La Belle Personne (2008)

Eerste film die ik zie van Christophe Honoré en toch wel een prima prent. Nieuw is het allemaal niet: we zien de liefdesperikelen van enkele scholieren, deze keer op een eerder libertijns lyceum. Zo geneert de leraar Italiaans zich niet om openlijk aan te pappen met een andere docente en zelfs met enkele van z'n studenten.

Als hij zijn pijlen richt op Junie echter, gaat het behoorlijk mis. De ontwikkelingen zijn misschien wat aan de tragische kant, maar La Belle Personne schuwt de theatraliteit dan ook niet.

Toch wordt de sfeer van zo'n ietwat aristocratische school treffend weergegeven. Naast Italiaans wordt er daar blijkbaar ook Russisch gedoceerd, en verder doen de jongeren er zo'n beetje wat ze willen: op geen enkel moment zie je ze met de neus in de boeken. De amoureuze ontwikkelingen primeren.

Visueel is deze prent sober en ook de soundtrack is ingetogen (waarbij gretig gegraaid wordt uit het oeuvre van de onvolprezen Nick Drake). Alles lijkt in teken te staan van het scenario.

Niet superopwindend maar gewoon opnieuw een fijne Franse film.

Allesbehalve saai - als je openstaat voor de sfeer. Want daar gaat het toch vooral om in deze film.

Het verhaal is op zich best simpel, en heel veel gebeurt er nou eigenlijk ook weer niet - tenminste, niets wat voor ons als ietwat afstandelijke toeschouwers nou zo heel belangrijk is. Maar voor de personen in de film des te meer - voor hun gaat het er om, tot leven en dood aan toe.

Vanaf het begin hangt er een soort romantische tristesse over de film, en na de aria van Maria Callas - toch nog vrij vroeg in de film - komt dat in een spiraal van verwikkelingen terecht. En dat kan maar op een enkele manier aflopen, in een soort theatrale tragiek van het soort die bepalend zou zijn voor het verdere leven van alle betrokkenen. Als het Frans-romantische antwoord op Grease.

Maria Callas verdient nog zeker een extra vermelding, met verreweg de mooiste vertolking van Lucia di Lammermoor ooit. Precies de tragiek, het drama, het theater van de hele film.

Een redelijke Franse film. De verhaallijnen konden mij niet enorm boeien. Wel goed gespeeld en een bijpassende sfeer, maar verder vind ik het niet erg indrukwekkend. Heftig eind! Een kleine voldoende. 3*