Una Farfalla con le Ali Insanguinate (1971)

Ietwat tam voor een volbloed giallo, maar over de hele linie best onderhoudend. D'r zit nog een flauwe running gag in over de koffie van de inspecteur, een tamelijk lang rechtbank-stuk en we krijgen slechts 3 mogelijke daders (in een volbloed giallo dient de hele cast verdacht te zijn).

Ja de killer draagt leren handschoenen, ja ouwe mannetjes lopen jonge meisjes te bepotelen en ja het einde kwam nog als een verrassing.

The Bloodstained Butterfly is een prima Giallo uit de hoogtijdagen van het Italiaanse sub-genre. De film verteld het verhaal van een Franse studente die in het park wordt vermoord. Alle sporen lijden naar een sport-presentator van de televisie. Maar dan gaan de moorden gewoon door...

Meteen toen de klanken van Tchaikovsky's Piano Concerto 1 uit de boksen schalden was ik al om. Heerlijk sfeertje in deze Giallo. De cinematografie was - zoals het een Giallo betaamd - uitstekend. Vooral ook leuk hoe de vele onderzoeksmethoden van de politie in beeld waren gebracht en een rechtbank-scène heb je ook niet zo vaak in een Giallo.

Al met al degelijk uitgevoerd, al vond ik het verhaal uiteindelijk niet heel bijzonder. Vermakelijke film.

Stijlvolle giallo. Zeer degelijk, maar mist inderdaad de nodige suspense.

De rechtbankscènes voegen wat toe. De muziek viel me ook in positieve zin op. Het deuntje dat je vrijwel tegen het einde hoort kwam me overigens vrij bekend voor.

De running gag met de inspecteur die steeds de verkeerde koffie krijgt vond ik erg grappig. Tarantino would certainly approve this.

Het verhaal is net iets te saai, pas tegen het einde wil het weer spannend en interessanter worden.

Het schitterende affiche vind ik een van de mooiste in z'n soort.

P.S.

Ja inderdaad.

Vrij saaie pseudo giallo die meer heeft van een rechtbank drama in de eerste helft met CSI Lombardije elementen. Op zich wel een fijne cast al stoorde het me dat personages zo op elkaar lijken zoals de inspecteur en de sport verslaggever en de moeders.

Matig tot redelijk.

Ergens op de scheidslijn van poliziottescho en Giallo bevindt zich deze Italiaanse vroege jaren '70 film Met een vlinder met met bloed bevlekte vleugels lijkt Duccio Tessari (bekend om zijn spaghettiwesterns), in tegenstelling tot veel andere giallo- regisseurs, minder geïnteresseerd in een kat-en-muis-spel (in feite gebeuren de moorden in een flits zonder veel opzet en zijn ze gedeeltelijk buiten beeld). Ook is seksualiteit hier minder openlijk. Wel is er op Argento-achtig manier oog voor de forensische wetenschap en er wordt veel aandacht besteed aan de pogingen van de politie en justitie om de moordenaar te pakken en veroordeeld te krijgen. Er is een ongehaaste aanpak en een groot deel in het midden betreft zelfs een langdurige scène in de rechtszaal (deed me een beetje denken aan Agatha Christie's Witness for the Prosecution).Tegen de tijd dat je arriveert bij de ontknoping, heb je geen idee wie de moordenaar is en heb je redenen om iedereen te wantrouwen. Ook opmerkelijk is dat het begint met de introductie van elk personage met titelkaarten. Daarnaast is er een uitstekend muziekscore en er wordt goed gebruik gemaakt van de stad Bergamo en zijn middeleeuwse centrum. Het is misschien niet zo flitsend of bloederig als sommige andere in het genre maar met zijn opvallende beelden/cinematografie, humeurige sfeer en prima optredens van de cast is het zeker een zeer bevredigende Giallo-film.

Een uitstekende giallo waarin de nadruk meer ligt op het mysterie dan op de horrormomenten. Zoals vaak het geval in dit soort films is het verloren moeite om te speuren naar aangename karakters. Al komt het personage van Wendy D’Olive in haar onschuld nog het meest in de buurt. Elk karakter heeft zo zijn of haar egocentrische en angstvallig verborgen drijfveren. Dat maakt het ook weer interessant. De relaties tussen de personages zijn wel van diep donkere aard op vlak van seksuele lusten. Misschien niet intentioneel bedoeld maar de reactie van de moeder op haar minnaar die het wil aanleggen met haar minderjarige dochter is redelijk onthutsend: ze is boos vanuit een soort jaloezie maar niet vanuit een zorg naar haar kind. Een voorbeeld van de donkere sfeer waarin de film baadt en met de ontknoping wordt het er niet beter op. De scene in het verlaten pakhuis deed me onwillekeurig denken aan een duel in een western, let’s say een Sergio Leone western omdat we bezig zijn met Italiaanse film. Wanneer je de bio van regisseur Duccio Tessari erop naleest, blijkt het te moeten gaan om een zeer bewuste knipoog want hij had een verleden in het westerngenre waaronder ook een samenwerking met Leone.

Goeie acteerprestaties en er is de aanwezigheid van cultacteur Helmut Berger. De muziek van Gianni Ferrio is tiptop met een naadloze overgang van Tsjaikovski naar meer funky eigen composities.

We hebben een hier een erg geslaagd - en weliswaar kil - totaalpakket.

Een wat tamme quasi-giallo. De eerste helft wordt getekend door de rechtszaal en de veroordeling van de oorspronkelijke verdachte . De betere tweede helft is eenwat chaotisch verteld vervolg waarbij vele mensen verdacht worden gemaakt omdat vele mensen in deze film op zijn minst niet heel aardig zijn, maar eigenlijk zijn de moorden vooral een gevolg van de verdorven omgeving. Weinig sleaze of expliciete dingen voor zo'n film. Bijna en beetje keurig. Bij vlagen stijlvol maar weinig uitbundig vergeleken met sommige tijdgenoten. Zoals vaak in Italië is de muziek van zeer hoog niveau. Niet geweldig maar heeft boeiende elementen.l

Nostalgische muziek icm klassiek en goede opbouw maakt deze film tot "una particulare" De 70's waarin mannen en vrouwen slank waren en in een Italiaanse film en dus ook deze het vrouwelijk schoon een bijzondere plaats inneemt. Het patriarchale gedachtengoed uit die tijd is ook helaas hier weer aanwezig. De film toont een sterk staaltje van psychose vorming door verdriet en rouw, waarbij de 1 de ander bedriegt op allerlei vlakken, dit maakt het geheel tot een best wel enigszins rommelige doch redelijke film. De finale is goed opgebouwd. Berger steekt qua acteren er bovenuit. Opvallend: de aanklager in de rechtbank lijkt wel een volgeling van Mussolini qua redevoering. Verder leuke antieke auto's. 3,25*

In Bergamo wordt een Franse studente vermoord aangetroffen in een park, waarna een televisiejournalist al snel wordt gearresteerd op basis van ogenschijnlijk onweerlegbaar bewijs. Terwijl hij vastzit, volgen er nog twee soortgelijke moorden, waardoor aan zijn schuld wordt getwijfeld en de zaak opnieuw wordt geopend. De ontknoping schuift het verhaal richting een duistere afrekening, waarin schuld, wraak en gerechtigheid pijnlijk door elkaar lopen.

Duccio Tessari’s giallo heeft een sterke premisse en een mooie, kille sfeer, maar de film valt niet altijd even strak in elkaar. Het procesgedeelte geeft de film gewicht, al sleept het soms wat aan en mist het de nerven van de allerbeste titels uit het genre. Het plot blijft wel boeiend door de opeenstapeling van aanwijzingen, misleiding en morele dubbelzinnigheid. Visueel is de film verzorgd en de cast doet het degelijk, maar echt meeslepend wordt hij niet constant. Toch blijft dit een matige tot bijna goede thriller: interessant, stijlvol en slim genoeg om te blijven hangen. 2,75/5