In Search of a Midnight Kiss (2007)

Zie de gelijkenis met Before Sunrise ook wel. In Search of a Midnight Kiss is er tot op zekere hoogte wel een veramerikaniseerde versie van die film maar eigenlijk totaal onvergelijkbaar. Alleen het verhaal van twee mensen die elkaar min of meer bij toeval ontmoeten en daarna met zijn tween door een grote stad rondzwerven komt overeen. In Search of a Midnight Kiss is namelijk veel toegankelijker wat verhaal betreft en minder zwaar en serieus wat dialogen betreft. De personages zijn ook wat eendimensionaler maar storend is dit totaal niet. Zowel hoofdrolspeler Wilson als zijn tegenspeelster Vivian zijn erg overtuigend en zorgen ervoor dat je meegaat in hun ontdekkingstocht. Dan het het zwart witte uiterlijk van de film. Het geeft de film zeker iets extra's en zorgt voor een ongewone sfeer voor dit soort films. Er zitten ook wel wat minpuntjes aan de film de opzienbarend snelle verandering die Vivian doormaakt in het begin van de film. Binnen vijf minuten verandert ze van een onuitstaanbaar wicht in een bijzonder leuk en aardig meisje. En ook de zwangerschap had van mij achterwege mogen blijven Uiteindelijk is het echter gewoon een enorm leuke romantische film met een sterk einde.

dikke 4 sterren.

Heb deze in kleur gezien en kan me best voorstellen dat In Search Of A Midnight Kiss op visueel vlak beter meevalt in zwart-wit want wat ik voorgeschoteld kreeg was werkelijk spúúglelijk.

Verder redelijk genoten van dit filmpje, dat een stuk minder sober is dan mumblecore-pareltje Quiet City (ook vandaag bekeken). Alex Holdridge kiest voor een andere aanpak, die iets grappigere resultaten oplevert, maar waarbij z'n personages hun weg moeilijker naar het hart vinden. Daarnaast viel me de bijzondere soundtrack op, met een aantal zeer mooie, enorm droevige fluisterliedjes. Leuk overigens, Wind Of Change op het einde.

Behoorlijk, nog net 3 sterretjes.

Briljante film. Veel te lang geleden dat ik weer eens een dergelijke film heb gezien. Het deed me erg denken aan toen ik The Center of the World voor de eerste zag. Ik zapte daar ook langs en net als gisteren bleef ik hangen en zette ik de tv pas uit toen de film afgelopen was. Iets wat mij anders zelden gebeurd.

Maar zulke independent-films liggen me uitstekend. Neem twee (of meer) personages, die allemaal hun eigen problemen hebben, laat ze elkaar ontmoeten en een avond of een weekend met elkaar doorbrengen. Dan heb je al een magische situatie en een basis voor een goede film. Die moet vervolgens dan nog wel ingevuld worden met goede dialogen, maar alle personages passen hier zo perfect in elkaar, dat alle emotionele momenten goed werken en dat je gemakkelijk kan identificeren met de hoofdpersonages; hoe ver ze ook van je af staan.

Verder ook aantrekkelijk geschoten in zwart-wit. Niet wereldschokkend, maar het past fantastisch bij de sfeer van de film en maakt het plaatje wat betreft af. De acteurs zijn ook goed, leveren goed werk af en brengen de dialogen tot leven. En dan te bedenken dat het (oorspronkelijke) budget maar 2.000 dollar is. Dan krap ik me bij andere films, zoals Inception dat ik gisteren ook zag, toch een beetje achter mijn oren.

Fantastisch (en laat je niet misleiden door de poster)!

En wat een heerlijk sfeerbeeld brengt dat mee zeg, goeiemorgen. Geen problemen mee.

Erg fijne film. Sterke dialogen en leuke personages zorgen voor aardig wat glimlachjes naast het holle, wrange gevoel wat de film weet te creëren. Eigenlijk zijn alle scènes op zichzelf al leuk om te volgen en als geheel dan ook erg van genoten. Inderdaad eentje van oprecht- en puurheid.

4.5*

Aardige rustige liefdesdialoog film met een mooie Sara Simmonds het is allemaal oppervlakkig maar doet niks af aan het bijzondere van deze prent.

Goed goed, zoveel mensen hebben me hierover getipt, laat ik maar proberen iets neer te pennen ook. Toegeven, de laatste tijd ben ik daar niet meer zo goed in. Het komt spontaan of het komt niet. Afijn, toch maar proberen.

LinklaterLinklaterLinklaterLinklater! Mooi, hebben we die genoemd, kunnen we verder met de bespreking van deze film.

Nogal donker vond ik het. Zeker het kent zijn lichte en vrolijke momenten, maar een heel positieve film vind ik het niet. Al zou je kunnen zeggen dat elk lichtpuntje er 1 is natuurlijk en dat de personages weer een mooie ervaring rijker zijn en dat is ook wat waard. Toch werd ik er uiteindelijk wat droevig van en ik heb niet het idee dat dat de bedoeling was, Toch wel? Misschien een beetje.

Voelde best natuurlijk aan allemaal, hoewel ik die date in het begin maar een geforceerd karakter vond, was dat met reden natuurlijk. Toch, best irritant af en toe.

In ieder geval erg mooi. Zeker het zwart-wit versterkt de sfeer. Een soort melancholie die over de film heen hangt en die denk ik alleen in zwart-wit tot uiting was gekomen. Negatief puntje is de soundtrack, die de emotie er vaak toch veel te veel over trekt. Gelukkig zat er niet veel soundtrack in en viel het allemaal best mee.

Ja mooi!

Geduld wordt beloond, want na een wat warrig begin ontvouwt zich een (h)eerlijke film met aanstekelige rollen van Scoot McNairy (tevens producer) en de aantrekkelijke Sara Simmonds. Meer dan de moeite waard.

Mooie realistische film over een opbouwende band tussen man en vrouw, die natuurlijk niet zonder problemen verloopt

Wat deze film boeiend maakt is dat de 2 personages zo verschillend zijn van elkaar. Ook zijn vriend en die vriendin daarvan waren realistische personages, al komen ze natuurlijk niet erg vaak in beeld.

Wat me ook opviel was de aparte manier van filmen, het deed soms zelfs een beetje als een documentaire aan, erg leuk gevonden.
die scene op het einde dat zijn ex vriendin op de voice mail staat, was zo ontroerend dat een klein traantje bijna niet te voorkomen was


Mooie realistische film dus, maar ik ga nog niet zover om te zeggen dat het niveau het zelfde was als bij Before Sunrise. Want die film doet me nog iets meer

Deze film hoort in zwart wit te zijn toch? ik heb hem wel degelijk in kleur gezien..

4 sterren, heb hier van genoten!

In een woord fantastisch. Dat deze film low-budget geschoten is neem ik graag voor lief. Het gaat in deze film om de magie tussen de personages, en m.i. was die voelbaar. Verder vond ik de grapjes en stukjes om deze film luchtig te houden erg geslaagd. Ik heb een groots respect voor de acteurs de regisseurs en zeker ook de storywriters. Als ik hem in de winkels tegenkom koop ik de film direct.

Een film over twee mensen die met elkaar door de stad lopen en elkaar leren kennen. De vergelijking met Before Sunrise (een van mijn favoriete films) is flauw en snel gemaakt. En houdt op dat punt ook wel op, want waar BS puur en onschuldig is is deze film dat allerminst. De personages zijn een stuk minder likable en hun gedrag is ook lastiger te plaatsen.

Het zwart-wit, tja, ik blijf erbij, ik hou er niet van bij moderne films. Ik zal wel niet artistiek genoeg zijn om de meerwaarde er bij deze film van in te zien. Ja, het maakt het grauwer, dat zeker, en daarom ook niet zo prettig om naar te kijken. Als dat de bedoeling was is dat geslaagd.

De film is verder leuk om te volgen, vermakelijk, maar het grootste minpunt voor mij toch wel, was dat het je eigenlijk niet zoveel kan schelen of het wat gaat worden. Vooral omdat ik haar vrij vervelend vond, en je eigenlijk met hem ook nooit een band hebt. Maar goed, dat zal een persoonlijk dingetje zijn.

De dialogen zijn leuk, en films waarin steden het decor zijn vind ik ook altijd heel aardig. Maar toch, ik voelde het eigenlijk vrijwel nergens. Alleen de aanloop naar de seks. Dat was voor mij de beste minuut van de film. Was eigenlijk het enige wat ik echt geloofde, en meevoelde.

Tja, het heeft voor mij bijna alle ingredienten voor een topfilm, maar vooral door de hoofdrolspelers (en vooral haar en haar gedrag) wordt het toch geen echte topper voor me.

3,5*

Kan me trouwens wel voorstellen dat ik hem ooit nog herzie en m'n stem verhoog. Heb toch ergens het idee dat ik hem wat te negatief bekijk. Maar goed.

Aan de ene kant een typisch low-budgetfilmpje, door zijn focus op een beperkt aantal personages met relatief kleine problemen die wat rondwandelen, aan de andere kant wel een die erboven uitschiet door zijn sterke uitwerking. Met de technische imperfecties had ik geen problemen; dat geeft zoiets juist zijn eigen sfeer en het zwart-wit is gewoon moeilijk te weerstaan. Dat het acteerwerk soms wat achterblijft (vooral de kamergenoten en daarvan de vrouw in het bijzonder) is ook te vergeven, omdat de Scoot McNairy en Sara Simmonds het wel goed doen.

In Search of a Midnight Kiss wordt al snel vergeleken met Before Sunrise (ze hebben dezelfde producent), maar die titel kwam niet bij mij op tijdens het kijken, omdat dit een toch een veel minder romantische film is dan Linklaters film. Het gaat niet zozeer over twee mensen die zoeken naar de ware liefde als wel gewoon iemand om mee om te gaan op een zware dag. Het is al snel duidelijk dat de twee geen goede match zijn. Ze groeien naar elkaar toe tijdens het verloop van de avond, maar ik had nooit het gevoel dat ze samen zouden eindigen. Dit is een vriendschap voor het moment en daardoor werkt het. Ik was blij dat ons een scène bespaard bleef waarin Vivian aan het einde terug uit de taxi stapte en bij Wilson bleef. Dat past hier niet. Als ze een echte relatie zouden krijgen zou die waarschijnlijk niet lang duren, daarvoor zijn ze te verschillend. Maar door deze ene avond en ochtend hebben ze beiden een mooie herinnering en kunnen ze er weer even tegenaan. Ik vond dat wel ontroerend, zo'n relatief kleine ontmoeting die belangrijk is doordat hij klein is. De onthulling dat zij zwanger is vond ik haast te dramatisch voor een film als deze, maar het past wel in de lijn van mensen die iemand nodig hebben om hun grote problemen tegen te vertellen.

Gewoonlijk zijn films over mensen die met hun ziel onder hun armen lopen en vooral wat rondwandelen en zich beklagen niet de meest geschikte films voor de kerst, maar deze werkt daar wonderwel bij.
4*

Prachtige film waarin een jongeman uit Los Angeles tijdens oudjaarsavond op een blind date gaat. De film heeft zeker veel raakvlakken met Before Sunrise (twee mensen die elkaar voor het eerst ontmoeten, dialoog-gedreven). De dialogen zijn scherp, grappig en soms ook wel interessant. Scoot McNairy en Sara Simmonds komen oprecht over en hebben ook chemie samen. De keuze om de film in zwart-wit op te nemen, is mij ontgaan.

Prachtig

In Search of Midnight Kiss. Alleen die titel al klinkt perfect. En dan nog samen met die mooie poster spreekt het erg hard aan. Ik hoopte er echt op dat dit een mooie film ging worden. Maar het gewoon beter dan verwacht. Een film waardoor mijn dag helemaal goed wordt, een film die mij lang zal gaan bijblijven. Dit is wat ik noem een meesterwerk. En dan te denken dat dit low budget is. Dit is het bewijs dat een film geen groot budget nodig heeft voor een meesterwerk te zijn. Nu het mist alleen wat bekendheid, als je dit vergelijkt met die romcom blockbusters...

Het is een verhaal dat misschien niet zo heel origineel is. Maar hier wordt het gewoon perfect uitgewerkt. Deze film voelt aan dat hij met passie gemaakt is en dat kom ik niet rap meer tegen. De film doet moeite om te werken op emotie, laat erg mooie geschoten beelden zien, het voelt erg toegankelijk aan en bevat dan nog eens erg leuke dialogen. Een perfect recept. Daar bovenop ook nog eens een sublieme soundtrack die er perfect bijpast.

Ik klinkt misschien wel wat overdreven. Maar ik heb gewoon lang niet meer zo hard genoten van een romcom. En daarom kan ik alleen maar zeggen, kijk dit!

En ik ga hem zeker nog eens opnieuw kijken in de toekomst en dat hoop ik dan samen te doen met een persoon waar ik zielsveel van hou.

5*

Mooie film met interessante personages op hun eigen manier op zoek naar liefde op oudejaarsavond. Het acteerwerk is prima en de levensechte dialogen zijn vaak raak en geinig.

In het begin heb ik wat aan Vivian moeten wennen door haar platte en grove taalgebruik maar ook zij is zeker een toegevoegde waarde voor de film.

Aanrader.

Iets te gemakkelijk en, zoals danuz zegt, bekend om echt indruk te maken. Niettemin een aardige film, die vooral op de momenten van interactie tussen Wilson en Vivian weet te onderhouden en nog wel ietsje meer. Helaas is zo'n beetje alles buiten die interactie ondermaats; de huisgenoten, de ex, die moeder, zeer slecht uitgewerkt en voor het grootste gedeelte nutteloze scriptvulling. De soundtrack, vol licht-melancholische maar goed in het gehoor liggende nummers, is wel passend maar ook weer wat te gemakkelijk. Maar tsja, toch heeft de film wel wat. Misschien nog wel het meeste dankzij het cynische randje waarmee In search of a midnight kiss zich meer onderscheidt van Before sunrise dan door welk ander aspect ook. Best de moeite waard dus.

Een redelijk komedie/romantiek film...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Alleen zwart en wit breedbeeld, geen HD

aanwezig, wel prima kwaliteit...

Redelijk geluid

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Geen moeite waard...

Mooi filmpje. Het eerste kwartier was wel uitzitten en konden me eigenlijk niet boeien, maar daarna was het best prettig. Sowieso in een schitterende zwart-witfotografie geschoten, met vooral diep zwarte schaduwen alsof het een film noir is, en verder een leuk stadsbeeld van LA dat ik niet zo ken (met veel bebouwing uit begin twintigste eeuw). En die hele sfeer blijft, van kleine kroegjes en steegjes tot een leuk Italiaans restaurant. Wel vond ik de straten vaak opvallend leeg, zelfs voor de 31e van december. Beide hoofdrolspelers zijn erg fijn en hun chemie is prima. Ook de jazzy muziek past goed. Wel jammer dat de film af en toe richting de roomies van Wllson gaat, want dat deel was een stuk minder interessant. 3,5*.

Dit moet toch wel de slechtste film zijn die ik dit jaar zag. Nu zie ik niet ontzettend veel films, maar het is reeds november dus het zegt toch wel iets. De dialogen zijn belabberd geschreven. Het gaat de hele tijd nergens over. Dat is op zich niet erg, maar ik had het idee dat het de bedoeling was dat het wel ergens over ging. Dat het dialoog-wise een soort Clerks of Fucking Amal moest worden, maar dat was het dus niet. Je kunt beter op Schiphol wachten op een vlucht uit New York en op goed geluk een dag lang achter twee willekeurige Amerikaanse begin-twintigers aanwandelen, dan heb je een grotere kans dat je iets interessants of grappigs hoort.

De personages schoten alle kanten op. Die jongen was binnen een uur een sukkel, een idontgiveafucker, een watje en een extreem assertieve man. Dat meisje ging van dominant en avontuurlijk naar een nonnetje met een jaren-vijftigmoraal dat ontzettend kwaad wordt omdat haar date condooms bij zich heeft.

Ik moet er eerlijk bij vertellen dat ik de laatste twintig minuten niet meer gezien heb. Het werd me allemaal te veel. Ze zullen elkaar wel gevonden hebben, neem ik aan. Zo'n film was het wel.

Dat zwart-wit, trouwens, dat is ook zo wat. Had geen enkele functie, behalve dan dat het er op die manier wat kunstzinniger uitzag. Dat kon allemaal niet verbloemen dat het een gedrocht is dat zijn gelijke niet kent. De gedachte dat tientallen mensen hier een paar maanden van hun leventje voor hebben opgeofferd stemt mij ontzettend treurig. Of zou het door het herfstweer komen? Nee, ik geloof toch echt dat het door deze film komt. Niet kijken, hoor.

"The midnight kiss. It's not just another kiss."

Dit leek mij wel een leuke film om te zien tijdens de jaarwisseling.

Op oudjaarsdag wordt Wilson door zijn beste vriend aangemoedigd om een contactadvertentie te plaatsen. Wilson is namelijk sinds zijn aankomst in Los Angeles nog steeds niet op een date geweest en is op deze dagen extra eenzaam. Hij lijkt er weinig heil in te zien, des te groter is zijn verbazing als hij uiteindelijk toch een reactie krijgt.

De film begint enigszins twijfelachtig, maar wordt beter zodra de daadwerkelijke date plaatsvindt. Zoals verwacht zijn Wilson en Vivian twee tegenpolen van elkaar die ieder zo hun eigen problemen hebben. Dit uit zich in hoe geloofwaardig deze twee personages worden neergezet en de oprechte dialogen die ze hebben. Scoot McNairy in het bijzonder vond ik sterk overkomen.

'In Search of a Midnight Kiss' is geschoten in zwart-wit wat bijdraagt aan de heerlijke sfeer. Hierdoor krijgen de aangedane locaties iets extra's mee door het spelen met de schaduwen. Het gebeuren met de huisgenoten hoefde voor mij alleen niet zo en sommige dingen worden wel erg gedramatiseerd. Desondanks hebben deze smetjes zo hun charme; het ongebruikelijke slot sprak mij ook zeer aan.

Al met al zeker een fijne film om eens gezien te hebben.

3,5 Sterren.