The Book of Henry (2017)

Een redelijk filmpje met een leuke cast, zelfs de kids doen het best aardig. Naar het einde toe verliest het helaas wat aan geloofwaardigheid maar voor de rest prima te doen.

Watts is altijd de moeite waard en ook in The Book of Henry is ze goed op dreef, maar de film in zijn totaliteit doet haar geen recht. Merkwaardige, ongemakkelijke en vooral ongeloofwaardige combinatie van twee filmgenres. Eerste uur is vooral een erg sentimenteel, emotierijk verslag over een terminaal ziek jongetje. Laatste half uur word het radicaal een quasi spannende thriller die niet van de grond komt. Met name dat de moeder, die enkele dagen eerder zo pijnlijk met de dood is geconfronteerd zich ogenschijnlijk in no time ontwikkelt tot een huurmoordenares pur sang, is te bizar voor woorden. En bij het laffe, politiek correcte einde haakte ik tenslotte helemaal af. Dit boek had beter gesloten kunnen blijven.

“Violence isn't the worst thing in the world.

What is then?

Apathy.”

Ik vrees dat de meeste filmcritici voor gerenommeerde dagbladen (“The Guardian” en consorten) en tijdschriften akelige, wereldvreemde ventjes zijn die wegkwijnen op een armzalig zoldertje waar ze elk contact met andere menselijke individuen mijden. Pessimisten die bij het minste teken van emotionaliteit en suikerzoete feelgood stemmingen ineenkrimpen en wegkruipen zoals een naaktslak die een korreltje zout op haar weg tegenkomt. Het resultaat is een allergische reactie vol walging en afkeer waarna deze hun gal à volonté beginnen te spuwen en het geviseerde object beginnen af te breken waar menig puinruimer vreselijk jaloers van zou worden. Is “The book of Henry” echt zo overdreven sentimenteel? Is het zo suikerzoet dat je bloedsuikerspiegel plotsklaps de pan uit swingt? Komt het inderdaad zo ongeloofwaardig over dat een Jerry Springer show op een realistische opiniestuk lijkt? En is het tweede deel over een wraakneming op een kindermishandelaar bij de haren getrokken? Misschien wel ja. Maar om dan deze film uit te roepen tot de miskleun van het jaar getuigt dan ook weer van kortzichtigheid en een inlevingsvermogen evenwaardig aan dat van een gemummificeerde Egyptische farao.

Wat ze ook beweren, “The book of Henry” is een gemoedelijke en onderhoudende avondvuller. Zoiets waar ik ook wel eens naar snak na een eindeloze reeks van zenuwslopende of uiterst serieuze films waar je geconcentreerd bij moet blijven om niet de draad kwijt te zijn na de zoveelste plottwist. Ik geef eerlijk toe dat ik het eerste hoofdstuk met meer plezier over me heen liet gaan, dan het tweede hoofdstuk. Niet vanwege de vertolkingen. Maar inhoudelijk was het een beetje te veel van het goede en verloor het na een tijd wel zijn geloofwaardigheid. Ik twijfel eraan dat je in de V.S. louter en alleen door het laten vallen van één of andere obscure naam en doodbedaard met een stapel dollarbriefjes te zwaaien, je zonder problemen en officiële poespas een hightech sluipschuttersgeweer over de toonbank aangereikt krijgt. En dat het aanschouwen van een emotioneel gebracht balletdansje aanleiding kan geven tot het oproepen van de ordediensten, vond ik ook nogal bizar. De aantoonbare blauwe plekken en het timide gedrag van het meisje zelf (plus de getuigenissen van Henry) zouden toch al genoeg alarmsignalen zijn.

Bizar kan je de film wel noemen. Niet alleen vanwege de gezinssituatie waarin de familie Carpenter zich bevind, is uiterst vreemd te noemen. Ook de plotse wending in het midden van het verhaal is een rariteit. Niet vaak verlaat een hoofdpersonage al zo vroeg het verhaal. Ook al verdwijnt hij niet volledig van het toneel. En daarom dat ik over twee hoofdstukken spreek. De pré en post Henry periode. Misschien is de mengeling van genres een aanleiding tot kritiek. Bij aanvang lijkt het een onschuldige jeugdfilm om dan via het melodramatische over te gaan in een misdaad met een wraakmotief. Toegegeven, het is misschien teveel van het goede.

Het waren vooral de vertolkingen waar ik van genoten heb. Jaeden Lieberher als de pientere Henry. Een jonge knaap die de wereld met heel andere ogen bekijkt dankzij zijn onwezenlijke intelligentie en tegelijkertijd toch als een doodnormaal jongetje doorgaat. De manier waarop hij zijn klasgenootjes de neus op de feiten drukt is zowel ontnuchterend als uiterst grappig. Lieberher speelt dit met schijnbaar weinig moeite. Een briljante geest maar op dusdanige manier gespeeld dat hij nog menselijk blijft. Alleen vond ik zijn cartooneske automaat die hij ontwierp met behulp van draden, hamers en houten mechanismen nogal tegenstrijdig met zijn hoog intellectuele capaciteiten. Naomi Watts (schitterende rol in “Demolition” overigens) is een gevestigde waarde. Hoewel ze hier toch van het scherm wordt gespeeld door haar dominanter zoontje en zich moet beperken tot het rammen van knopjes op haar PS4 controller. Zelfs in het tweede hoofdstuk is het Henry die haar handje vasthoud en de leiding heeft over het gebeuren. Maar het is vooral Jacob Tremblay als het jongere broertje Peter die me echt verraste. Niet vanwege de impact die zijn rol heeft. Maar wel de professionaliteit waarmee Tremblay gestalte heeft gegeven aan dit persoontje. Een aimabel en hoogst amusant personage. Maddie Ziegler wist dan weer op een sublieme manier het emotioneel gekraakte buurmeisje te spelen. Een vertolking waarbij de ingehouden gevoelens meer indruk maakte dan het soms hyperkinetisch gedrag van Henry.

Misschien is het de ouderdom die me weemoediger maakt en ervoor zorgt dat mijn gevoelige snaar sneller wordt geraakt. Ik denk echter dat de meeste kijkers deze film op een verkeerde manier benaderen. Ik las ergens dat het vooropgezette plan van Henry (dat hij dan ook in detail uitgewerkt heeft in zijn rode boekje) het tegenovergestelde is van zijn intellectueel vermogen. Een barst in zijn wijsheid omdat hij zich laat leiden door wraak. Misschien was dit echter de enige uitweg voor hem na zijn deductief en analytisch redeneringsvermogen. Hoe reageert iemand als een strafbaar feit ongestraft blijft? En als wettelijke maatregelen niet het gewenste effect hebben? Misschien duurt het voor doorsnee intelligente mensen het wat langer om tot dezelfde conclusie te komen.

Ik vrees dat ik weer de enige ben met een positieve kijk op deze film. Blijkbaar speel ik wel graag de underdog op filmgebied. Ik ben er zeker van dat Trevorrow na dit filmisch zijspoor volgens de critici en tegenstanders beter werk zal afleveren in de meer realistische blockbuster “Episode IX”. Als hij Chewbacca, Han Solo en Luke Skywalker al cancan dansend op het scherm laat verschijnen, zullen deze kenners van het verhaal op celluloid waarschijnlijk goedkeurend knikken en beweren dat de man een eigenzinnige interpretatie heeft toegevoegd aan het Star Wars verhaal. Maar hij moet niet toegeven aan die eigenzinnigheid als het over andere films gaat (knarsetandende intonatie). Ik ben blij dat er toch nog eigenzinnige films als “The book of Henry” worden gemaakt in Hollywood in plaats van de soms zoutloze bagger die er uitgebracht wordt. Het zijn dit soort films waar ik na afloop zeg : “Dat was nu eens een mooie film”.

Ik vermeld niet snel iemand anders zijn mening, maar nu kon ik het toch niet nalaten. Alhoewel ik het niet helemaal eens ben met deze review, kon ik wel de cynische toon appreciëren.

3.5*

Goede film... Al moet gezegd worden dat ik het eerste gedeelte van de film wel het sterkst vond. Het acteerwerk van de twee broertjes zijn erg sterk. Naomi Watts was ook goed. Het eerste gedeelte ging vooral over het drama gedeelte van de moeder en haar 2 kids. Het 2e gedeelte was meer een thriller over de strijd met de buurman. Die omslag was erg groot en vond ik ook wat onrealistisch overkomen. Ik denk dat daar wel iets anders verzonnen had kunnen met hetzelfde einde van de film. Het einde was daarentegen wel weer ok.

Ik geef de film 4 *. Maar eerder een 3,8 dan een 4,2

Maffe film, erg onevenwichtig en dik aangezet qua sentiment, maar tegelijkertijd best oké. Begint als een soort tienerkomedie, verandert dan in een zwaar drama en eindigt als een thriller. Ga er maar aan staan. Regisseur Colin Trevorrow komt er in ieder geval niet helemaal mee weg. Veel scenes weten niet te overtuigen en sporadisch dreigt de film ten onder te gaan aan ongeloofwaardigheid. Gelukkig is de cast dik in orde en steekt de film visueel alleszins redelijk in elkaar, zodat de boel nog net op de rails blijft. Maar het scheelt niet veel.

Matige film over een hoogbegaafde jongen die de zaakjes voor zijn moeder thuis regelt. Het verhaal begint wel goed, maar de relatie tussen zoon en moeder wordt steeds ongeloofwaardiger gebracht. Ook qua toon is het nogal onevenwichtig. De film ziet er wel mooi uit met hier en daar ook mooie herfstkleuren.

Qua thema's zet deze film zich overduidelijk zwaar beladen neer. Het is daarmee zeker allemaal wat veel. Weet niet zo goed wat ik er mee moet? De film is voor de zwaar beladen thema's die zich presenteren ook qua verhaal nog eens ongeloofwaardig van aard. Op zich een prima filmpje en je verveelt je als kijker geen seconde, maar verhaaltechnisch niet echt serieus te nemen ondanks dat dit volgens de regisseur wel de bedoeling was, lijkt me.

Apart verhaal die begint als een tienerfilm waarbij de kijker het idee krijgt dat het een avontuurlijke, fantasievolle rit gaat worden, maar dan overslaat naar puur drama om naderhand te eindigen naar een thriller. Het idee is leuk bedacht, misschien niet overal even sterk, maar dat wordt gemakkelijk gecompenseerd door het goede acteerwerk van de twee zonen en natuurlijk Naomi Watts die hier weer sterk voor de dag komt. Blijft voor mij nog altijd één van de favoriete actrices die naturel schoonheid combineert met sterk acteerwerk. 7/10

Goed.

Toen ik dit ging kijken dacht ik maar aan 1 soort genre, avontuur. Nou ja, een avontuurlijk drama dan. Lieberher was goed in IT, en met hem hierin was ik gelijk benieuwd. Ik ben niet een heel groot fan van Watts, maar hier was ze ook goed.

Het eerste deel is sterk, sterke drama en een redelijke opbouw. Je gaat gelijk geboeid kijken, ik verloor mijn interesse ook niet de eerste 50 minuten. Daarna stort het helaas een beetje in, meer cliché momentjes en een beetje een vreemd en simpel einde.

Verder niks aan toe te voegen, leuke film.

Een goede misdaad/drama/thriller film...

Prima en ontroerend verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende actrice Naomi Watts...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek met

Dolby Digital...

Af en toe onrustig camerabeweging...

Ontgoocheld. Oversentimenteel, klef en ongeloofwaardig. Normaal kan ik daarvan wel een portie verdragen, maar dit gaat er toch grandioos over.

Alleen de positieve boodschap dat apathie het ergste is wat zich kan voordoen en dat hulp bieden boven alles gaat, blijft overeind.

Ik heb aan het uitgebreide commentaar van ikkegoemikke eigenlijk weinig toe te voegen.

Toegegeven de film is op sommige momenten wat kort door de bocht, maar over het geheel genomen boeiend genoeg om mij te vermaken, mede dankzij de goede acteerprestaties van Naomi Watts en vooral van de kleine Jacob Tremblay.

Onevenwichtig.

Niet eens heel erg slecht, maar ik heb werkelijk geen idee welk soort film Colin Trevorrow wilde maken. Het is van verscheidene genres een beetje en het loopt maar wat losjes door elkaar. Er een touw aan vastknopen is onbegonnen werk.

Weinig verrassend is het eindproduct dan ook eentje van vleesch noch visch. Er is geen enkel stuk dat echt tot z'n recht komt, want vooraleer dat kan wordt alweer een andere weg ingeslagen. De cast doe het niet onaardig maar is mee het slachtoffer van het gebrek aan rechtlijnigheid.

2,5

Deze was onlangs op tv en omdat er nog wel wat bekend volk meedeed, me er eens aan gewaagd.

Toch wel een wat bijzonder verhaal, deels drama, deels thriller. Ik had vooraf niks gelezen over deze film, dus was het wel een verrassende film. Verder nog een mooi einde. De cast deed het prima en kwam overtuigend over, zeker ook de kinderen waren goed.

Een beetje een vreemde eend in de bijt, maar vond het toch een aanrader.

De hoogbegaafde 11-jarige Henry Carpenter volgt een ‘gewone’ school waar hij zich niet op zijn plaats voelt, regelt veel zaken (waaronder de aandelenhandel) voor zijn moeder [Naomi Watts] en zorgt ook nog eens voor zijn broertje [Jacob Tremblay]. Bovendien vermoedt hij dat zijn buurmeisje en klasgenoot [Maddie Ziegler] wordt misbruikt door haar stiefvader [Dean Norris], een hooggeplaatste en binnen de gemeenschap zeer gerespecteerde politiebeambte. Zijn plannen om al deze zaken zo goed mogelijk te regelen moet hij laten varen wanneer hij in het ziekenhuis belandt. Martell, Tremblay en Watts zijn innemend als de leden van het bijzondere gezin waar alles om draait en er zijn zeker memorabele en ontroerende momenten, maar het scenario van Gregg Hurwitz propt wat teveel verhaallijnen bij elkaar waardoor ze geen van allen tot een werkelijk bevredigend einde komen. Het slot voelt daarom ook wat afgeraffeld aan.

Onderhoudende en verassende film, vooral gedragen door de altijd uitstekende Naomi Watts (de tekening van de hoes/poster is wat vreemd, daar lijkt het wel Kirsten Dunst!). De film is af en toe lekker tegendraads. Het jongetje zonder bril is het genie en moeder speelt graag Gears of War op de spelcomputer. Met een wel erg rare manier om de controller vast te houden dus Naomi is duidelijk geen gamer.

Ik ging er met weinig verwachtingen in omdat het plot doelbewust wat vaag werd gehouden. En het duurt nog best lang voordat het echt begint. Maar dan komt het zware geschut te voor schijn in de tweede helft en dat houdt niet op tot het einde. Een keertje zien is genoeg met zo'n film, omdat deze vooral leunt op verassing, maar ik heb me niet hoeven te vervelen.