Hope and Glory (1987)

Toch wel een teleurstelling. Af en toe erg leuk, inventief en doeltreffend, maar over het geheel gezien toch erg schreeuwerig en kort door de bocht. De enige die goed acteerden waren de écht jeugdige spelertjes, vond de rest op veel momenten maar irritant. Krappe voldoende.

Semi-autobiografische film over John Boorman’s eigen herinneringen aan het eerste oorlogsjaar. Geen topper, maar best interessant als tijdsbeeld. Hier en daar ook subtiele humor, zoals de postbode die kort na een bombardement de post in de scheef gezakte brievenbus komt lichten. En “Thank you, Adolf” wanneer de school geraakt wordt door een voltreffer.

Ik vind Bannen nu net de enige die nog wat leven in deze film blies...

Heeft me niet echt kunnen boeien en overtuigen. Coming of age films tijdens de oorlog zie ik wel graag maar dit verhaal miste een pakkende rode draad. Het springt wat van de hak op de tak en wordt nergens meer dan een weinig boeiende familiekroniek. De oorlog lijkt nogal ver weg en soms lijkt het leven van alledag meer een feest dan ellende, wat ook deels komt omdat het door kinderogen bekeken wordt, daar ben ik me van bewust, maar toch.... Enkele komische scènes weten de aandacht nog te trekken maar dat is het dan ook

Goeie film over een jongen die opgroeit in Londen tijdens de tweede wereldoorlog. Niet echt een verhaal, maar meer het dagelijkse leven van een gezin aan het thuisfront waarin de man als soldaat van huis is. Ondanks het onderwerp zeer zeker niet te zwaar van stof, maar meer met een gevoel voor nostalgie. De hele aankleding van de film is ook prima.

Lang niet wat ik had verwacht. Bij momenten flauw en ongeloofwaardig, zoals de reactie van de bewoners wanneer de eerste bommen zijn gevallen.