Okja (2017)

Sterk.

Een film die een behoorlijke spiegel voorhoudt en rake klappen uitdeelt aan de vleesindustrie. Ontzettend knap hoe zoveel loodzware thema's samenkomen in wat aanvankelijk aanvoelt als een kinderfilm. Okja zegt wat over onze omgang met dieren, de natuur, huichelachtige pr-afdelingen, de holocaust en hebzucht, maar begint en eindigt klein en zwijgzaam. En dan valt er links en rechts ook nog wat te lachen. Heel knap gedaan. Acteerwerk is soms wat flets, maar dat was dan ook de bedoeling. Vond Paul Dano als altijd erg sterk.

Joon Ho Bong

Toch wel jammer om een film met zoveel potentie het niet waar te zien maken. Het concept is boeiend, de liefde voor Okja is er zeker, het wat over the top wereldje kan prima werken, beetje kritiek op onze vlees consumptie kan niet per se kwaad. Maar uiteindelijk werkte alles net niet.

Okja is geen Totoro. Bong wil ons wel in het eerste deel veel liefde laten hebben voor Okja. Maar subtiel verschil met de Gibli film (die ik laatst nog eens heb herzien en staat als een huis) is dat Gibli iets heel goed doet wat Okja niet goed doet. Het gaat uit van de pluspunten van de natuur en de kracht ervan. Waardoor Totoro werkt als natuurwezen maar ook als knuffel die kinderen helpt als ze een zieke moeder hebben. Hier word Okja neergezet als held omdat hij het meisje red. Om het daarna extra zielig te maken voor ons als kijker als die bij de slachtbank komt. Dat is simplisme en effect bejag. En werkt daardoor niet zo sterk.

Super jammer. Wat Totoro juist toont is dat je niet Hollywood grootst hoeft te gaan om toch een boodschap te krijgen. Okja doet dat uiteindelijk wel. Het is ergens wel vermakelijk. Acteurs zijn verder goed genoeg. Jake vond ik niet heel sterk in een rol als deze en Swinton is een beetje voor Bong wat Helena Boham Carter was voor Tim Burton. Het oogt ook allemaal Koreaans netjes. Maar zoals bij eigenlijk al zijn films lijkt hij toch de nodige hart te missen. Dit hoefde niet zo groot. Had van Okja een real life Totoro achtige film gemaakt en het punt had veel subtieler en sterker naar voren kunnen komen.

Maar wellicht voelde dit als zijn redeem ticket naar Hollywood nadat Snowpiecer box office wise niet heel sterk was. Helaas is dit dan ook niet de regisseur die ik per se in Amerika aan het werk wil zien. Doe dan maar iemand die durft klein te blijven.

3 kleine sterren.

wat begon als kinderfim word toch langzaam wel een tranentrekkend drama, vooral op het eind in het slachthuis ( wat toch nog vrij vriendelijk is uitgebeeld dan de werkelijkheid.

Film is mooi, ontroerend, zet je aan het nadenken ( wederom vanwege het eind).
De cast is goed, hoewel de activisten wel beetje " te komisch" te werk gingen

het eind is vrij open, en vraag je je toch af hoe het verder gaat, maar dat is ook hoe het in werkelijkheid gaat.
Maar alles gaat ook in werkelijkheid gewoon door.
Speelduur was wel iets aan de lange kant voor deze film.

mooie beelden/ settings, mooie effecten.

Ik was even bang dat ik zowaar een Netflix Original heel goed zou gaan vinden, maar godzijdank valt ook deze weer flink tegen. Nergens heel slecht en beter dan hun gemiddelde film, maar ook nergens bijzonder in de uitwerking. Dat hysterische ging me bovendien al snel tegenstaan en zowel Dano als Gyllenhaal - twee van de beste acteurs van het moment - komen eigenlijk geen moment tot hun recht.

Nee, laat Netflix maar weer gewoon gaan inkopen. En als het even kan ook zo af en toe buiten India.

Okja mocht zich verheugen op behoorlijk wat pers-aandacht de afgelopen weken. Het blijkt best een onderhoudende film te zijn, bovengemiddeld, maar naar mijn smaak te bombastisch in uitvoering- er had wel een plotlijn of twee uitgelaten mogen worden (mijn suggesties: de evil twin en de interne strijd tussen Jay en K). Het varken Okja is niet zo schattig en knuffelbaar als ik vooraf had gevreesd, maar wel al te slim en heldhaftig. Het einde in het slachthuis (inclusief een Disney-achtige ontsnapping en een soort strijdkreet van de varkens) was mij te Amerikaans- laat dan liever een in-your-face slachthuis-scene zien met bloed en ingewanden in plaats van die keurig glimmende machines en mooi afgesneden koteletjes.

Met enkele bijzondere muzikale keuzes en nogal overdreven spel van de steracteurs probeert de regisseur er een eigenzinnig stempel op te drukken, en daarin slaagt hij redelijk. Meer zat er denk ik ook niet in, het onderwerp leent zich niet goed voor een grote publieksfilm, de echte scherpte blijft uit. Bong is een interessante filmmaker maar dit is toch de minste die ik tot nu toe van hem zag.

Opvallend, meestal liggen de scores op IMDb lager dan hier, bij deze film voorlopig andersom...

Als een film zo gehyped en geprezen wordt, wil ik er toch graag op korte termijn zelf een mening over hebben. Gisteravond dus opgezet.

Helaas vond ik Okja een redelijk teleurstellende film. Ik worstelde met name met de toon; klein, mooi gespeeld sentiment moet zich verhouden tot over de top-achtervolgingen en (veel te) expressief acteerwerk. Tilda Swinton past hier wat mij betreft gewoonweg niet, maar speelt dan nog sterk; Gyllenhaal daarentegen werkt daarentegen (zo uit m'n hoofd) voor het eerst écht op de zenuwen in een speelfilm. Naar gevalletje overacting.

Inspelen op de actualiteit is een kunst; Bong Joon-Ho doet dat zonder meer, maar bij die ene opzichtige visuele associatie (Auschwitz sloeg de balans voor mij toch negatief door. Okja is dan weer uiterst serieus, dan weer losgeslagen in haar toonaangevende wereld van excessief kapitalisme en dierenactivisme.

Credits wel voor de computeranimatie trouwens, een knappe prestatie van 'onze' Erik-Jan de Boer. Een waardeloze film is dit in veel opzichten zeker niet, maar overschat vind ik deze Okja zonder meer.

2,5*

En Turkije als het even kan..

"They need to taste fucking good."

Het is zeker te merken dat Joon Ho Bong voor deze titel de vrije hand heeft gekregen van Netflix, maar of dat nou goed heeft uitgepakt valt te betwisten.

Centraal staat een genetisch gemodificeerde varken dat tien jaar lang verzorgd wordt door een tiener, zonder dat ze weet dat het dier weer terug moet naar de fabriek waar het vandaan komt. Wat ogenschijnlijk begint als een kinderfilm ontaardt al gauw in een hoop merkwaardigheid, wat maar weer eens de excentrieke stijl van Joon Ho Bong benadrukt.

'Okja' lijkt een aanklacht te zijn op de vleesindustrie, maar de manier waarop de film zich ontvouwt leidt enkel af van de boodschap. Daarvoor slingert de toon alle kanten op en neemt de hysterie de overhand. Als dan zelfs Jake Gyllenhaal hieraan moet meedoen ben je mij als kijker kwijt. Toch zitten er een aantal sterke momenten in die tekenend zijn, maar tegelijkertijd ook geforceerd aanvoelen.

Wat mij betreft had de film meer in lijn mogen zijn met het begin in Zuid-Korea waar je kennismaakt met het koddige beest. Qua CGI wordt deze prima weergegeven, hoewel het nooit levensecht wordt. Het ligt er maar net aan hoe de band tussen het varken - dat er eerder uitziet als een nijlpaard - en Mija op je overkomt, aangezien het meeste hiermee staat of valt wegens gebrek aan scherpte.

Al met al een potentieel interessante film waar stiekem een satire in zit verborgen, maar het komt er gewoonweg niet uit. Na de eindcredits volgt er trouwens nog een extra scène.

2,5 Sterren.

Dat betwijfel ik juist. Ik vind de kritische kijk op onze consumptiemaatschappij eerder bij de liberalen van Netflix passen, dan bij deze Koreaanse director.

Voor welke partij kiezen?. Ik kom uit een regio waar al eeuwen dieren gemuteerd worden voor een lekkere bal gehakt. Desalnietemin was dit best aardig.

3*

Deze film zal enkel en alleen om 1 reden blijven hangen, en dat is het varkentje. Ik wil er ook eentje..

Visueel ook nog wel aardig, maar het plot zal mij verder een worst (hihi) wezen.

Kleine 3*

Red de plofbig

Waarom is de ene je vriend en de andere je voedsel? Deze tekst zag ik vanochtend op een pamflet die op een stoplicht geplakt zat. Langs de tekst stonden een puppy en een klein biggetje afgebeeld. Precies deze discussie wil de film Okja ook ontketenen en er wordt dan ook flink geprobeerd om op het geweten van de vleeseter in te werken. Niet geheel toevallig promootte de stichting Wakker dier deze titel ook al op hun Facebookpagina. Gratis marketing!

Naast jou als kijker bewegen om voortaan naar de vegetarische afdeling bij de Albert Heijn te gaan heeft regisseur Joon Ho Bong zich (gelukkig) ook nog bezig gehouden met het vermaken van de kijker.
Okja trapt dan ook gelijk sterk af met een betoog van (wolf in schaapskleren), Miranda Otto en trakteert de kijker even later ook nog op een spectaculaire achtervolgingsscène . Wel allemaal in dienst van het verhaal want geen moment voelt overbodig.

Wat helaas wel overbodig en een doorn in mijn oog bleek te zijn was de rol van Jake Gyllenhaal als ''dierenliefhebber''. Serieus. gast. Met deze rol verlies je bij mij in een keer het respect wat je als acteur hebt opgebouwd. Gyllenhaal irriteert hier mateloos, acteert voor geen meter en trekt als hij in beeld is alle aandacht naar zich toe op de meest vervelende en negatieve manier. Gelukkig is zijn rol niet al te groot. Ook een nadeel vond ik dat de film na zijn sterke start, een klein beetje inkakt in zijn middenstuk.

Gelukkig is Okja nog steeds beter dan 90% van de originals die Netflix on-line gooit. Nog een heel sterk punt vond ik bijvoorbeeld dat het verhaal zich deels in Zuid Korea afspeelde inclusief de originele taal en lokale acteurs. De hoofdrolspeelster spreekt aan het einde van de film nog steeds amper een woord engels. En zo hoort het ook. Ook veel beter dan dat whitewashing gebeuren in bijvoorbeeld Ghost in the Shell.

Als je je niet te veel stoort aan de boodschap die Okja er soms net iets té dik bovenop heeft liggen zul je er geen spijt van krijgen als je deze een kijkbeurt geeft. Waarschijnlijk wordt dit wel een van de meest unieke films van 2017. Alleen daarom moet je hem eigenlijk ook al zien.

4,0*

Ik vond het best aardig. Zeker het een en ander op aan te merken, maar ik heb me echt niet verveeld. Jake Gyllenhaal schmierde wel op het randje zeg. Gewaagd.

Gyllenhaal ging wat mij betreft deze keer toch net over het randje heen.

Sowieso ademt de film een wat bevreemdende sfeer uit. Het middenstuk is helaas weinig boeiend en trekt zich lang. Het einde is dan wel weer sterker.

De boodschap is nogal helder. Of je er iets mee doet? Dat ligt aan jezelf.

Ik blijf maar twijfelen tussen een 3,5 of 4. De extreem wisselende toon lukt nog nét, maar het weinig interessante middenstuk in New York deed de film plots een duik nemen.

Enfin, voor wie het nog niet wist : Er is een after-credit scene.

Bijzondere film, die laat zien dat je pro-animal-'propaganda' niet per se in drammerige 'seen it all before' docuvorm hoeft te gieten, maar er een creatieve en originele draai aan kunt geven.

Wel zijn de algehele toon en de personages nogal een rommeltje. Tilda Swinton en vooral Jake Gyllenhaal zijn nogal over de top, de stukken in Korea met Mija en haar opa zijn dan weer redelijk no nonsense Koreaans, en de ALF-mensen zitten daar weer ergens tussenin. Ook het verhaal en de sfeer wisselen sterk tussen spannende actie, malle typetjes, serieuze ontroering en soms kluchtachtige chaos waarbij je je afvraagt of je moet of wil lachen om wat er gebeurt. Een iets consistenter geheel was misschien beter geweest. Het was waarschijnlijk een kwestie van contrast tussen good and evil creëren, maar ik vond het niet goed bij elkaar komen op deze manier.

De scenes met Okja en Mija zijn dan ook veruit de beste, zeker het allereerste begin in het bos is erg knap gedaan, en ook de scene in het slachthuis is erg ontroerend en confronterend. Alles met Swinton en Gyllenhaal vond ik er persoonlijk niet helemaal uitkomen, zeker niet met die evil twinsister die nog even verschijnt op het laatst.

Toch nog wel een voorzichtige 4* hiervoor, vond het verfrissend, knap gemaakt, en de boodschap uiteraard eentje die gezien mag (moet) worden.

Best fijn.

Bong zal wel nooit m'n favoriete regisseur worden, maar met Okja laat hij toch aardig wat creativiteit zien. Genoeg zaken die fris en leuk aanvoelen, anderzijds is de film ook niet bepaald beschaamd om hier en daar wat inspiratie weg te plukken.

Wanneer Mija op de slapende Okja ligt bijvoorbeeld, krijg je gewoon een stukje live-action Totoro voorgeschoteld. Ook die idyllische bossetting lijkt naar Miya's meesterwerk te refereren. Maar verder is dit toch vooral een film die op zichzelf staat.

CG is goed, wat zeker helpt aangezien je toch een tijdje zit opgescheept met het wezen zelf (wel meer nijlpaard dan varken wat mij betreft, maar soit). De film ziet er verder ook wel netjes uit, soundtrack irriteert niet en het acteerwerk is op niveau. Al zijn sommige acteurs duidelijk beter op hun gemak dan andere. Dano doet het geweldig, Gyllenhaal vond ik de plank misslaan. Je ziet wel waar Bong heenwil met die rol, maar Gyllenhaal is niet de juiste persoon daarvoor.

Het antivlees gebeuren op het eind ligt er iets te dik op (met een hele rondleiding in de slachtfabriek), gelukkig heeft de film verder kwaliteit genoeg om het geen doorslaggevend minpunt te maken. Toch had het best een niveautje minder gekund.

Maar leuke film met een eigen sfeertje en een best uniek verhaal. En zo fijn dat het bioscoopcircus volledig afgesneden wordt voor films als deze.

3.0*

Het lijkt er haast op dat de regisseur zijn best heeft gedaan op álle vlakken te switchen van klein naar groots en bombastisch. Qua acteren, muziek, tempo, beeld, karakter, alles. Soms zodanig dat het zelfs licht op de zenuwen werkt, maar dat is volgens mij ook wat de regisseur graag wil. Verder vind ik enkele verhaallijnen matig uitgewerkt of ongemotiveerde twists bevatten. Zoals Dano die opeens als dierenliefhebber zijn mede-lid helemaal in elkaar slaat terwijl de rest toekijkt; Datzelfde lid dat zijn apparatuur sloopt, maar later blijkt alles gewoon te werken en de vete tussen Gyllenhaal en Swinton. Gyllenhaal heeft zich van zijn slechtste kant laten zien, ik vond het altijd een prettig acteur om naar te kijken. Volgende keer graag langer studeren op de rol en met een écht interessant en vooral geloofwaardig/authentiek karakter komen aub. Dano vond ik niet heel sterk, maar dat lag meer aan zijn karakter. Het verhaal en de CGI echter zijn erg sterk en de film blijft boeien. Krachtige boodschap (al zijn de motivaties van beide partijen sterk) op meerdere levels en dat is erg knap. Al met al toch 4 sterretjes!

Aandoenlijke film die ons kennis laat maken met het nijlpaard-achtige supervarken Okja.

Meteen wordt duidelijk dat deze film een aanklacht is tegen de vlees-/bioindustrie en de manier waarop er met dieren om wordt gegaan.

De film laat twee 'kampen' zien: Het Animal Liberation Front wordt gezien als de geweldloze good guys, de vleesindustrie als de harteloze, zakelijke bad guys die politiegeweld niet schuwen.

Het mag dan een film zijn die met een knipoog genomen kan worden, maar het wordt hiermee wel erg zwart-wit beeld neergezet, terwijl vrijwel elke eco-activistische organisatie (zo ook het ALF) ook wel een schaduwzijde heeft (bijv. het gebruik van geweld, vernieling of extreme uitspraken).

Neemt niet weg dat de vleesindustrie wat mij betreft behoorlijk ingeperkt mag worden ten behoeve van dierenwelzijn en milieu.

Visueel ziet het er prachtig uit. De lompe Okja (uit de koker van animator Erik-Jan de Boer) beweegt zeer natuurgetrouw en ook is hij naadloos geïntegreerd in live-action omgevingen. Vooral de interactie met menselijke acteurs is uitstekend gedaan.

Het over-the-top spel van de Engelstalige acteurs (Tilda Swinton, Jake Gyllenhaal, Shirley Henderson) werkt wel erg op de zenuwen en maakt de film op een vervelende manier kluchterig en kinderachtig. Dat had de film eigenlijk niet nodig.

Alles wat zich in Amerika afspeelde was een allegaartje van stijlen: soms was het ontroerend, soms kluchterig, soms grappig. Het begin in Zuid-Korea en het einde waren wat mij betreft de beste delen van de film.

"Okja" moet het vooral hebben van de fraaie special effects.

Eerlijk is eerlijk, het ziet er visueel allemaal prima uit.

Op zich is het verhaal ook boeiend en het thema schokkend genoeg om de kijker volledig in te pakken.

Maar helaas heeft "Okja" een flink aziatisch sausje over zich heen gegoten.

En dat betekend hysterisch en overdreven acteerwerk. Neurotisch bijna.

Laat dit nu vreselijk nep overkomen.

Of zoals Noodles boven mij beter zegt, klucht achtig.

De amerikaanse cast (Gyllenhaal) doet hier helaas niet voor onder.

En dat is jammer. Wanneer dit "Okja" serieus had uitgewerkt geweest had het wat mij betreft een 5* kunnen scoren. Nu blijft het bij een schamele 3*/3.5*

Aardige film waarin een groot bedrijf het voedselprobleem wil oplossen door supervarkens te creëren. Een redelijk avontuurlijk verhaal waarbij het verloop echter weinig verrassingen kent. Verder is de boodschap iets te overduidelijk aanwezig en is de mix van meerdere genres niet overal geslaagd. De film ziet er wel goed uit en vooral het supervarken is op een zeer realistische manier uit de computer getoverd.

Wel een skattige film.

“Translations are sacred.”

Het concept van Okja heeft aardig wat potentie en voor het grootste gedeelte wordt dat er ook wel uitgehaald. Vooral de band tussen Mija en Okja is leuk gedaan, en ook het acteerwerk (behalve een hysterische Gyllenhaal) is sterk. Maar ik had de hele tijd het gevoel dat Okja wat meer wilde zijn en ook een maatschappijkritische boodschap wilde verkondigen. En dat komt er toch niet helemaal uit. Want het wordt allemaal zo het belachelijke ingetrokken, dat er van een oprechte kritiek op hoe wij als mens met natuur en dier omgaan weinig overblijft. Maar als coming of age film rond een Japans meisje en haar mega varken werkt Okja prima.

Geweldig eerste uur met die achtervolging als hoogtepunt.
Film doet dan bijna alles goed afgezien van de afschuwelijke rol van Gyllenhaal

Maar vanaf New York begint het toch allemaal wat gemakzuchtig en flauw te worden.
Het einde is dan wel weer sterk.

Wat een gigantisch rommelige film. Soms een familiefilm met kinderachtige poep- en schetenhumor, dan weer geweld en grof taalgebruik. Half Koreaans en half Amerikaans. Op zich laat de film dat soort uitersten nog best goed samengaan, maar het maakt de film wel nogal druk en rommelig, en op welke doelgroep richt men zich?

Af en toe is er ook nog wel leuke maffe humor, maar absoluut geen fan van al die typetjes. Swinton is vaak vreselijk in dat soort rollen, vooral ook omdat ze er al wat teveel van heeft gespeeld. Gyllenhaal vliegt behoorlijk uit de bocht en weet alleen maar te irriteren met een rol die wat aan Jim Carrey en zijn eigen rol in Nightcrawler doet denken. Henderson is ook enorm irritant. Alleen Dano is nog wel ok. Die is geschikt voor zo'n idealistische rol.

Na het vreselijke eerste half uur dacht ik na wat goede actie dat de film leuker en avontuurlijk zou worden, maar ook dat viel uiteindelijk tegen omdat een hoog tempo en een mengelmoes van verschillende elementen haast een doel op zich lijken. Het enige wat ik nog voor de film kan zeggen is dat alles er wel prachtig uit zien wat betreft de cinematografie, vooral in Korea. 2.5*.

Behoorlijk confronterende film. De film begint met prachtige schilderachtige beelden van Zuid-Korea, waar het supervarken Okja wordt geïntroduceerd. CGI zag er enorm gelikt uit. Ik dacht aanvankelijk dat ik een kinderfilm voor me had, maar dat veranderde flink toen de varkens werden verzameld en expliciet (maar wel mild) werden geslacht. Ik vind het toch wel confronterend dat ik tijdens de film hoopte dat Okja het zou overleven, maar in het gewone leven geen seconde aan dierenleed denk.

Hoe leuk ik het varken ook vond, zo irritant vond ik Mija. Dat constante gekrijs en hysterische gedrag van haar deed de film geen goed. Vond de opa en de de Amerikaanse collega's een stuk prettiger om naar te kijken. Echter waren er bizar veel uiteenlopende persoonlijkheden met verschillende belangen dat je soms even niet meer wist waar je het zoeken moest en wat er nou eigenlijk gezegd wilde worden.

3*

Netflix films... Zeker nieuw sinds dit jaar?

Na de moddervette Snowpiercer... en enkele zeer sterke titels in Zuid-Korea, besluit Joon Ho Bong te pendelen tussen Amerika en Zuid-Korea met zijn film Okja. Ik had al bepaalde verwachtingen en bereidde me voor op een hoop melancholie. Iets wat je wel vaker krijgt als het gaat over een klein meisje met een fictief of bestaand diersoort/wezen. Maar in plaats daarvan is Okja nog wel vrij luchtig en prima te verteren. Het heeft wel iets weg van de Hongaarse White God... maar dan met een superbig... Big? Ik vond het meer een kruising tussen een hond en een nijlpaard.

Deze Okja is sinds de kindertijd van Milja haar favoriete hechte huisdier. Ze trekken er vaak op uit in de bossen en kunnen niet zonder elkaar. Totdat er een een of andere Amerikaanse crew langskomt die Okja willen kopen voor experimenten en tentoonstellingen in Amerika. Jake Gyllenhaal speelt hier wel een opmerkelijke rol als klunzige manager... waarbij ik eerder dacht dat het door Sacha Baron Cohen was gespeeld. Afijn, het beest word gekocht en gaat per vliegtuig naar Amerika... Tegen alle principes van Milja in. Ze laat het er niet bij zitten, breekt haar spaarvarken, propt wat centjes in haar zak en binnen no time staat ze, moederziel alleen, in New York voor de deur van het bedrijf Mirando in New York, om vervolgens meteen te moeten ontkomen van te bewaking. (Oké... Dit is dus allemaal erg ongeloofwaardig... Lijkt mij...)

Er volgt een kat en muisspel tussen de mensen van Mirando en Okja, Milja en een groepje dierenactivisten. De film lijkt nu wel alle kanten op te gaan en lijkt het erop alsof de regisseur hier voornamelijk focust op een duidelijke boodschap tegen de commerce en de vleesindustrie... Opzich is dat wel erg sterk en direct neergezet en voornamelijk de gezusters Mirando zijn van die typische zakenvrouwtjes die overal geld in zien... Ze worden hier wel op een haast griezelige wijze neergezet.

Ondanks best wel wat rammelingen in het script en onlogischheden wist Okja voor mij erg vermakelijk te zijn en voelt het regelmatig aan als een soort feelgoodfilm vol maffe wendingen... Ook Okja zelf is een geinig beest en het acteerwerk is zeker goed gedaan. Bij het einde wordt de film wel een beetje een tranentrekkertje.

Erg vermakelijk, luchtig, sympathiek en ondertussen lekker direct. Het had best wel een bioscoopfilm kunnen worden...

4,0*

Laat het maar aan Joon Ho Bong over om allerlei genres en tonen te mixen en er ook nog goed mee weg te komen. Okja voelt deels als een live-action Ghibli, zeker gedurende de eerste akte met het kleine meisje en haar plofvarken. Maar tegelijkertijd is de film een compleet idiote en kleurrijke satire met de meest over de top typetjes. Was Tilda Swinton in Snowpiercer nog een vleesgeworden tekenfilmfiguur, hier is ze bijna subtiel naast Jake Gyllenhaal in zijn rol als een Freek Vonk on crack. Wie zoekt naar subtiliteit moet even verder zoeken, maar je treft hier wel een uiterst amusante rit bomvol creativiteit.

De film is sterk in zijn rustige momenten, alles rondom Mija en haar supervarken werkt goed - mede ook door de sterke animatie. Maar ook in de actiesequenties werkt de film sterk. Gedurende de derde akte wordt iets zwakker, maar de afsluiting is wederom van hoog niveau. De film heeft a lá de Ghibli films een interessante boodschap en ergens ook fijn dat naast de 'kwaadaardige zakenmensen' ook de demonstranten niet geheel serieus genomen worden (die dude die niets meer wil eten, omdat volgens hem al het voedsel slecht is). Maar los van de boodschap is Okja ook gewoon sterk entertainment.

4 sterren.

Hedendaags sprookje met maatschappelijke relevantie. Iedereen ziet graag dieren, maar van zodra we ons biefstuk op het bord willen is die liefde precies weg. We zien liever niet hoe duizenden dieren elke dag door de vleesindustrie van het leven beroofd worden, of denken daar liever niet aan wanneer het vlees in ons mond ronddraait. Het is deze dualiteit tussen dierenliefde en onze massale vleesconsumptie die in deze satire aan de kaak gesteld wordt.

Een groot bedrijf, Mirando, heeft een nieuw supervarken ontwikkeld en de kweek ervan toevertrouwd aan verschillende boeren wereldwijd. De jonge Mija heeft een innige band ontwikkeld met Okja (die wat meeheeft van een grote hond) tot hij op een dag opgehaald wordt door de firma. Ze doet er alles aan om haar favoriete huisdier terug te krijgen en krijgt daarbij de hulp van militanten van het ALF, het dierenbevrijdingsfront.

Okja mikt sterk op sentiment (zeker wanneer het biggetje gered wordt) en wil duidelijk het publiek gevoelig maken om dieren respectvol te behandelen. Gyllenhaal speelt één van de mafste rollen, zoniet de mafste rol uit zijn carrière. De film is lichter verteerbaar dan een cordon bleu en doorspekt met voldoende humor en hartverwarmende momentjes.