Shûbun (1950)

Eigenlijk maf dat deze Kurosawa niet zo bekend is. Het is namelijk wel een prima film, die zeker ook nu nog actueel is door de thema's die behandeld worden. Takashi Shimura en niet te vergeten Toshiro Mifune kunnen daarbij natuurlijk weinig fouts doen.

Hoewel dit zeker geen slechte film is, is dit tot nu toe wel de minste Kurosawa, die ik zag.

Net als in veel van zijn andere films maakt Kurosawa hier gebruik van twee van zijn vaste acteurs. Allereerst is daar Toshirô Mifune, die de kunstzinnige schilder Ichirô speelt, wat hij overtuigend op een mooie ingetogen manier doet. Daarnaast is er Takashi Shimura, die als advocaat optreedt van Mifune, omdat hij samen met de beroemde zangeres Miyako op de foto is gezet en er roddels over hen verteld worden, die niet waar zijn. Shimura speelt ook wel goed, al heb ik hem wel eens beter gezien. Zijn rol krijgt uiteindelijk de meeste lading in de film, omdat hij degene is die een innerlijke strijd krijgt te voeren.

Op zich is het onderwerp in de film best interessant en ook nog vrij actueel. De muskieten van de roddelpers doen er ook heden ten dage nog alles aan om beroemdheden op allerlei manieren op de foto te krijgen. Wat deze film wel goed laat zien is dat de reputatie van zo’n persoon altijd geschaad wordt. Het maakt niet uit wat Ichirô ook voor keuze maakt, elke keuze is er wel een, waardoor zijn reputatie op de een of andere manier geschaad wordt. De waarheid is uiteindelijk niet eens zo heel belangrijk, het gaat er meer om hoe het overkomt in de media.

Het is jammer dat het in deze film soms wat erg sentimenteel wordt en er daarnaast regelmatig wat misplaatste humor door de film verweven zit. Dat zal ongetwijfeld bedoeld zijn, om de film de nodige luchtigheid mee te geven, maar hier vind ik het niet altijd even goed uitpakken. Wel zorgt Kurosawa in deze film voor een mooie cinematografie, wat soms mooie beelden oplevert. Ook vond ik het wel leuk dat in het midden gelaten wordt of Ichirô en Miyako nu uiteindelijk verliefd op elkaar worden. Dat geeft de film uiteindelijk nog wel een aardige poëtische lading mee.

3,0*

Minor Kurosawa. Deed me nogal denken aan moralistische Hollywoodvertellingen uit de jaren '30/'40/'50 en is nogal van dik hout zaagt men planken. Wat oversentimenteel wat niet altijd gecompenseerd wordt en niet altijd passend aanvoelt. Er zit een scene in die de hand van de meester heel duidelijk verraad, de (aan Casablanca refererende ?) scene in de kroeg waarbij dronken melancholische mensen gaan zingen. Geweldige scene.

3.0*

Fijne leuke film die op vlak van vermaak veel beter werkt dan op emotioneel en dramatisch vlak. De film gaat over de roddelpers, maar deze film die vier jaar na de oorlog speelt (en geschoten is) gaat ook over de Amerikaanse invloed in Japan in die vier jaar. Wat mij betreft zelfs in de film zelf die gewoon een Hollywood Bogart movie uit die tijd had kunnen zijn, maar dan met een Japanse omlijsting. Een beetje dezelfde vibe. Het tempo is prima, aardig sfeertje en de film is zeker het eerste deel zeer vermakelijk. Op dramatisch vlak is dat allemaal wat gedateerd en nogal simplistisch en richting het einde gaat dat steeds meer spelen, maar dat mag niet veel van de pret verdrukken in de andere delen. Mifune draagt de film alleen al met zijn uitstraling. 3,5*.

Voor mij toch één van de betere Kurosawa's en niet toevallig dat het geen samoerai-film betreft. Ik vond het voornamelijk in een interessante culturele tijdsgeest daar eind de jaren 40 van vorige eeuw in Japan. De insteek is bijzonder conservatief waarbij schande gesproken wordt over een vermeende relatie tussen twee beroemdheden. Mocht het nog een affaire zijn, je zou de sensatiepers nog kunnen volgen, maar zelfs dat was het niet.

Voorts wat de "veramerikanisering" van de Japanse samenleving met de opkomst of macht van de (boulevard)pers en de drang om het rechtssysteem te pas en te onpas in te schakelen. Uiteraard hier door Kurosawa als kritiek in zijn film verwerkt.

Ik genoot er wel van. Prima regie, interessant plot(ontwikkeling) en goed acteerwerk. Het rechtbankgedeelte mocht iets verfijnder voor mij. Dat verliep voor mezelf vrij 'eenvoudig', zeker naar het einde toe waarbij alles wordt uitgeklaard op amper een paar minuten.

Een van de mindere films van Kurosawa, zeker gezien de periode waarin het gemaakt is, tussen Stray Dog en Rashomon in. Ook ik stoorde me aan het overdreven sentiment, met een ziek meisje met glanzende ogen en een glimlach die in haar gezicht gebeiteld leek, en Kerstliedjes- over amerikanisering gesproken. Er zitten gelukkig ook een paar mooie scenes in, het dronken gezang -Wij houden van Oranje- in de kroeg deed me even opveren, maar al met al nogal teleurstellend. Het einde is onbevredigend als de schurk zich zomaar gewonnen geeft- sowieso niet zo snugger om de advocaat van de tegenpartij een cheque te geven met je handtekening, dus zo gehaaid was hij niet.