La Horde (2009)

Droevige bende dit. Voelt allemaal erg blasé aan, voegt ook werkelijk niks toe aan een allicht al oeverloos uitgemolken genre. Benedenmatig slachtwerk, pompeuze butmuziek, verfoeilijke editing, en een groepje onnozele beunhazen (met dat verwaande wijf als grootste irritatiefactor) wringen deze productie de nek om. En zelfs voor een pretentieloze zombiefilm is de logica soms hi-la-risch.

Enige wat de film nog een béétje behapbaar maakte waren de komische noten. Mijn karige 1,5* gaan dan ook vrijwel alleen uit naar de militante opa. Belachelijk natuurlijk dat hij niet als winnaar uit de bus kwam, ipv die feeks. .

1,5*.

Gisteren heb ik nog de actiefilm "Antigang (2015)" gezien van de Franse regisseur Benjamin Rocher en ik zag toevallig dat hij ook een zombiefilm had gemaakt, welke natuurlijk gelijk mijn aandacht trok.

Qua soort verhaal deed hij me denken aan de leuke Taiwanese zombiefilm "Zombie Fight Club (2014)" die ik vorig jaar rond deze tijd heb gezien. In deze Franse Horror / Actie film draait het om vier corrupte politieagenten (drie mannen en één vrouw) die keihard wraak (vanwege de dood van een collega) willen gaan nemen op een groep misdadigers (o.a. Nigerianen) die verblijven in een groot gebouw (soort van flat). Dit mislukt echter en ze worden ook gevangen genomen door de misdadigers onder leiding van de Nigeriaan Adewale (verdienstelijk gespeeld door Eriq Ebouaney), die hun daarna ook keihard aanpakken volgens het principe "oog om oog, tand om tand". Maar dan wordt opeens (na circa 20 minuten) het gebouw aangevallen door een grote groep snelle, sterke, hongerige en zeer agressieve zombies en moeten opeens de misdadigers en de corrupte politieagenten gaan samenwerken om te overleven en te zien ontsnappen uit het gebouw en daar draait het dan om in deze film.

Opzicht weet deze film wel te vermaken en gaat het er ook regelmatig keihard aan toe en de zombies mochten er zeker wezen in deze film. Buiten de gevechten met de zombies stelt het wel allemaal weinig voor en is het ook geregeld saai en langdradig. Hier en daar zit er ook een vleugje humor in en vooral de scene waarbij aantal personen seksistisch gaan praten over een vrouwelijke zombie vond ik wel leuk. De humor komt vooral op conto van de oude man René (verdienstelijk gespeeld door Yves Pignot), die men na circa 45 minuten tegenkomt in het gebouw (daar is hij op dat moment aan het hakken met een bijl op zombies), en die een oud militair is en o.a. heeft gevochten in Vietnam (daar refereert hij ook regelmatig naar). Hij geniet met volle teugen van de Zombies en door zijn manier van doen en zijn uitspraken is hij humoristisch. Ondanks dat het verhaal zich hoofdzakelijk afspeelt in één kil gebouw en met een beperkte cast, ontbreekt het helaas aan een broeiende sfeer en eigenlijk ook aan spanning. Het laatste gedeelte in het verhaal is erg overdreven en is eigenlijk ook wel over de top, maar is misschien wel het leukste gedeelte in deze film. Het einde vond ik persoonlijk enigszins verrassend en ook wrang en zeker wat betreft wie het alleen overleeft (althans in eerste instantie, want uiteindelijk overleeft niemand het).

Van de Franse cast had ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord maar ze deden het wel verdienstelijk en dan vooral Eriq Ebouaney (in de rol van misdadiger Adewale), Jean-Pierre Martins (in de rol van corrupte politieagent Ouessem) en natuurlijk Yves Pignot (in de rol van de oude geflipte man René). Omdat de film maar iets van 85 minuten, kijkt deze film zich wel lekker weg en weet hij op bepaalde momenten zeker ook te vermaken.

Al met al leuk om eens gezien te hebben deze Franse Horror / Actie film, maar meer ook niet.

Bij herziening bevalt dit zombiewerkje me toch heel wat beter dan destijds bij de release. Oké, de plot is erg karig en er wordt iets teveel aandacht besteed aan de onderlinge spanningen tussen de hoofdpersonen, maar op cruciale momenten weet de film toch wel te overtuigen. De desolate locatie is goed gekozen, het akteerwerk kan er zeker mee door en de aktie is lekker bloederig. Het grimmige, uitzichtsloze sfeertje maakt het geheel in stijl af. Nog steeds geen hoogvlieger, maar goed te doen.

Goh ja, een zoveelste zombiefilm. Nog eentje in een flatgebouw waarbij ik ineens moest denken aan explosieve actieffilm Serbuan Maut (Film, 2011) waarbij een politie-inval in een crimineel bolwerk eveneens mislukt. Maar door de omstandigheden is men genoodzaakt om samen te werken. Dat stond even niet in het scenario.

Taaie zombies waren het. Bloeddorstig, hyperactief en snel. En best intelligent voor hun soort. Een lome luie zou hier niet echt gepast hebben. Daarvoor is het te flitsend en te bombastisch. Dat was het wel met als hoogtepunt (nouja) de stoerdoenerij van die ene op het dak van de auto. Hij ging ze proberen tegenhouden ...

Zeker niet slecht allemaal, maar ook weinig vernieuwend. Veel kills, veel geschiet, een beetje gore. Prima vermaak, dat wel. Zeker geen straf om eens te bekijken. Maar dat is het ook.

Het basisidee van La Horde deed me denken aan Assault on Precinct 13 (1976) van John Carpenter. De claustrofobische spanning en maatschappijkritische sterkten van die fantastische film zijn in La Horde echter amper te bekennen. Het gebrek aan spanning is vooral gelegen in de berekenende en fantasieloze regie van Yannick Dahan en Benjamin Rocher die tot dat moment slechts een paar korte films hadden afgeleverd. La Horde is niet meer dan het zoveelste slappe aftreksel van Dawn of the Dead.

De setting is een groot gebouw dat in onbruik is geraakt. Geen verkeerde setting. Door de alom aanwezige halfduistere verlichting roept het gebouw een mistroostige en nihilistische atmosfeer op. Het nadeel van de schemerige verlichting is dat je in veel gevallen niet alle gebeurtenissen heel scherp meekrijgt.

Het groepje mensen dat zich in deze sombere setting moet verzetten tegen een horde zombies verkeert eveneens in het halfduister. Het script voorziet de personages van oninteressante karaktertekeningen. Stuk voor stuk cartooneske personages die elkaar met vervelende machotaal proberen te overbluffen. Van differentiatie is geen sprake en het kon me al gauw geen moer schelen wie er ten prooi valt aan de horde.

De actiescènes zijn stevig en zorgen voor vermaak. Er wordt stevig gevochten met de vuist en met allerhande wapens. Deze orgieën van geweld resulteren in een overvloedig bloedvergieten dat met behulp van prima speciale effecten aan de kijker wordt gepresenteerd. Bijzonder aangename slachtpartijen die de film in trashy sferen doet belanden. Erg leuk, maar met een innovatieve en originele kijk op het zombiegenre heeft dit alles niets te maken. La Horde is een film voor de splatterfan.

Bloederige zombiehorrorfilm vanuit regisseursduo Yannick Dahan en Benjamin Rocher, die frequent wordt geassocieerd met de New French Extremity-beweging. De waarom-vraag heerst echter wel, want buiten een aantal expliciete gewelddadigheden is dit vooral gericht op vermaak en minder op het aanjagen van verontrusting. De inhoud is flinterdun en van geslaagde thema's geen sprake, waartussen overigens een aantal onsympathieke maar best boeiende figuren lopen. Het middenstuk van La Horde gaat wat slepen omdat de makers de situatie niet herhaaldelijk boeiend naar voren kunnen krijgen, maar de finale brengt gelukkig een aantal sterke beelden en genoeg geweld.