Soy Cuba (1964)

Laat ik voorop stellen dat het best wel geinige propaganda is met een beetje besef van de periode waarin het gemaakt is.

Fight the Power ! .

Soms best wel aandoenlijk gebracht en bovendien niet minder dan briljant gefilmd (diepe voor de cinematograaf), maar naar het einde toe begon de communistische boodschap er zo dik op te liggen dat ik er een beetje simpel van werd. Nogal jammer, aangezien het in het begin van de film allemaal vrij subtiel was.

Ik ken het gevoel, sterker nog, ik had hetzelfde gevoel. Echter, voor de cinematografie moest ik dusdanig dat ik het toch een 4 ster waard vond.

Het was de overduidelijke propagandistische inslag, waar ik vrijwel altijd een allergische reactie van krijg, die een mogelijke hogere beoordeling in de weg stond.

Neemt niet weg dat de film op zichzelf, zij het vanuit cinematografisch context, als een meesterwerk getypeerd mag worden.

Dat klopt, het lijkt me ook een film om vaker te bekijken, misschien kan de waardering hoger uitvallen.

Bovendien lijkt het me op een groot scherm al helemaal geweldig.

Groot scherm, helpt zeker. Het is immers 90% de cinematografie die het 'm doet.

Ben ook erg blij dat ik een behoorlijk groot scherm heb, met een zeer goede projector.

Organiseer maar een Soy Cuba feestje bij je thuis met groot scherm en veel rum. .

Waar zo'n tiplijst al niet goed voor is...

Ik had er nog nooit van gehoord en werd nieuwsgierig en het viel zeker niet tegen. Mooie film met prachtige shots, de een na de ander, mooie muziek (weet iemand van wie Guajira is, dat uit de jukebox komt?) en prima acteerwerk.

wat propaganda betreft: Batista was bepaald geen democratische hoogvlieger, deze film is vrij kort na de revolutie gemaakt. Dat dingen dan niet altijd even subtiel worden getoond is dan wel logisch. Hoe lang duurde het niet voordat Duitse soldaten in W.O. II films iets menselijks kregen? En de amerikanen waren in de Koude Oorlog een behoorlijke schurkenstaat in Latijns-Amerika; het opkopen van grond door amerikaanse bedrijven gebeurde op grote schaal en Amerikaanse multinationals zoals de United Fruit Company hadden in Latijns Amerika veel politieke macht. Dat het allemaal erg geromantiseerd wordt en de kleine nobele man wordt geportretteerd die het opneemt tegen de slechte kapitalisten, ja dat is inderdaad propaganda, net als Rocky IV, the Mancurian Candidate en Rambo propagandistisch zijn. Maakt Soy Cuba m.i. niet minder mooi.

Bijna alle lof voor deze film van mijn kant is puur gebaseert op de beelden. Schitterend gebruik van groothoeklenzen en de diepte die dit helpt te creëeren in combinatie met ijzersterke lange takes. Soms vroeg ik me af hoe bepaalde shots überhaupt gerealiseert konden worden. Toch zit er ook al aan deze beeldenpracht een nadeel: soms voelt het iets teveel aan als show-off. Hoewel alles er prachtig uitzag had ik de indruk dat een heleboel shots er zonder enige reden in zat, behalve dan het nogmaals laten zien hoe goed Kalatozov zijn camera weet te regisseren. De film duurt dan ook te lang naar mijn mening.

Om maar een voorbeeld te geven hoe dit beter kan hoeven we alleen maar te kijken naar Andersons Boogie Nights. Daarin wordt een shot uit Soy Cuba geciteerd waarin een camera langs verschillende mensen bij een zonnig feest en aan een zwembad gaat, om uiteindelijk achter een vrouw het water in te gaan. Dit shot is misschien wel de meest knappe uit Soy Cuba, maar inhoudelijk ook weer de meest overbodige (en vreemde, aangezien het luxe leven van de kapitalisten hier geïdialiseerd wordt, wat tegen de boodschap in gaat). Anderson vangt in Boogie Nights echter tijdens deze scène dialogen op die wat over de personages zeggen, weet in een klap een bepaalde sfeer en stijl neer te zetten. Show-off, maar dan met een reden.

De verhalen zijn wisselend. De eerste twee zijn heel sterk en hoewel ik er een communistische boodschap uit op kon maken vond ik het niet te drammerig gebracht. Ze wisten me zelfs te ontroeren. Dit kwam omdat ze een mooi beeld schetste van Cuba, waarin misschien de slechte kanten benadrukt worden, maar er ook plaats is voor Cuba's aantrekkelijkere kanten. Hier leek de film nog een waar meesterwerk.

Het derde verhaal, over de revolutionairen ging echter voor mij toch over de schreef van moraliserend. De trappenscène (is zoiets verplicht in communistische films?) maakt visueel een impact en weet mij daarom wel mee te slepen, maar heeft op een bepaalde manier iets belachelijks door de heroïek van de revolutionairen bijzonder dik aan te zetten. Die dikke agent lijkt zelfs pure parodie. En dat zo iemand zomaar een revolutionair neerschiet (niet tijdens de trappenscène, maar eerder) vond ik ook niet geloofwaardig. Zo dom zullen ze toch niet werkelijk zijn, ondanks hun gemeenheid? Toch heeft dit deel zijn momenten, waaronder de overtuigende sniperscène en het uitstrooien van pamfletten.

Maar het vierde en laatste verhaal ging te ver en bevatte geen enkele subtiliteit meer. Ik kreeg zelfs het gevoel alsof mij als kijker gevraagd werd om de wapens op te pakken en te strijden voor een communistisch Cuba, wat om meerdere redenen wat belachelijk is en niet in de laatste plaats omdat Cuba toen deze film gemaakt werd al communistisch was. In ieder geval werd de zwart-wit-boodschap me hier iets teveel en in combinatie met de toch al wat lange lengte (ik had na het derde verhaal ook het gevoel dat alles wel verteld was) en de cinematografie die niets meer toevoegde aan wat we eerder al zagen begon de film me zelfs tegen te staan.

En dat is jammer want er is genoeg moois te vinden in deze film, dat zelfs een drammerig moraal er geen gigantische afbreuk aan kan doen. De beelden zijn briljant en zorgen voor een 3,5*. Dat levert ook wel een dubbel gevoel op. Ik verwachte een visueel meesterwerk en ik kreeg een visueel meesterwerk. Ik verwachte propaganda en ik kreeg propanda. Dat laatste weegt uiteindelijk toch zwaarder mee in mijn beoordeling dan ik vooraf vermoed had. Ik hoef de film ook absoluut niet nog eens te zien. Qua beelden is hij daar misschien goed genoeg voor, inhoudelijk zal het me niet twee keer boeien denk ik.

Het shot liet net als de latere scenes zien dat de Blanke Amerikanen daar plezier beleefden en de Cubanen zelf slechts in een ondersteunende rol hieraan deelnamen.

Er waren nog een hoop landen te gaan in bijv. Zuid Amerika, zo dachten de Communisten toen...

waarom staat deze zo hoog deze ken ik niet eens

is het een goede film? wat kan ik verwachten actie of lompe drama?

Beiden niet, maar het overweegd meer naar 'lomp drama'.

ok bedankt niks voor mij denk ik

zijn nog een hele hoop films die je niet kent maar goed wat niet is kan nog komen. weet niet of het wat voor jou is.

Laat ik er maar geen doekjes om winden: het begin beloofde weinig goeds. Dat het een propagandafilm was wist ik natuurlijk al bij voorbaat, maar dat er dan ook nog eens van die verschrikkelijk simplistische karikaturen werden gebruikt was een flinke domper.

Die Amerikaanse toeristen zijn erg fout: slecht geacteerd en bovendien irritant nagesynchroniseerd waardoor ze heel nep overkomen. Hiernaast is de muziek buitengewoon vervelend, lawaaierig (die toeters en bellen op het terras) en langdradig (" amor loco, loco loco ∞ " ). Het veelgeprezen kamerawerk beantwoordt tijdens de opening en terrasscène aan de verwachtingen, maar ziet er in de bar (tussen al die bamboestokken) heel slordig uit.

Gelukkig is het weinig boeiende verhaal van het hoertje gauw over en begint het met de suikerrietboer een stuk interessanter te worden. Een kort maar krachtig relaas over het leed van onteigende boeren, begeleid door heerlijke, zwoele shots van het rietveld en de strakke hemel erboven (en het moet gezegd: wat een armspieren had die bejaarde man).

Vanaf dit moment wordt ook het acteerwerk beter en de muziek fijner. Maar het is natuurlijk nog altijd vooral de cinematografie die van zich laat spreken met de prachtige panorama's en het meer dan aparte kamerawerk. Ze bereikt met de massale begrafenisscène dan ook haar hoogtepunt : voor mij was het een waar kippenvelmoment wanneer de sigarenarbeiders de vlag uithangen en de kamera daar overheen gaat om een wonderschoon Havanees straatbeeld te onthullen (als je goed kijkt zie je hier trouwens het touw waar de kamera aan zou moeten hangen).

De voice-over is een welkome begeleiding van het geheel: sereen en voldoende poëtisch. Maar uiteindelijk blijft Soy Cuba natuurlijk gewoon propaganda en dat is voor een kunstwerk immer een last, omdat dan altijd wel wat geforceerde symboliek om de hoek komt kijken - zie i.c. bijvoorbeeld de neergeschoten duif en wederom de Amerikanen (inclusief mariniers). Edoch, alle minpunten worden meer dan gecompenseerd door de imponerende cinematografie, het over het algemeen zeer interessante verhaal en de schoonheid die Cuba van nature al bezit. Mooie titel, mooie film: 4*.

Soy Cuba's zeggingskracht ligt zowel in zijn beelden alsmede in zijn thematiek besloten. Cinematografie was (inderdaad) verbluffend (dat brandende veld waar de zon wordt verduisterd door rookpluimen bijvoorbeeld), en ging vaak perfect samen met hetgeen de film wilde vertellen. De 'heroïek' (voor zover die aanwezig was) voelde groots en vanuit de visie van de auteur oprecht. Interessant onderwerp ook, zo pre-Revolutie.

Mooi vierluik, enkele intens mooie scènes en ook nog eens een mooie titel

Is dit een behoorlijke dvd? http://www.play.com/DVD/DVD/4-/922294/I-Am-Cuba/Product.html

Die versie heb ik en die is, zeker voor de prijs, zeer goed!

Dan zal ik die ook maar eens kopen .

Cinematografisch is dit een meesterwerk, gewoon snoeiharde en rauwe Cinema met een hoofdletter C. Wel ben ik het met The One Ring eens dat de eerste verhalen erg sterk zijn en de film daarna de propaganda er wel erg dik op ligt waardoor de film juist aan sterkte verliest. Maar man oh man, die beelden. Schitterend gewoon.

Wat een heerlijke film!

The Cranes are Flying gaf me al een goed beeld van de kunsten van Kalatozov, maar Soy Cuba is zelfs nog een klasse beter. Films als deze met meerdere verhalen lopen altijd een beetje een risico als een of meerdere verhalen niet bevallen. Gelukkig was dat bij deze film niet het geval, integendeel zelfs.

Het openingsshot van het eerste verhaal ziet er cinematografisch werkelijk geweldig uit en barst gelijk al van de sfeer. Een heerlijk lang shot, dat uiteindelijk eindigt in een zwembad. Verhaal is niet eens zo heel super, maar de sfeer en de mooie shots zorgden er voor dat ik geboeid bleef kijken.

Het tweede verhaal maakte echt indruk op me. Mooie beelden van het riet dat gekapt wordt, in combinatie met af en toe erg fijn gebruik van de camera, waarbij erg fraaie zwart wit shots worden getoond. Ook de emoties in dit stuk worden op een fraaie manier tentoon gespreid en is qua verhaal ook wel het sterkst.

Het derde verhaal is ietsje minder, maar nog steeds erg goed. Er zaten wel enkele indrukwekkende momenten in en vooral de lange scène met de sluipschutter, die uiteindelijk toch besluit om niet te schieten werd op een zeer fraaie wijze in beeld gebracht. Ook is het allemaal best interessant om te zien.

Het vierde verhaal bevat wederom erg sterke beelden, maar is voor mijn gevoel helaas toch de minste. De bominslagen zijn heel indrukwekkend om te zien en ondanks dat het op een mooie rauwe manier wordt getoond, kreeg ik er niet zoveel gevoel bij. Toch had ook dit verhaal gelukkig wel zijn momenten.

Samengevat is Soy Cuba een erg sterke film, die qua cinematografie bij vlagen echt fantastisch is om te zien. Daarnaast is de muziek vaak ook erg lekker en is het gewoon een geweldige kijkervaring!

4,5*

Dit is gewoon een adembenemde filmervaring (iets wat Citizen Kane voor mij helaas niet doet) en de Russische voice over geeft het geheel iets bizars. Ultiem genieten voor de visueel ingestelde filmliefhebber.

Aanrader! Episodes over cuba in al zijn slechtheid. De voiceover accentueerd zo goed als alleen alles wat slecht is aan het land.armoede in buitenwijken, boeren die het slecht hebben en slecht houden, cubanen die ongelukkig zijn met van alles en nog wat en een leger dat bestaat uit mannen die eigenlijk niks beters te doen hebben Ik vraag me zodoende ook af of de film als propaganda waarde heeft. Ik ben inderdaad mooit tegen amerika nu, maar cuba zelf is eigenlijk ook een grote teringzooi.

Dat neemt niet weg dat de verhalen bol staan van emoties. Allemaal slachtoffers die doen wat goed lijkt, maar uiteindelijk.... nouja, gewoon de film kijken.

Het alom geprezen camerawerk maakt zijn reputatie waar. Volgens mij kan ik het daar wel bij laten qua cinematografie; daar is alles al over gezegd op MM.

Het episodisch karakter van de film vond ik erg fijn: ondanks het tempo laag ligt, gebeurt er gevoelsmatig veel. De compactheid is daardoor een aangename opluchtig: effe een (korte) bezinkingspauze tussen de verhalen door.

Een heel erg goede film! Dus dankjewel MM voor de tip! Deze film had ik zonder deze site nooit gevonden!

Oei, wat een prachtig dynamisch camerawerk!!

Dat werd al gauw duidelijk. Je gaat met de camera mee van een dakterras via allerlei figuren naar de rand van een zwemnbad en duikt uiteindelijk daar ook nog eens in koppie-onder!

Om de film qua verhaal wat boeiender te vinden duurde wat langer, maar nadat het 'hoertje' (klinkt onbedoeld wat oneerbiedig) en haar Amerikaan wakker worden wordt ik toch in de film gezogen en dat vooral dankzij het prachtige camerawerk. Soms vroeg ik me echt af hoe ze dat voor elkaar hebben gekregen? Zoals de begravenisstoetscène, waabij je door een sigarenfabriekje gaat en dan zo hoog boven een straat 'zweeft'?

En tja, de film is propagandistisch. Maar waarom wordt dat bij films met een communistische inslag altijd zo breed uitgemeten door de users hier, terwijl het bij andersdenkende propaganda altijd oorverdovend stil blijft? Mag het dan wel?

Zó storend is het hier nu ook weer niet? In ieder geval subtieler gedaan dan vele Hollywood vehicles....

Irritant wel: de Russische na-synchronisatie!

Nah, kom nou toch. Ik vind het ook niet zo storend of vervelend hoor. Maar dit is wel heel erg nadrukkelijk en allesbehalve subtiel propaganda.

Dat zei ik ook niet. Maar het is subtieler als Rambo (III? Die waarin hij in zijn eentje heel Afghanistan zuivert van Russen!) of Rocky (III? Die met Dolph Lundgren).

Correctie: er is wel kritiek, maar veel minder in verhouding tot dit soort films.

Tja, daar heb ik weer slecht de voorgaande posts doorgenomen. Wel bedankt voor het bevredigen van mijn nieuwsgierigheid!

Vind ik eerlijk gezegd maar een rare conclusie. Waarop baseer je dat? Dan zou je alle soortgelijke films (noem er eens een paar) met elkaar vergeleken moeten hebben en dat lijkt me een onmogelijke taak.

Ik zelf heb eerder de indruk dat vooral films die die 'andere kant' propageren flinke kritiek te verduren krijgen. Maar met zekerheid zou ik dat niet durven zeggen.

Bovendien, kritiek op de propaganda bij deze film is simpelweg onvermijdelijk, aangezien dat hier een onmisbaar element vormt, i.t.t. Amerikaanse films waar dat meestal (!) een vervelende bijkomstigheid is. En, zoals kos stelt, het wordt niet bepaald subtiel gebracht.

Ach driekwart van het Hollywoodvermaak is verkapte propaganda. Daar valt vrijwel niemand er over. Omdat we het er waarschijnlijk grotendeels mee eens zijn of niet beter(anders) weten. Als je deze film a-politiek bekijkt valt de propaganda je ook niet op, lijkt me.

Lijkt me 'n mooie film; weet iemand of deze ook ergens in Nederland is te verkrijgen?

Nope, wel te bestellen bij Play.com