wie wie was.

Nicole Kidman, en Fergie hadden volgens mij, een te kleine rol.

Ik was wel blij dat er niet al te veel liedjes in voorkwamen.

er zaten niet echt jonge mensen in deze film, behalve fergie, dat stoorde gelukkig niet, het maakte het wel mooier.

het was eigenlijk wel een mooie film!

Ik keek net ff bij zijn top 10 en de eerste 6 films zijn allen met Penelopé Cruz, dus ja, je kan hem een echte fan noemen. Wél valt me op dat er maar 1 daarvan van Amerikaanse bodem is en ik moet ook toegeven dat ik haar daar in het Spaans veel beter vind doen.

Nou heeft ze sowieso weinig geluk gehad met de soort films waar ze in de States inzat. De meesten daarvan hadden of een slecht script, of het was gewoon geen goede rol van haar. Ik vond haar vooral goed in Blow, met Johnny Depp, verder kan ik eigenlijk op geen één goede komen, wel een paar meevallers, zoals Vanilla Sky, Nine en Gothika.

Over Nine zelf heb ik maar weinig te zeggen, want het is al gezegd, maar ik vond hem als eerste niks als Moulin Rouge, dus die vergelijking hoef je niet te maken, die was véél beter, meer brulesque en goede songs en samenhang tussen de karakters. In deze volg je de karakters meer via de maestro himself, voortreffelijke method-acteur, die ook echt in het karakter blijft tot na de film is afgelopen, maar in deze film is zijn talent niet optimaal gebruikt. De songs zijn wel oké, er zitten een paar leuke "shows" tussen, waarin vooral Cruz en Kidman schitterden, maar ik vond Kate Hudson ook niet slecht, deed me aan haar moeder denken, die was vroeger ook danseres (Goldie Hawn). Fergie was heel leuk om 's in een film te zien en Marion Cotillard was voor mij de grootste verassing, wat een mooie vrouw en wat goed gedaan, ook al was het maar een kort rolletje.

Nee, voor een goed verhaal moet bje hier zeker niet heen gaan, maar hou je van musicals en dans, dan zit je met deze film wel goed, maar een hoogvlieger zoals bv. Moulin Rouge is het zeker niet.

Middelmatige musical die een heel blik aan wereldsterren opentrekt maar eigenlijk nooit echt van de grond komt. Camerawerk en production design zijn dik in orde, maar de liedjes zijn niet memorabel en het verhaal van de film, voor zover aanwezig, is flinterdun. Feitelijk is de film één grote midlife crisis van de Fellini-achtige hoofdpersoon, waarbij de focus ligt op alle vrouwen in zijn leven. Deze vrouwen zijn gelukkig beeldschoon en een lust om naar te kijken, waardoor het geheel nog enigzins draaglijk is. Afgezien daarvan is het behelpen. Day-Lewis is oké in de hoofdrol, maar dit is absoluut niet één van zijn betere rollen. Valt het overigens niemand op dat hij zijn accent gejat heeft van Naveen Andrews (Sayid) uit de tv-serie Lost?

Wat een tegenvallende film alleen 2 sterren voor Daniel Day-lewis.

Deze film zou veel oscars winnen maar nu weet ik waarom niet.

Zeer matige film en voor mij absoluut geen aanrader.

Week van de klootzakken.

Na twee dagen geleden Komt Een Vrouw Bij De Dokter, mag deze keer Lewis met de eer gaan lopen. Moeilijk kijkend flaneert hij van vrouw naar vrouw, onder het mom van een moeilijk leven en zware regisseurlast. Oh wat heeft die man het toch zo moeilijk leven, pfoe! Beetje troosteloze zak.

Tweede minpunt zijn de collectie aan vreselijke accenten. Engels wordt van alle kanten dubbel verkracht, blijkbaar hoopt Marshall de film zo een erg internationale klank te geven? Vooral dat Italiaanse accentje van Lewis was na 5 minuten al niet meer om aan te horen, maar de rest kan er ook wat van. Hoe zo'n Cruz nog in Engelstalige films gecast wordt is mij een compleet raadsel.

Muziek. Dramatisch. Banale dialoogjes op onpassend gejengel. Ben zeker geen grote musicalfan, maar dit was gewoon erg laag. Visueel ook zeer onboeiend. Tussen kitsch en meer kitsch, met streepjes potsierlijke vernis. Editing is al helemaal een complete ramp (hoe dood kan je een musical slaan).

Rest het eeuwige gejank van Contini die zijn luxebaantje zelfs nog te moeilijk vindt om te dragen. Geen idee waarom ik daar nu 110 minuten naar hoef te staren, al helemaal niet wanneer het bijgestaan wordt door zelfs Top50 onwaardige kutmuziek.

1.0*, omdat het naast extreem kitscherig wel visueel afwisselend was. Joepie. Ik zou het zowaar Fellini-waardig durven noemen.

Vreselijk echt niet mijn ding......

Dit doet denken aan Fellini's meesterwerk 8½ . Alle beeldschone vrouwen in het leven van de hoofdpersoon komen voorbij. Een lust voor het oog. Penélope Cruz kan zich meten met Claudia Cardinale. De muziek is ook heerlijk. Ik kom superlatieven tekort.

Wel, het is een remake.

Een remake zou ik het nochtans niet noemen, ik vond het meer een andere interpretering van Fellini's verhaal. Hoewel dat ook wel als remake kan worden bestempeld.