El Olvido (2008)

Honigman doet opnieuw wat van hetzelfde, maar ze doet het met verve. Interessant hoe ze de politieke situatie en geschiedenis in Peru bespreekt met mensen die danwel barman, of kleermaker zijn geweest voor de verschillende presidenten. Wel wat lang helaas, maar da's wel vaker een probleem bij documentaires...

3,5*

Had inderdaad iets eerder moeten eindigen, verliest nu wat van haar kracht. Verbluft door de prachtige beelden, de emoties die Honigman los krijgt en de al decennia lange benarde leefsituatie in Peru.

Oh oh, wat een afknapper. Vergeleken bij Forever is dit echt niet veel bijzonders. Ik vroeg me op een gegeven moment echt af wat Heddy Honigmann nou wil vertellen met deze docu.

We zien kinderen kunsten uitvoeren op het zebrapad, zodat we een indruk krijgen hoe de straatjeugd in Líma aan geld komt. Verder zien we een aantal in scéne gezette interviews met mensen die op één of andere manier ontevreden zijn over een oud-president of de huidige president van Peru. We zien een rondleiding door iemands huis, zien schoenpoetsers, en weer die kinderen op het zebrapad, dan weer een schoenpoetser. Dan zien we wat rijken die wat goud gaan kopen bij een juwelier, en vervolgens weer de straatkinderen. Wat een schokkend contrast! Ahum...

Als hoogtepunt drinkt iemand kikkersap, wat goed schijnt te zijn voor het geheugen.

De verhalen over coctails en sjerpen konden me echt niet interesseren. Bij Forever waren de interviews ook verre van spontaan en ook duidelijk vooraf gerepeteerd, maar dat was gewoon een veel leukere film. Die mensen hadden tenminste wel boeiende dingen te vertellen.

Hier stelde mevrouw Honigmann vragen als: "Kun je mij je gelukkigste moment uit je leven vertellen?", "En je naarste?" Een jongen die op beide vragen geen antwoord had, werd wel uitvoerig getoond. Wie weet wil ze er iets mee zeggen, maar ik vind het totaal niet interessant.

Toch nog 2 sterren, voor het eerste halfuur, en niet meer sterren omdat je na een halfuur alles hebt gezien en wat mij betreft het laatste uur overbodig is.

Min of meer het officieuze vervolg op Metaal en Melancholie.

Die film vond ik veel beter. Ik vind de mensen in El Olvido niet allemaal even interessant. De herhaalde vraag over de presidenten die ze gekend hebben levert te weinig boeiende verhalen op.

Het zijn vooral de kleine dingen die documentaires van Honigmann zo mooi maken, en de passie. Die vond ik in El Olvido minder terug dan in haar eerdere werk.

Het niveau van sommige straatartiesten was beschamend.

De vrouw die zegt dat haar kinderen niet voor haar hoeven te werken, die zegt dat haar kinderen gewoon wat op straat spelen, komt niet erg geloofwaardig over. Een van haar kinderen is nota bene verongelukt en toch laat ze haar andere dochters weer op straat werken.

Wat een verademing om na de verschrikkelijk gespeelde documentaire rond de Haagse Crips (Crips: Strapped 'n strong) iets te zien wat ook daadwerkelijk om de emotie gaat. Of het nou om een verkoper van kikkers gaat, jonge straat-artiesten of een sentimentele kleermaker, Hedy Honingmann weet heel secuur bij de emoties te komen van de mensen die zij interviewt. Haar filmstijl is poëtisch en een tikkeltje surrealistisch, maar zonder dat ze de urgentie van haar politieke boodschap uit het oog verliest. Voor mij worden de geïnterviewden zeker uit de vergetelheid ( het el Olvido uit de titel) getrokken.

Ik heb een beetje hetzelfde afknapgevoel als Hannibal. Mij wordt ook niet goed duidelijk wat ze hier nu wil vertellen. Het is van alles wat maar het wordt het nooit helemaal. Een mooi idee om de economische situatie en status van mensen in het kader te zetten van de verschillende presidenten en een blik te krijgen op het verschil tussen rijk en arm dat in Perú zoveel groter is dan in Nederland, maar het wordt geen eenheid en de intentie is me te duidelijk, vooral wanneer Honigmann voor de vierde keer vraagt of meneer de ober weleens een president heeft mogen bedienen. Echt jammer, meestal pik ik het sturende vragen van HH wel waarin haar eigen persoonlijkheid en nieuwsgierigheid doorschemert.

Dat neemt overigens niet weg dat er mooie en pijnlijke momenten in zitten natuurlijk, zoals zo'n ober die in zo'n duur restaurant werkt dat zijn vrouw er zelfs nooit heeft kunnen eten, of zo'n moeder die beweert dat haar dochters helemaal vanuit hun eigen keus hun leven doorbrengen al radslagend en flikflakkend op een kruispunt op de Javier Prado (is een gokje; ja, ook ik ben in Perú geweest) terwijl een dochter net is overleden door de gevaarlijke situatie daar. De muziek vond ik ook mooi.

Ik heb overigens de tv-versie gezien, van 58 minuten. Mag ik dan wel stemmen?

Er is een dingetje dat ik niet snap: wanneer Honigmann de sjerpenmaker interviewt, vertelt hij dat de sjerp voor een president (Foegiemorrie, gok ik n.a.v. latere beelden) werd teruggebracht met de opmerking dat hij het niet goed gedaan had. Hierop antwoordde de sjerpenmaker dat de sjerp andersom hoorde, en dat dan het zegel wel naar voren zat. Maar het gekke is dat bij alle opnames van de presidenten de sjerp wel degelijk met het zegel links hing (voor ons rechts)! Snapt iemand hoe dat zit?

Liegt de sjerpenmaker, zijn de tv-beelden in spiegelbeeld of heb ik het gewoon verkeerd begrepen?