Soy Cuba (1964)

En ik ben 'm ook regelmatig tegengekomen bij de Concerto aan de Utrechtse straat in Amsterdam.

Jongens jongens, wat een prachtige filmervaring! Deze film staat met reden zo hoog in de tip 250 genoteerd.

Waar ik me aan ergerde: het propagandistische karakter dat vooral in de laatste twee verhalen zwaar op de voorgrond trad (maar goed, dat was gewoon het opzet van de makers dus ga ik het de film niet zwaar aanrekenen) en de storende Russische voice-over (die bovendien vaak uitblonk in een totaal gebrek aan emotie).

Maar zoals iedereen het hier zegt: qua cinematografie is 'Soy Cuba' één van de absolute toppers binnen de filmgeschiedenis. De beweeglijkheid van de camera is werkelijk adembenemend, net als de lengte van de travellings en enkele briljante beeldcomposities. Ik moet er niet teveel woorden aan vuilmaken: verplichte kost voor elke filmliefhebber en ik ben doodgelukkig dat ik hem heb kunnen bekijken.

4,5*

Heb net het eerste uur gezien, omdat ik te moe ben kijk ik de rest morgen. Tot nu toe echt fenomenaal, wat een pareltje! Van dit soort films word ik gewoon intens blij.

I used to think the most terrifying thing in life is death. Now I know the most terrifying thing in life is life.

Woorden schieten tekort om de visuele pracht van deze film te omschrijven, Soy Cuba blijkt niet minder te zijn dan een visuele krachttoer met een paar indrukwekkende verhalen. Dat het te propagandistisch is vind ik een flauwe reden om een film af te kraken, het gaat 'm ten slotte in de eerste plaats toch om het verhaal en de uitvoering daarvan, de visuele stijl dus die de regisseur hanteert. Beide aspecten waren gewoon dik in orde, zeker wat het visuele betreft.

Ik heb zelden meegemaakt dat een regisseur zo creatief en doeltreffend gebruik maakt van het camerawerk, mooie dynamische bewegingen volgden elkaar op en zo nu en dan wist Kalatozov echt te verrassen met een origineel shot. Vooral in het begin wordt je overdonderd door mooie beelden: het bootje dat over het riviertje voer, of de camera die van het gebouw afdaalde naar het zwembad toe, de betere massataferelen die ik in een film ben tegengekomen en zo kan ik nog wel even doorgaan.

De film was onderverdeeld in vier subverhalen die niet meteen een onderlinge band met elkaar hadden maar die wel dezelfde boodschap droegen: hoe slecht het kapitalisme wel niet is. En eerlijk is eerlijk, die boodschap is hier wel heel erg nadrukkelijk aanwezig, maar hoe vaak gebeurd het ook niet dat Rusland of het communisme in het algemeen slecht gemaakt word door onze westerse films? Maar misschien dat deze film er ook niet naar streeft om de propagandistische slogan tot bij het publiek te brengen, misschien dat de zoektocht naar vrijheid, rechtvaardigheid en onafhankelijkheid wel belangrijker is. Ik vond verder de eerste twee verhalen vooral op visueel vlak het interessantste, terwijl ik de laatste twee dan weer qua verhaal interessanter vond: De studenten die vochten voor vrije meningsuiting en voor hun idealen en de man die voor een wapen vocht om mee te kunnen vechten met de rebellen nadat zijn huis vernietigd werd en zijn gezin bijna omkwam. Maar feitelijk was ik ook onder de indruk van het verhaal over de arme boer en de prostitué.

Meesterwerk met de hoofdletter 'M', ik ben in elk geval benieuwd geworden naar The Cranes Are Flying. Het valt me verder ook wel op dat de Russische Sovjet-films visueel soms toch wel superieur zijn aan de Amerikaanse films. Bij Tarkovsky en Zvyagintsev viel me het opvallende (beweeglijke) camerawerk ook al op.

5.0 sterren

Heb hem in de pindakaasmachine gegooid, kan hem nergens fatsoenlijk bestellen. Hopen dat hij erg goed is.

Gewoon te krijgen via Play.com

Ook via bol.com

Ok bedankt, maar hij is al klaar. Het geluid loopt achter Laat ook maar zitten, ik kijk nog wel of ik hem ooit ga bestellen.

Ook zonder de Russische voice-over?

Een overdonderend meesterwerk is Soy Cuba. Zowel verhaal technisch als audio/visueel een meesterwerk.

Het eerste wat natuurlijk aan de film opvalt, zijn de prachtige beelden en erg mooie lange shots die we voorgeschoteld krijgen. Het verhaal lijkt door die belevenis wat ondergeschikt te worden, maar niets is minder waar. I Am Cuba heeft en viertal van interessante verhalen die allemaal dezelfde boodschap hebben. Het gaat vooral in op het kapitalistisch stelsel en de ellende die daarvan komt. De film is dan ook voor een groot deel een propaganda film. Het wil je op de hand krijgen van de revolutionaire beweging. Het verhaal wordt zo aan je voorgeschoteld dat de rijken en het westen de boosdoeners zijn voor de zaken die slecht gaan in Cuba. Toch is het onderwerp nog steeds erg boeiend. Dat maakt dat je de verschillende verhalen, waarin mensen wat kwijtraken aan het kapitalistisch stelsel, met veel interesse kunt volgen. Toch vond ik het verhaal van de boer wat minder interessant. Gevoelsmatig deed het me gewoon niet zo heel veel, niet zo als de andere verhalen wel deden iniedergeval. Toch kon ik daar ook weer genieten van het geweldige camerawerk wat deze film toch wel kenmerkt. Mooiste verhaal was toch wel het stuk van Enrique.

De verhalen worden op een erg mooie manier verteld en hebben allen hun inleiding die erg poëtisch worden verteld door Cuba zelf. Het legt uit wat er aan de hand is en geeft ook daarmee de uitleg van de situatie op het verhaal in het land. Het blijft af en toe fel uithalen naar de kapitalisten, maar toch had ik ook het gevoel dat het een kritiek was op de inwoners van Cuba zelf. Dat poëtische blijft de hele film aanhouden en dat zie je voor een groot deel ook terug aan de geweldige dromerige shots. Toch wel het mooiste camera werk wat ik tot nu toe heb gezien.

Acteerwerk is erg overtuigend, ze laten je echt met hen meeleven. Komt voornamelijk doordat het erg oprecht is gespeeld door de cast. Daardoor komen ze over als echt. Ook de muziek die er doorheen de film is te horen is erg mooi, geluiden zijn daarnaast ook prachtig vormgegeven om het plaatje helemaal compleet te maken.

Een audio/visuele krachttoer, met vier goede en intrigerende verhalen.

4.5*

Dat dit naast deze site en imdb een vrij onbekende film is mogen duidelijk wezen, ik had er eerder nooit van gehoord eigenlijk. Toen ik erover las was mijn interesse ook niet gelijk gewekt, ik ben namenlijk niet zo van de propagandische, politieke films.
Een van de site's meest enthousiaste users misterwhite drong er echter op aan hem te gaan zien en heeft me zelfs zijn dvd uitgeleend (waarvoor nog bedankt! ) dus heb ik het allemaal maar op me af laten komen, met het idee dat ik het wel zou zien dan...

Moet echter eerlijk zijn en zeggen dat ik er niet met goede hoop in ging, er zat me eigenlijk een hoop tegen tijdens het kijken. Allereerst stoorde ik me ontzettend aan de Russische voice over, ik was hiervoor gewaarschuwt maar had gedacht dat het wel mee zou vallen. Had ook begrepen dat het alleen de tussenstukjes waren die waren nagesynchroniseerd maar nee het waren gewoon al de dialogen. Jezus nog aan toe wat heb ik me hier aan geeergerd zeg. Was ook wel te merken want het eerste half uur was het vooral om die reden enorm afstandelijk en viel ik er pas daarna een beetje in. Dat eerste stuk is ook verre van bijzonder hoor, vooral als je het vergelijkt met de overige verhaaltjes. Gewoon een niemendalletje dat enkel opvalt door de verbluffende cinematografie (dat trackingshot vanaf het balkon het zwembad in, wat mooi!!)
En nu dit toch ter spraken komt: allemachtig wat is dit mooi gedraaid zeg! Ik heb echt een paar keer ademloos zitten kijken. Opeens leken die films van P.T Anderson visueel helemaal zo bijzonder niet meer en is de illusie dat de montage in zowel Idi i Smotri als irreversible zo vernieuwend zou zijn geweest ook meteen van tafel geveegt, en dat voor een film uit 1964 mensen, dat is dus bijna 50 jaar oud!! Het eerste wat ik me afvroeg was gek genoeg waarom dit in godesnaam niet in het boek ''1001 films die je voor je dood gezien moet hebben'' is opgenomen, want alleen om die montage en het camerawerk verdiend dit al een ruime voldoende, beter als al die obscure avant garde shorts iig. Echt een waar genot voor de fans van cinema dit. Helaas vond ik het kwa inhoud verder niet zo heel bijzonder. Verhaal twee en drie waren prima maar wel erg zwart wit allemaal, misschien een beetje kort door de bocht maar het interesseert me allemaal niet zo eigenlijk. Met de visuele pracht kun je dit toch ook a-politiek zien zou je dan denken? Maar nee, een film die bijna twee en een half uur duurt moet me toch ook wel een beetje boeien. Tuurlijk hoef je je verder nergens te vervelen, alleen die prachtige massale scenes van de onsuccesvolle moordaanslag tot de scene op die trap tijdens de rellen (Brononosets Potyomkin!) of het afbranden van het huis en de kornvelden waren allen prachtig om te zien en zorgde ervoor dat ik verder wel geboeid bleef kijken.
Helaas begon het me bij het laatste stuk een beetje vermoeiend te worden, dit ging net als in het eerste deel eigenlijk nergens over, subtaliteit ontbrak en het leek nergens heen te gaan eigenlijk, die laatste mars/battle was wel weer mooi geschoten natuurlijk, al liet het me verder eigenlijk maar koud. Misschien heiligschennis van de ergste soort, maar had ook liever gezien dat ze dit of wat meer inhoud hadden gegeven of het gewoon uit de film hadden weggelaten, dan was ik toch wat tevredener en was het ook een minder lange zit geweest. Verder extra punten voor de mooie locaties, zonder dat waren waarschijnlijk ook de mooie shots uitbebleven. De jazzy score en natuurlijk de eerder genoemde cinematografie, vooral de belichting waren vaak geweldig.

Toch zie ik het meesterwerk er niet echt in, begrijp me niet verkeert: het is in meerdere opzichten een hele bijzondere film die zijn tijd minstens 15 jaar vooruit was en van invloed is geweest op veel van mijn favorieten, maar ik kan de minpunten ook niet door de vingers zien. Bovendien was het net iets te lang, twintig minuten minder hadden voor mij al een hoop gescheelt. Slecht vond ik hem dus absoluut niet, sterker nog hij overtrof veel van mijn verwachtingen, maar (op het moment) net niet genoeg om tussen de echte toppers te mogen stralen. Hoop dat je daar een beetje mee kan leven, MW.

3,5 sterren

Fantastische recensie Niethie, en ik ben blij dat je hem goed vond. En het is heel graag gedaan voor deze dvd eens uit te lenen. Ik ben op dit moment opzoek naar de versie zonder die verschrikkelijke voice-over.

Vond 'm eerlijk gezegd een beetje tegenvallen. Het te trage tempo en de zeer simplistische verhaallijnen hebben het een beetje verpest voor mij eerlijk gezegd.

Geweldig camerawerk en een aantal uitstekende scenes maar verder vond ik dat er weinig pit in de film zat. En dat terwijl mijn verwachtingen zo hoog waren.

Na het zien van deze film heb ik nou niet echt zin gekregen om naar Cuba te reizen.

Vond het ook niet zo heel bijzonder. De film is op momenten sfeervol en visueel is de zwart-wit cinematografie erg goed. Het manipulatieve karakter in het laatste gedeelte van de film stond me echter tegen en het gebruik van de camera werd op den duur behoorlijk repetitief in steeds hetzelfde stijltrucje.

Uiteindelijk best een zit met 140 minuten. Inhoudelijk blijft de film niet overeind, maar op visueel vlak scoort de film wel.

3*

Is deze film ook ergens voor een normale prijs te krijgen?

Mwah. Gedateerd Russisch propaganda filmpje waarin, hoe verrassend, de Amerikanen en het kapitalisme er niet al te best afkomen. Inhoudelijk erg simplistisch eenzijdig en daardoor totaal NIET boeiend. "Soy Cuba" wordt echter geheel gedragen door de camera en de cinematografie dat inderdaad erg sterk is en soms een poetisch, sprookjesachtig accent op de film legt. Dat shot naar dat zwembad toe is inderdaad werkelijk waar verbluffend. Toch is het merendeel op dit gebied met name ontzettend knap als je het in de tijd ziet waarin dit geheel is opgenomen; naar de huidige maatstaven is het lang niet altijd even indrukwekkend (enkele uitzonderingen dus daargelaten)

Het geheel is wat mij betreft zeker een half uur te lang en die Russische voiceover is echt HEEEEL storend. Al met al de moeite waard maar wat mij betreft zeer zeker niet het meesterwerk dat sommigen er hier in zien, daarvoor kleven er naar mijn smaak veel te veel minpunten aan dit geheel.

2.5 *

Juist!

Hierom is het gebruik van de term 'gedateerd' in deze context absoluut niet van toepassing, en bovendien volkomen misplaatst om 't predikaat te plakken op één van de meest revolutionaire films aller tijden.

Wellicht hebben sommigen de versie gezien zonder de Russische voice over, maar met de uitermate Poëtische Cubaanse voice over.

Verder vind ik het allerminst gedateerd. Ook in deze tijd deed de film mij stijl achterover slaan. Zou 'm veel eerder als compleet tijdloos willen bestempelen.

"Gedateerd" sloeg op het propaganda stukje; je zult nu niet meer snel een werkje vinden dat ZO tjokvol propaganda zit als dit (alhoewel veel Amerikaanse Hollywood mijn inziens nog steeds ietwat propagandistisch is, de Russische bad guy in een film als Rocky is inmiddels uiteraard vervangen door een moordlustige Moslim, maar goed, je kan er over twisten of dat uberhaupt nog wel propaganda is).

Gedateerd sloeg uiteraard niet op het camerawerk, dat zelfs in de huidige tijd nog bovengemiddeld leuk meedoet (alhoewel het nu dus lang niet *altijd* even breath taking meer is als toen)

Dat heb ik dus duidelijk minder. Ja, dat zwembad shot was indrukwekkend, zoals wel meer shots, maar 'stijl achterover' viel ik eigenlijk nergens, met name omdat je inmiddels natuurlijk heel wat gezien hebt en de techniek nu ook veel beter is dan toen en daardoor vanzelfsprekend veel meer mogelijkheden biedt. Daarom zei ik dus ook dat ik vind dat 't vooral indrukwekkend is als je 't geheel in die tijd ziet. En hier dan nog een voorbeeldje bij: dat shot tegen het einde van de film, waar een straat gefilmd wordt terwijl de camera op 2 hoog door de straat 'vliegt' terwijl er aan beide kanten van de straat huizen staan. Ik snap nog steeds niet hoe ze dat voor elkaar kregen destijds. Momenteel is het makkelijk: knoop een miniscuul cameraatje aan een radiografisch vliegtuigje. Maar destijds waren die camera's daar veel te groot voor. In tijdsperspectief enorm indrukwekkend maar geplaatst in de huidige tijd op z'n best gewoon mooi.

Een film die al erg lang op het lijstje stond, maar 'The Cranes Are Flying' viel toch wat tegen, daardoor kwam het er niet echt van deze te kijken.

Toch jammer, want dit vind ik veel sterker. Waar The Cranes Are Flying het van enkele visueel sterke scenes moet hebben, is Soy Cuba eigenlijk 140 minuten lang wonderschoon. Erg imponerend en vooruitstrevend camerawerk, waar andere grote regisseurs later veel van hebben afgekeken. Neem de tracking-shots van hoofdpersonages die zo nu en dan zijsprongetjes naar andere personen maken, om uiteindelijk weer bij de hoofdpersoon terug te keren (Anderson). Of het warrig ge-edite snelle camerawerk waar Tsukamoto jaloers op mag zijn. En wat te denken van de blurry effecten die soms niet onderdoen voor Wong Kar-Wai. Het is allemaal nog wat onafgewerkt, maar het toont wel een ontzettend grote visie.

Vooral het eerste stuk is ook erg sfeervol, broeierige Cubaanse muziek met warme zomerse beelden.

Het is jammer genoeg inhoudelijk al wat minder, maar toch ook een stuk strakker dan Kalatozov's andere, soms zelfs meeslepend zoals het laatste verhaaltje met name. Maakt echter dat het eindcijfer de 4.5* net niet haalt, maar vooral visueel is dit een mijlpaal, echt geweldig.

4*

Eindelijk gezien, deze Soy Cuba. Had de film al een tijdje liggen en ondanks alle positieve verhalen, lokte de film me - tot gister - niet echt. Een film met grote pluspunten en, ehh... een lange speelduur.

Het begint allemaal uitstekend met het 1e verhaal; sfeervol en interessant gefilmd. Heerlijk lange shots, niet altijd vlijmscherp; er wordt nog wel eens in de camera gekeken, je ziet mensen van de cast overduidelijk aan de kant gaan voor de camera en soms zien we zelfs een ietwat 'amateuristisch' botsinkje, maar dat mag de pret niet drukken. Soy Cuba is een genot voor het oog.

En dat is echt waar deze film het van moet hebben, want qua verhaal is dit niet bijster interessant. Het camerawerk zorgt er voor dat bepaalde momenten je mee weten te slepen, maar de personages en het propagandistische verhaaltje deden me bijzonder weinig. Het openingsshot is geweldig; van boven naar het zwembad... maar het shot in het 3e verhaal, waar de camera echt tussen twee gebouwen door lijkt te vliegen is geniaal. En zo kent de film nog een paar geweldig geschoten scénes.

Daarnaast zien de gebieden er ook geweldig uit, daar springen het 2e en 4e verhaal weer boven de andere twee uit; de zwevende camera over de rietvelden of de bergen en het boerderijtje. Erg mooi! Maar oké, helaas kon het verhaal(tje) zelf me op een gegeven moment niet erg veel meer boeien en duurde het voor mijn gevoel echt vreselijk lang allemaal. Ik zou bijna het woord ''saai'' noemen.

Mja, sfeer en mooie (lange) shots doen blijkbaar ook nogal wat met je, want de film blijft toch wel een beetje in m'n hoofd rondspoken. Doe er dan ook een half puntje meer bij op, dan dat ik gister had.

Ja, er ook maar een half puntje bijgedaan, het is inderdaad wel een film die je niet snel vergeet en nog lang in je hoofd rondspookt.

Ik hou wel van een regisseur die iets mooi doet met een camera, maar wat Kalatozov hier tevoorschijn tovert (die indruk krijg je bij momenten ) is echt wel indrukwekkend ! De lange bewegelijke tracking shots zijn weinig minder dan miraculeus !

Regelmatig moeten denken dat veel hedendaagse regisseurs (PT Anderson ) duidelijk hier de mosterd vandaan hebben.

En of dit nu propaganda is of propaganda : "Frankly, my dear, I don't give a damn"

Soy Cuba.

Alweer een weekje of zelfs langer terug dat ik hem heb gezien, maar hij staat nog steeds in het geheugen ondanks mijn onwijs drukke laatste-oktober-weken. Gelijk na de film twijfelde ik geen seconde en gaf ik hem 5 verdiende stemmen, maar na een paar dagen begon het te knagen. Soy Cuba wist mij persoonlijk niet te raken, wel enthousiast te maken qua film. Maar raken deed het toch niet echt, wellicht onwetendheid omdat de geschiedenis van Cuba, mij een beetje ontgaat.

Wat vooral de kracht van de film is, is het camera werk. Ik ben enorm voorstander van lange shots, a la Kubrick, helemaal goed. Vooral de eerste scenes in de bar en bij het zwembad waren echt een parel voor het oog. Nog nooit zulke perfectie gezien. Het knullige van ''opzij gaan voor de camera'' vond ik juist charme hebben. Ik weet ook niet of dit per ongeluk of expres is gedaan. Het was in ieder geval iets wat opviel, en ook smakelijk was om naar te kijken.

Dan hebben we de prachtige voice-overs die de verhaaltjes afronden en weer starten. Ik ben enorm voorstander voor het gebruik van voice-over, en Soy Cuba maakt hier optimaal gebruik van. Het is wellicht een beetje sentimenteel en pro-Cuba, maar ik zie hier geen probleem in. Een film moet een hart hebben, en hoeft niet altijd een discussie-platform te zijn. Ik vind het juist charmant dat de film het opneemt voor ''zich zelf'' en dat het een klein beetje subjectief word vertoond. Dat mag op zijn tijd wel, als er geen dikke laag over heen zit van sentimentaliteit, en daarnaast vind ik persoonlijk dat bepaalde dingen ook waarheids getrouw zijn.

Cast doet het ook allemaal prima, heb niet echt een favoriet qua verhaal en qua prestaties is eigenlijk niets echt bijzonder sterk geacteerd. Het is gewoon natuurlijk geprojecteerd, en d.m.v. de bijzondere camera voering maakt de film de acteurs hoe ze zijn, en niet andersom.

In combinatie met wat jazz muziek is mijn film compleet. Erg sterke audiovisuele kunst, een film die ik iedereen kan aanbevelen. Qua speelduur gaat hij snel voorbij, en daarnaast is hij ook vrij toegankelijk door het gebruik van veel verhaaltjes. Ik weet niet of ik oog heb om de kwaliteiten van een film te herkennen, waarderen kan ik dit wel. Waarschijnlijk een van de mooiste films qua camera-gebruik. Soy Cuba maakt indruk.

4,5 ster

Soy Cuba. Zwak, matig, goed, goed.

De vier afzonderlijke verhalen vind ik qua kwaliteit en uitnodigendheid erg verschillend. Het eerste verhaal vond ik buiten de geweldige beelden en muziek niet boeiend genoeg en daarmee was de toon gezet voor Soy Cuba wat erg jammer was. Het tweede verhaal werd iets beter en was een opstap voor het erg leuke derde en vierde gedeelte wat mij veel meer aansprak waardoor er ook meteen meer viel te genieten van het meesterlijke camerawerk, muziek en de geweldige zwart-witte beelden. Ook verhaaltechnisch vond ik het derde en vierde verhaal beter. De vier afzonderlijke verhalen gaven wel een ‘mooie’ indruk van Cuba wat ik wel erg kon waarderen.

De film een aantal dagen laten bezinken en kom op een score van 3,5 sterren. Op de lange termijn de film maar eens herzien en bekijken of ik meer kan genieten van de eerste helft van Soy Cuba.

Deze film na zo'n 15 jaar afgelopen zaterdag weer eens herzien en helaas kan ik het enthousiasme niet delen van de meeste filmliefhebbers op dit topic. Wel, de film begint goed, de opening is schitterend en het kijkje in het "decadente" Havana van Batista oogde zeer mooi. Voor dit soort "decadente" taferelen moeten we nu oa zijn in Miami in Florida waar destijds na de revolutie de meeste van deze Cubanen naar toe zijn gevlucht. En Kolatozov - die even wilde laten zien hoe verderfelijk het kapitalisme is - tja jammer dat je niet meer leeft, dan had je nu kunnen zien hoe "decadent" het huidige Moskou is. Een duidelijk bewijs dus hoe gedateerd deze film is.

Over de andere verhalen wil ik niet te veel uitwijden maar toch wil ik nog iets kwijt over het tweede verhaal. Hoewel op visueel vlak zeer mooi vind ik de communistische propaganda hier schaamteloos. Och kijk eens wat die kapitalisten met die arme boeren doen leek de regisseur te willen zeggen. Neen, de communisten die waren lief voor de boeren. Miljoenen stierven er de hongerdood in de beruchte jaren dertig onder vadertje Stalin. Maar dat wist Kalatozov natuurlijk niet!?

Dus, wat blijft er van mijn kant uiteindelijk over voor deze propaganda film; toch nog een bescheiden 3,5* en dat voor de cinematografie, want het camerawerk - eerlijk is eerlijk - is van grote schoonheid.

Het huidige moskou is dan ook niet meer communistisch, dus in die zin staat de kritiek nog overeind. Just Moskou is het bewijs hiervan.

Niet dat ik voor communisme ben.

Visueel bij vlagen simpelweg verbluffend en vooral voor die tijd revolutionair en onovertroffen, het camerawerk maakt deze film het kijken meer dan waard. Een minpunt voor het feit dat Soy Cuba een onevenwichtige en schaamteloze propagandafilm is.

Een visueel hoogastandje. In wit-zwart, maar de camera zorgt voor vele lichtschakeringen en speelt met schaduwen, zon en wolken.

Het is een aaneenschakeling van impressionante scènes, met vooral machtige beeldcomposities en waarbij er toch enkele, zoals de uitvaart van de gedode student, tot de allermooiste cinema behoren.

Na eerder The Cranes are Flying gezien te hebben, was het onvermijdelijk om deze film ook te zien. Toepasselijk hebben Broer Castro en Obama elkaar gisteren voor het eerst gesproken.

Visueel opvallend vanwege de lange shots waarbij mensen voor langere tijd gevolgd worden. Ik lees hierboven dat dit een belangrijke inspiratiebron voor Irréversible en Boogie Nights was, dat valt zeker te begrijpen. Echter, het ziet er in die films zoveel strakker uit, dat dit toch echt flink verouderd aanvoelt. Soms toch nog wel op andere vlakken interessante beelden, zoals de oude man die vol woede op het riet inhakt, of de climax van de scène waar pamfletten van het balkon gegooid worden. Maar wat dit soort momenten vond ik The Cranes are Flying toch beter.

Inhoudelijk is deze film niets meer dan propaganda. Ironisch: je ziet dat er voor de revolutie totaal geen sprake van persvrijheid was; nu nog steeds niet. De vier verhaaltjes zijn behoorlijk zwart-wit, zonder enig gevoel van nuance. Verder sleept het ook behoorlijk; na het derde verhaal was het wat mij betreft wel genoeg.

2* heeft deze film zeker verdiend vanwege de visuele innovaties. Jammer dat het er niet wat strakker uitzag, en de boodschap kan me helemaal gestolen worden.