Johnny Belinda (1948)

Lew Ayres, die in de voorafgaande jaren grote populariteit genoot als Dr Kildare, speelt hier... een nobele dokter! Dr Robert Richardson [Ayres] arriveert in een dorpje in Nova Scotia waar hij zich al snel ontfermt over Belinda [Jane Wyman], een doofstomme vrouw. Door haar gebarentaal bij te brengen en haar te leren liplezen, bloeit ze op en wordt ze verliefd op de dokter. Maar aan haar geluk komt een bruut einde wanneer één van de bewoners haar verkracht.

Dit is onvervalst melodrama, voorzien van een heerlijke, passende score van meestercomponist Max Steiner. Ayres straalt warmte en sympathie uit en Wyman geeft een beheerste, ontroerende vertolking als de dove vrouw, een prestatie die haar de Oscar opleverde voor beste vrouwelijke hoofdrol. Absoluut een must-see, ondanks de wel erg melodramatische wendingen in het laatste half uur.

Uitstekende film waarin een nieuwe dokter in een klein dorpje een doofstomme vrouw gebarentaal leert. Een mooi verhaal waarin genoeg gebeurd, zodat het nergens inzakt. De gemeenschap waarin de film zich afspeelt wordt goed neergezet. Goed acteerwerk van de gehele cast, maar het is toch echt wel Jane Wyman die de meeste indruk maakt in een ontroerend mooie rol.

Deze moest ik toch een keer zien, volgens mij ook een klassieker waar ik mij wel iets bij kan

voorstellen, met een Oscar voor Wyman. Wyman doet het ook uitstekend als doofstom meisje

maar vond ik dat de film toch vooral werd gedragen door Lew Ayres, die als vriendelijke en

welwillende nieuwkomer in een dorpse op voorhand achterdochtige gemeenschap, te stellen

krijgt met compromitterende aannames.

Werkelijk al de rollen worden goed ingevuld, terwijl de gemeenschap inclusief de omgeving

van plattelandse eenvoud, sfeervol en aanraakbaar wordt weergegeven. Ontroering en

sentiment waar de film uiteindelijk op in zet, ook allesbehalve gekunsteld en bekomt het je

allemaal heel naturel en geloofwaardig.

Een verademende film die je aanvankelijk aangenaam welhaast geruisloos meeneemt om

halverwege stilaan al meer meelevend de aandacht te trekken. Met een zekere climax aan

het einde.

Een film met de nodige potentie, maar het doet me helaas niet veel. Nochtans mooie beelden en enkele goeie acteerprestaties. Helaas blijft alles voor mij te veel oppervlakkig. Misschien wel door de strijd van de makers met de toenmalige Hollywoodregels. De film won uiteindelijk 1 van maar liefst 12 Academy Awards! Ondertussen toch wel wat verouderd, maar slecht is het zeker nooit.

Prima drama gebaseerd op ware gebeurtenissen van een mij volledig onbekende regisseur, die wel een paar bekende titels op zijn naam heeft staan- dit is de eerste die ik van zijn hand zie. Ster van de film is Jane Wyman, die op relatief late leeftijd doorbrak met The Lost Weekend, en die voor deze film een Oscar won. Haar Oscarspeech besloeg krap twee zinnen, destijds opzienbarend maar nu staat ze daarmee nog niet eens in de top 10 van de kortste Oscarspeeches aller tijden.

Wyman speelt een doofstom meisje, ook toen was de Academy al dol op acteurs die een gehandicapt persoon uitbeeldden, maar ze doet het wel echt heel goed met haar mimiek, en het is volstrekt geloofwaardig dat de dokter, wel erg nobel gespeeld door Lew Ayres, zich over haar ontfermt. Waar de hechte dorpsgemeenschappen nogal eens worden geïdealiseerd is daar hier geen sprake van, integendeel zelfs- het is een zeer gesloten, vijandige gemeenschap, tussen de roddels en vuile blikken door godvrezend, je zou er niet dood gevonden willen worden. Ik had daarom ook misschien een wat minder happy end verwacht - de boerderij die door een woedende menigte in de hens wordt gestoken waarbij de dokter net te laat komt om Belinda te redden, maar de baby het wel overleeft, zoiets, maar dat was misschien iets te gortig geweest.