Onna Hissatsu Godan Ken (1976)

Elegente Etsuko en de film die eigenlijk niet tot de reeks behoort

Met Sister Street Fighter 4: Fifth Level Fist is de Sister Street Fighter reeks ten einde gekomen. Grappig eigenlijk dat deze franchise een deel meer heeft weten verzilveren dan het grotere broertje. De cirkel is echter rond, want wie regisseert deze Fifth Level Fist? Niemand minder dan Shigehiro Ozawa: de regisseur van de eerste 3 Street Fighter films. Kwalitatief vind ik echter de Sister Street Fighter reeks beter, maar ik was wel benieuwd wat Ozawa er van ging maken.

Het wordt al wel vrij snel duidelijk dat dit geen vervolg is op de eerste 3 delen van Sister Street Fighter noch een vervolg op de Street Fighter franchise. Of dit een gevalletje American Ninja V is (waar de film oorspronkelijk American Dragons heette maar dat de productiemaatschappij besloot om de titel te veranderen om te kunnen cashen op het succes van de American Ninja reeks) weet ik niet, maar het wordt al vrij snel duidelijk dat dit niets te maken heeft met Koryu. Deze keer is het hoofdpersonage Kiku, een vrouw die aan martial-arts doet maar door haar ouders wordt tegengewerkt omdat zij haar liever zien trouwen met iemand respectabel en zodoende ook de kimonowinkel kan overnemen. Dat loopt allemaal in het honderd wanneer er (uiteraard) gangsters aan te pas komen en Kiku wraak gaat nemen. In dat opzicht ligt dit wel in het verlengde van Sister Street Fighter maar het is nu ook wel gewoon een vrij basic plot. De toon is echter anders, veel minder over the top, en dat doet de film best nog wel deugd.

Zo is er gewoon een betere balans tussen plot en actie en hoewel het dus geen wereldschokkend verhaal is vol met twists, blijft het wel boeien. Nu is dit met zijn 77 minuten nagenoeg het kortste deel in de reeks (op MovieMeter staat Return of the Sister Street Fighter ook op 77 minuten maar die voelde langer aan) en het tempo ligt daardoor ook vrij hoog. Toffe setting ook met een filmstudio die wordt gebruikt als cover voor een grote drugsoperatie en het gevecht dat daar uitbreekt is meteen het hoogtepunt in de film. Waar ik in de vorige films het gevoel had dat er regelmatig is naar een Bruce Lee film is gekeken, vraag ik me af of Lee het omgekeerde deed toen hij Kareem Abdul-Jabbar castte voor Game of Death. Ken Wallace is weliswaar niet zo indrukwekkend als Abdul-Jabbar maar staat toch overduidelijk zijn mannetje. Shihomi is echter het grote pluspunt aan deze films en doet dat hier ook weer goed. Jammer eigenlijk dat ze zo snel is gestopt met acteren.

Want op 30-jarige leeftijd gaf ze er de brui aan en verdween ze (bewust) uit de belangstelling. Een blitz-carrière noemen ze dat dan en afgaande op hetgeen ik nu met haar heb gezien, is het jammer dat we niet nog meer hebben. Ik moet dringend maar eens op zoek gaan naar een nieuwe voorraad, want met het zien van de Sister Street Fighter is er ook een einde gekomen aan ongeziene Shihomi films in de collectie..

3.5*