Le Château de Ma Mère (1990)

Een ietsje minder dan Le Gloire de Mon Père, maar zeer zeker het bekijken waard.

Ik vond hem wel beter dan Le Gloire de Mon Père.

De personages zijn nog kleurrijker [menselijke rariteitenkabinet] en de gebeurtenissen amusanter. Het verhaal sprak me meer aan, ongetwijfeld omdat ik meer een moederskindje ben.

En dat slot he, wat een prachtige finale. Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die vochtige ogen kregen, op mijn gelaat stond een brede glimlach.

Niet alleen op zoek naar Pagnols geschriften, ook op zoek naar de twee films op dvd. "Feel good" films...en plots breken de zonnestralen door de laag wolken.

Net als het eerste deel zit dit vervolg op La Gloire de mon Père vol Provencaalse joie de vivre. Het gezin Pagnol keert meermaals per jaar terug naar de plaats waar ze hun hart verloren en hun gelukkigste momenten beleefden. Zelfs de oude kasteelheer, over wiens gronden ze ongemerkt willen sluipen om een lange omweg te vermijden, is een echte gentleman. Net wanneer de feelgood te ver wilt gaan, krijgt het gezin het aan de stok met een kasteelbewaker . Dit waren de hoogtepunten van Pagnols jeugd, en dit zijn de herinneringen die men moet koesteren in het leven. Van tragedies en drama's blijft ook niemand gespaard en zijn biografie leert het : niet alleen overleed zijn moeder vijf jaar na de gebeurtenissen in deze films, ook schijnt hij geen goede band meer met zijn vader te hebben gehad nadat de man hertrouwde. Wederom een sublieme film dus.

Bijzonder behaaglijk vervolg op La Gloire de Mon Père. Deze sequel bevalt mij net iets beter dan het eerste deel. Samen daarmee vormt het een heel aangename feel good-ervaring. En als Marcel Pagnol daadwerkelijk zo’n moeder gehad heeft als Nathalie Roussel, dan ben ik toch wel een beetje jaloers op hem.

Het vervolg op La Gloire de mon Père, verder in het verhaal van de "intieme en nostalgische kijk op de jeugd van de schrijver Marcel Pagnol". Ook wel wat sentimenteel hier en daar, moet ik zeggen, en de op wat gezapige toon vertellende voice-over ligt me niet heel goed. Dan vond ik de niet-autobiografische verhalen van Pagnol stiekem toch een heel stuk sterker verteld, en ook van inhoud.

Meer nog dan het eerste deel een eerbetoon aan zijn vader, is dit deel dan een eerbetoon aan de moeder van Pagnol. En dat heeft dan wel weer iets vertederends. Dat dan weer wel.

Vervolg op "La Gloire de mon Père" en op hetzelfde niveau, ook al gaat het exact om dezelfde personages, wat het verrassingselement wat vermindert, en is er toch wel te veel en te langdurig uitwijding over éénzelfde aspect, namelijk de perikelen rond de weg naar het verblijf, en wordt het ook wat karikaturaal.

Ik begrijp echter dat het hier om jeugdherinneringen gaat en het zal bij éénieder wel zo zijn dat bepaalde gebeurtenissen sterk zijn blijven hangen, in feite details, maar in het gemoed van de betrokkene de nodige emoties hebben uitgelokt. Emoties die, zoals hier, toelaten achteraf een beeld te vormen van wat er toen gaande was en ouders naar karakter en waarde in te schatten.

Mooie film.