Pretty Woman (1990)

Pretty Woman, walking down the street....

De soundtrack is echt geweldig bij deze leuke, grappige en leuk gespeelde film.

De chemie tussen prostituee Roberts en zakenman Gere is heel leuk uitgewerkt. Beiden spelen vol overtuiging en dat merk je. De film is leuk, soms ontroerend, soms grappig....van alles wat.

Het verhaal vond ik erg grappig, iets wat je niet zo vaak ziet.

4*

Fijne chick-flick, jammer van het einde. Waarom altijd dat voorspelbare.

3,5*

Een toppunt in de romantische komedie. De film weet wat romantiek is, en zet personages neer waar je om geeft, vooral Julia Roberts in een glansrol. Jammer dat het Amerikaanse kapitalisme een element is die de romantiek en liefde tussen Gere en Roberts een flink handje toesteekt.

Wat me opviel aan deze film was het hoge stompzinnigheidsgehalte die de karakters van Julia Roberts en Richard Gere tentoonspreiden. Hij is een drukke zakenman, verwikkeld in een overnamestrijd en pikt op straat een hoer op en sleept haar overal mee in zijn zakenbeslommeringen . Zij is dus een hoer en wordt dus opgepikt en gedraagt zich als een stom varken in omgevingen waar ze nooit eerder bekend mee is geweest . Je raadt het al, een handvol beschamende scenes en uiteindelijk ontwikkelt er zich een heuse vriendschap tussen de twee en misschien nog wel meer .

Kon hier barweinig mee. Moet ook bekennen dat ik veel moeite heb met zowel Julia Roberts als Richard Gere, en mijd het liefste films waar één van beiden inzit. Van deze film sprak de humor me absoluut niet aan en het hele gegeven is mij veel te zoetsappig. Nee, Pretty Woman kon mij niet bekoren.

Dat is het zeker, misschien wel de beste of toch niet?

Prachtige/sfeervolle straten van de geweldige stad LA. Goede aankleding, vooral die rode mooie jurk die echt bij Julia Roberts staat. Roberts is een van mijn favoriete actrices en speelt het erg goed. Het einde is wel weer typisch romantisch maar het is niet vervelend. Erg leuke Romantische/Komedie. 4,5.

Ja, echt een lekker romantische film. Een klassieker ! Er zitten ook wel wat grappige stukjes in. Bijvoorbeeld als ze in bad aan het zingen is met haar walkman op. Heerlijke scène is ook als ze wederom als sjieke dame de winkel in loopt waar ze de dag ervoor zo rot behandeld is. Zo zijn er heel veel van dit soort scène's die misschien niet al te diepzinnig zijn maar wel gewoon leuk. Lekker een film om in mee te leven.De eindscene stelde een klein beetje telleur en ik weet eigenlijk niet waarom. Het was wel romantisch maar tja, het bleef toch wel erg oppervlakkig. Maar het is een van de de leukste romcom's die ik ken.

'' Slippery little suckers. ''

Afgelopen weekend heb ik het nog over Julia Roberts gehad. De man in kwestie en ik vinden haar allebei een van de vervelendste actrices die we kennen (met name haar voorkomen) en we kwamen tot de conclusie dat Julia wel eens top 3 materiaal van die categorie kan zijn.

De enige films van haar die me enigszins positief bijstonden, waren Notting Hill en deze Pretty Woman, ookal had ik hem al jaren niet meer gezien. Gelukkig was hij onlangs op televisie, een ideale manier om de film een herziening te gunnen en te kijken of ik haar nog steeds irritant vond.

Eigenlijk vond ik Julia goed te doen. Die lach is het enige minpunt waar ik me aan blijf storen, maar verder speelde ze heel leuk. Haar personage wist me vrij snel te raken en al snel was ik nieuwsgierig naar haar metamorfose.

Gere, de ideale man volgens mijn moeder (leuk voor mijn pa), was ook goed te doen. Ze hebben fijne chemie samen en je ziet ze steeds verder naar elkaar toetrekken, iets wat behoorlijk aandoenlijk is om te zien. Je begint met ze mee te leven en je hoopt (terwijl je het eigenlijk al vanaf de ontmoeting weet) dat ze uiteindelijk samenkomen.

Fijn romantisch filmpje.

Pretty Woman is een film die vooral bijblijft dankzij het bekende deuntje, dat overigens wel leuk en vooral ook erg herkenbaar is.

De film zelf is iets minder. Roberts en Gere zijn redelijk, maar het vooral ontzettend zoetsappige verhaal kon mij niet altijd bekoren. Ook qua humor is het allemaal niet altijd even geslaagd. Roberts slaat op dat gebied soms een beetje de plank mis.

Gelukkig kijkt de film voor de rest nog redelijk vlot weg en moet gezegd worden dat Gere en Roberts met elkaar een redelijk sterke chemie hebben. Desondanks blijft de film verder redelijk oppervlakkig en vond ik de film op romantisch gebied ook niet altijd even goed werken.

2,5*

Veel chemie tussen de hoofdrolspelers, maar een verhaaltje dat haast net zo slank is als Roberts zelf. Een dergelijke verhaaltechnische simpliciteit moet je echt toelaten, anders maakt deze 'RomCom' geen schijn van een kans. Gere zet overigens wel een behoorlijk intrigerende rol neer, en draagt een serieus deel van de film op zijn eigen schouders. Niet dat hij dezelfde lasten moet torsen als Atlas 'indertijd'. Smijt je verstand even het raam uit en glijdt weg in de bij wijlen aangename wereld van cinematografische middelmatigheid. Hoera.

2,50

Het is een leuke film geworden, die ondanks het voorspelbare verhaal, maar mede door het enthousiasme van Julia Roberts, toch een toffe film is geworden. De film bevat naast romantiek toch ook een dosis humor en ook de soundtrack past bij de film.

De film trekt waarschijnlijk eerder een vrouwelijk publiek, maar desondanks heb 'k het me zeker niet beklaagd. De film verdient dan ook de titel klassieker.

Een redelijke film. Ik had 'm al eerder gezien en de kwaliteit van filmen blijf ik prima vinden, zo ook het acteren van de hoofdpersonen en de chemie die tussen hen te bemerken is.

Een minpunt voor mij is dat ik zowel Julia Roberts als Richard Gere niet echt prettige acteurs vind om een hele film lang naar te kijken, dit is dan een persoonlijke klik, denk ik.

Ook vond ik Julia in het begin nogal overacten qua lachen, etc.

Prima film met als hoogtepunt de perfecte chemie tussen Richard Gere en Julia Roberts die er trouwens adembenemend mooi uitziet in deze film.

Gere laat zien een fantastisch acteur te zijn. Zijn rol als zakenman lijkt voor hem geschreven en hij overtuigt zeer!

De film zelf vliegt ondanks de best wel lange speelduur voor een film als deze voorbij. Alhoewel iedereen uiteraard het einde al kan voorspellen is het toch zeer vermakelijk en zo af en toe met de nodige humor, weet elke man de ruime twee uur prima te doorstaan en kan hij niet anders bekennen dan dat hij een hele leuke en goede film gekeken heeft!

Zo verging het mij ook en ik geef dan ook een ruime voldoende!

3,5*

Richard Gere heeft in zijn carrière niet zo erg veel goede rollen gespeeld, maar in deze film is hij uitstekend op dreef. Hij wordt alleen maar overtroffen door een oogverblindende, superverleidelijke Julia Roberts.

"She walked off the street, into his life and.. stole his heart".

Mooie slagzin, die de film in een notendop typeert.

De films, die binnen twee decennia na het uitbrengen al als 'klassieker' bestempeld worden, zijn dun gezaaid. Toch ben ik geneigd dat in dit geval terecht te vinden.

Dit moet één van de weinig films zijn waarin Richard Gere en Julia Roberts aangenaam zijn om te zien. Een rustige film dat kijkt als een sprookje. Beide acteurs passen dan ook vooral in dit genre. Een aangenaam sprookje dat gezellig wegkijkt. Soms moet dat niet meer zijn.

Vermakelijke feelgood-film die nergens verveeld.

Verrassend is het verhaal natuurlijk niet te noemen maar de clichés worden goed uitgewerkt. Gere en Roberts dragen de film, zonder hun goede vertolkingen was het waarschijnlijk een draak van een film geworden. De hotelmanager en titelsong maken voor mij het geheel af naar een solide 3*.

Belachelijke commentaren hier. Achter dat zogenaamde oppervlakkige verhaal gaat meer om dan ik noem maar Borgman van Warmerdam... Anyway, lange tijd erover gedaan om Jason Alexander niet als de hele vervelende advocaat van Gere te zien... maar als George Costanza, de vriend van Jerry Seinfeld. Gewéldige film die voor een groot deel gedragen wordt door de jonge, erg spontaan acterende Julia Roberts.

Hoe vaak je deze klassieker ook bekijkt, hij blijft leuk. Julia Roberts speelt waarschijnlijk de beste rol van haar leven en Richard Gere staat er gewoon als macho. Prima komedie met een uitmuntende soundtrack. Een van de grootste blockbusters begin jaren 90. 5 sterren, een score die weinig komedies gegund is.

Pretty Woman is natuurlijk een cultklassieker. Lang geleden dat ik hem ooit zag, dus een herziening voelde voor mij aan alsof ik 'm voor het eerst zag. In eerste instantie vroeg ik me af waar de film deze onderscheiding aan te danken aan heeft. Er bestaat immers niet zo gek veel onderscheid tussen deze en de honderden andere romantische komedies die gemaakt zijn.

Ik denk toch dat het samenspel tussen Richard Gere en Julia Roberts hier voornamelijk verantwoordelijk voor is. Er is oprecht sprake van chemie tussen de twee en dat is vaak een element dat niet genoeg aanwezig is bij films uit dit genre. Gere doet wat er van hem verwacht wordt: de elegante zakenman uithangen. Hij speelt overtuigend, maar het is Roberts die de lachwekkende, en daardoor ook meest memorabele, scènes uit de film weet op te eisen. Het leukste voorbeeld hiervan is die in het restaurant.

Het verhaal is verder wel leuk bedacht, maar de uitwerking vond ik bij vlagen wat minder. Het rolletje van Jason Alexander en diens aandeel in het plot vond ik tegen het einde storend worden. En jawel, dat is de bedoeling; maar dat wil niet zeggen dat het ook aanslaat. Verder had ik het idee dat er misschien nog wat meer gedaan had kunnen worden met het gegeven dat Vivian moet wennen aan het kakkerige leventje van Edward, maar ik was ook wel tevreden met wat ik hier te zien kreeg.

Het zijn slechts kleine puntjes van kritiek. Pretty Woman is gewoon een lekkere wegkijker met een feelgood sfeertje. Ondanks dat de eerste helft wel wat leuker is dan de tweede, gaat de film niet vervelen. Het is niet van een uitzonderlijk hoog niveau, maar ik snap de status van de film zeker wel. En de titelsong blijft natuurlijk ook leuk.

3*

Een enorm succes in de bioscoop destijds, maar ik wist hem altijd te vermijden. Tot gisteren dan. Niet dat het zo slecht is, maar het is duidelijk niet mijn genre, en ik ben geen fan van Julia Roberts. Zij was in deze film echter leuk en charmant, vreemd dat ik haar in andere films vaak zo irritant vind. Richard Gere ken ik als acteur nauwelijks, maar die maakte weinig indruk. Hij acteerde nogal afwezig, alsof hij bang was dat hij vergeten was het gasfornuis thuis uit te zetten.

Het verhaal stelt verder weinig voor. Eenvoudig meisje is ongemanierd en brutaal, maar ook eerlijk en oprecht, ontmoet rijke man, die dan wel succes heeft maar eigenlijk ongelukkig is, en zo leren ze van elkaar. Zoals zo veel Amerikaanse films uit dit tijdperk wordt het ontsierd door een vervelende soft-rock soundtrack met als dieptepunt de gelukkig vergeten band Roxette.

Toch maar een keer gekeken. Goeie film in z'n genre. Naast Erin Brockovich beste film van Julia Roberts. Knap hoe een standaard liefdesverhaal goed is uitgewerkt.

Opvallend genietbare film. De twee grootste kwaliteiten zijn het goed geschreven script (op enkele kleine uitglijders na) en, dat ik het ooit zou zeggen, de rollen van Roberts en Gere. Jammer vooral dat het einde weer zo clichématig is. (En Jason Alexander kan nooit een andere rol spelen dan George Costanza. Nooit.)

Oké.

Ik heb de film denk ik nooit eerder gezien, of het moet echt zó lang geleden geweest zijn dat ik me er helemaal niks meer van herinner. Ergens in mijn brein zit deze film trouwens verstrengeld met Working Girl (en dan vooral met het nummer Lady in Red). Wie de link ziet, laat maar weten, ik ben ook benieuwd

Richard Gere, maar vooral ook Julia Roberts vind ik normaal redelijk onuitstaanbaar, in deze film valt dat nog enigszins mee. Beetje moeilijk uit te leggen waarom. Misschien omdat Gere in het begin al ietwat losjes is en Roberts zich ook niet compleet sletterig gedraagt. Het maakt hun relatie net dat beetje aanvaardbaarder dan wanneer er een nog grotere ommekeer nodig zou geweest zijn.

Visueel is het nog best 80s, ook de soundtrack past goed in dat plaatje. Niet bepaald mijn ding, al zou ik dan nog eerder kiezen voor het Roxette nummer dan de title song. Echt geweldig geregisseerd is het ook niet, best braaf en onopvallend allemaal, maar toch weet Marshall er wel enige vaart en luchtigheid in te houden, ook daar waar je het niet altijd verwacht.

Da's wat deze film uiteindelijk nog wel draagbaar maakt, ondanks dat 2 uur toch best wat te lang is voor het simpele verhaaltje. Het plot mag dan uiterst voorspelbaar zijn en Gere's carriere is echt énorm suf voor een film als deze, maar tussen de twee is er wel enige chemie. Tel daarbij wat feel-good bijpersonages (de hotelmanager onder andere) en je hebt een film die af en toe wel een glimlachje onttrekt. Veel meer dan dat is het echter niet.

2.5*

Binnen het genre een vrij degelijke film. Het kijkt best aardig weg, met name door de chemie tussen Gere en Roberts. Qua verhaal stelt het weinig voor en het wordt ook nogal clichématig uitgewerkt.

Redelijk.

Tijdje geleden gezien toen die op televisie passeerde. Intussen al ver in gedachten, maar bon. De film is iets beter dan ik verwachtte. Het zeikgehalte dat ik vreesde ligt verrassend laag en hoewel nog redelijk binnen de lijntjes kleuren - op zowat elk vlak - is het zelfs anno 2017 nog best verfrissend in het land van de overwegend plakkerige feelgoodfilms. Enige chemie tussen grijze muis Richard Gere en weengezichtje Julia Roberts is bestaande, hetgeen ook niet onaangenaam is om naar te kijken.

3

“I want the fairy tale.”

Chemie is iets ongrijpbaars. Het kan een film maken of breken, en op dat front heeft Pretty Woman een home run geslagen. Gere en Roberts hebben een bijna vanzelfsprekende chemie en ze zorgen er met hun tweetjes voor dat Pretty Woman genietbaar blijft. Want verhaaltechnisch is de film niet erg speciaal en het einde is clichématig. Maar Gere en Roberts weten het allemaal wel te verkopen. Roberts weet met Vivian ook een sterk personage neer te zetten waar je makkelijk een zwak voor krijgt. Gere wordt onderschat en weet een eentonige rol toch kleur te geven. De iconische muziek maakt het af.

Pretty woman is nog zo een klassieker die over de generaties heen aanslaat binnen het genre. En dat heeft verschillende verklaringen. In eerste instantie slaat het concept aan. Het spreekt tot de verbeelding en echt heeft iets sprookjesachtig om verliefd te worden op een escorte. De film is ook nooit of nimmer vulgair of seksueel getint (lees: naakt) waardoor de film erg toegankelijk is voor alle leeftijden. Verder is de vonk tussen Julia Roberts en Richard Gere een schot in de roos. Wow, wat een duo! Het amusement en speelsheid druipt er vanaf en is bovendien erg geloofwaardig. Het is ook de reden waarom dit een klassieker is geworden.

Het verhaal stelt niet veel voor, maar voor dit genre hoef je het ook niet te gecompliceerd te maken. Hier en daar een leuk momentje waarbij een glimlach getrokken kan worden en je hebt je prima vermaakt (bvb door de hotelmanager, enkele leuke scène zoals het restaurant, enz ...). De sfeer zit gewoon erg goed. En Marshall neemt er ook zijn tijd voor zoals de eerste scène in de hotelkamer tussen Edward en Viviane. Eerst (en vooral) blabla ook al had zij andere ideeën. Het zorgt voor sympathie en oprechtheid voor/van beide personages.

Hm.

Uiteindelijk blijft dit een klassieker, maar dit soort films doen me in het algemeen gewoon heel weinig. De meeste hou ik niet eens van, maar door de klassiekerstatus toch maar eens aangezet en kijken of ik misschien iets kan ontdekken.

Gere vond ik leuk. Speelt echt wel met charme, en ik zag eindelijk het denkgezicht van hem ook niet echt meer terug. Hij weet alles best kalm eruit te gooien, en dat is knap, want dit soort rollen zijn niet altijd even makkelijk om te spelen.

Roberts wankelt af en toe wat. In het algemeen blijft ze heel enthousiast en trekt alle aandacht naar haar toe. En toch zag ik hier en daar een aantal momenten waarvan ik dacht: dat is dan weer jammer. Maar in het algemeen heb ik er weinig op te zeggen.

Verhaal is redelijk origineel bedacht, toegegeven. Hooker en rijke baas heb ik tot nu toe nog nooit eerder gezien. Zal vast wel bestaan, maar nog niet gezien. Uitwerking is niet al te origineel, ondanks een aantal momenten die wel wat originaliteit bevatten.

Ik mis vooral dat gevoel, die klik in de romantiek. Normaal gesproken krijgen dit soort verhaaltjes me op emotioneel gebied ook wel eens mee, en als dat gebeurd heb je als film goud in je handen. Hier echter ver van, ik werd er ook niet perse blij van.

Vond het te gewoontjes qua beleving uiteindelijk. Maar wel extra punten voor het acteerwerk en sommige leuke dingen.

Een film die zeker zijn momenten heeft; alles met Julia Roberts (die echt de show steelt), de romance tussen de twee en de kwetsbare momentjes werken best goed. Ook leuk om nu de mode van die tijd te zien, en sowieso is het ook best een leuk uitgangspunt.

Alleen heel jammer dat Richard Gere een ontzettend slaapverwekkende rol speelt. Sowieso vind ik hem als acteur al een van de meest gezapige saaie kerels die er zijn, en dan heeft hij in deze film ook nog eens vreselijk saaie scènes met al dat zaken-gedoe. De film is al aan de lange kant, dus er had perfect in geknipt kunnen worden.

3*, had 3,5* kunnen zijn als het iets meer fun en wat minder saai was geweest.

Een beetje lang, maar niet onaardig voor dit soort type films waar ik over het algemeen weinig mee heb.

Vooral Roberts heeft een leuke rol; het is wat lastiger om grip op het personage van Gere te krijgen. De hele omgang met Roberts' personage zet iets bij hem in gang, maar heel diep wordt er niet op ingegaan, al is het resultaat ervan duidelijk. En ondanks dat er wat onenigheden zijn vanwege haar beroep, blijven die minimaal en oppervlakkig. Het is uiteindelijk toch vooral een sprookje en de film komt daar redelijk goed mee weg.

Niet heel erg grappig, maar het heeft wel zo z'n charme, en gelukkig ontbreekt de slapstick die dit soort films vaak kenmerkt grotendeels (ik kan me alleen de escargot herinneren en dat was eigenlijk nog wel leuk gedaan). Maar ook af en toe nogal gezapig, waardoor het dus een beetje aan de lange kant aanvoelt. 2*.