Samson and Delilah (1949)

Hedy Lamarr werd door ‘kenners’ destijds aangeduid als “the most beautiful woman in films”. Acteren is nooit haar sterkste punt geweest, maar vanwege haar betoverende schoonheid is Lamarr perfect gecast in de rol van de verleidelijke, verraderlijke en wraakzuchtige Delilah. Bovendien bestaat er een wonderlijke chemie tussen haar en de robuuste Victor Mature in de andere titelrol. En tenslotte is er nog George Sanders, die vakkundig een wel erg sardonische Saran van Gaza neerzet.

Ik ben niet bijbelvast genoeg om de inhoud van het verhaal op zijn merites te kunnen veroordelen, maar los daarvan is deze film alleszins het aanzien waard, dankzij de drie hoofdrolspelers en de fraaie muziek van Victor Young; ondanks de soms hoogdravende dialogen, het matige production design en de bombastische aanpak van Cecil B. DeMille.

Best vermakelijk maar je moet het niet te serieus nemen, wat nochtans wel de bedoeling van de makers lijkt. Het verhaal is minder episch dan andere DeMille-films en dat ligt voor een deel aan de hoofdrolspeler. Victor Mature's Samson is vooral een dommekracht en allesbehalve een leider, hij maakt een wat onnozele indruk. Hedy Lamarr geeft wel goed gestalte aan Delilah en was zeker een prachtige vrouw. Ze was met haar 35 lentes niet meer piepjong hier trouwens. Angela Lansbury speelt ook nog even mee, maar ik zie in haar, jong of oud, toch altijd de kranige dame uit Murder, She Wrote.

De dialogen zijn houterig en zullen wellicht semi-letterlijke Bijbelcitaten zijn, het maakte in elk geval een allesbehalve natuurlijke indruk. Alleen George Sanders weet zijn teksten geloofwaardig te brengen, maar die speelt dan ook een koning- die kan zich dat soort tegeltjeswijsheden veroorloven. De scènes waarin Samson zijn kracht bewijst zijn het leukst, het gevecht op zijn bruiloft voorop. De worsteling met de leeuw is overduidelijk gedaan met een stuntman, daar valt iets voor te zeggen vanuit het perspectief van Mature, ook al schijnt de leeuw tandeloos te zijn geweest.

Hoe opzichtige (bijna Kitsch) het er vandaag ook uitziet door zijn Technicolor, weelderige decors en extravagante kostuums, en een massascene in de grootse finale, het was destijds een enorme kaskraker en won Oscars voor zijn art direction en kostuumontwerp. Vermoedelijk gebruikelijk voor de jaren vijftig (nu best oubollig) is dat er een vier minuten durende opening is met muziek "Ouverture" waarna een afbeelding van de planeet Aarde verschijnt en je de stem van God (toepasselijk gespeeld door DeMille) hoort. Het was de eerste van een "nieuwe golf" van Bijbelse religieuze heldenepossen die op het grote scherm verschenen. Het acteerwerk is wisselvallig; Victor Mature is letterlijk en figuurlijk maar een hersenloze sterke man, Angela Lansbury behoorlijk onopvallend en Hedy Lamarr…. tja zeker geschikt als Delilah maar vooral mooi. Het grappige is dat Lansbury, twaalf jaar jonger dan Lamarr was, maar de oudere zus speelt. Sowieso is de rol een creatieve keuze want Semadar in het Bijbelverhaal uit het boek Rechters is het eigenlijk een geheel andere vrouw!