Valkoinen Peura (1952)

Eens opgezet nadat Woland hem getipt had. Ik vermoed dat ik dezelfde Calvé-versie als Beavis gezien heb, gezien het mooie YLE 2TV logootje rechts bovenin. Toch was de kwaliteit prima, al zal die van de dvd hopelijk beter zijn (beavis?) .

Een horrorfilm is het niet echt, maar dat zal de doorgewinterde (no pun intended) griezelliefhebber die bekend is met horror uit de jaren '20-'60, niet echt verbazen denk ik. Deze draaien veelal op sfeer, of in een enkel geval campyness. Camp is Valkoinen Peura allerminst, maar sfeervol des temeer. De uitgestrekte sneeuwvlaktes van Lapland lenen zich uitstekend voor de contrastrijke zwartwit fotografie van deze film, waarbij de mensen, vele rendieren (hoe kan het ook anders) en de begroeiing scherp aftekenen tegen de achtergrond.

Het is een van de meest gerenommeerde Finse films, die in de in 2012 gehouden poll van Beste Finse Films de derde plek wist te behalen en tevens werd opgenomen in UNESCO's filmerfgoed-lijst, National Cinematic Heritage. Hij draaide in Cannes en won in 1956 een van de Golden Globes (plural!) voor beste buitenlandse film.

Toch had ik tot gisteren nooit van The White Reindeer gehoord, evenmin van de hoofdrolspeelster Mirjami Kuosmanen, die tevens met regisseur Erik Blomberg getrouwd was. Ik lees in Annette Kuhns The Women's Companion to International Film (niks boven gender/feminist filmliterature als je iets wilt weten over een 'onbekende' vrouw in de filmwereld) dat ze 'een van de vergeten vrouwen uit de geschiedenis van de Finse cinema is, maar dat ze desalniettemin een van de populairste sterren van de jaren '40 en '50 was, waarvan minder bekend is dat ze ook meeschreef aan veel van haar films en deze vaak co regisseerde. Zo heeft ze zonder credit ook mee geregisseerd aan The White Reindeer.' Helaas werd ze maar 48 door een gescheurd bloedvat, als ik het goed begrepen uit de summiere Finse info op wikipedia, met behulp van google translate.

Het is misschien geen hoogstandje, maar ik heb me er prima mee vermaakt. Zoals gezegd wordt het nergens echt eng, en zijn er weinig special effects. Blomberg gaat ze liever op een subtiele manier uit de weg met zooms en door zaken off screen te laten gebeuren. Maar de film heeft prachtige landschappen en fotografie, een leuke hoofdrolspeelster en duurt met 65 minuten (mijn versie was geen 74) kort genoeg om je niet te vervelen. En het is weer eens wat anders dan gothic, gore of zombie horror.

Zeker ter afwisseling een mooie aanrader om eens te proberen. 3,5*

In de jaren 50 zal dit al meer horror bestempeld zijn dan vandaag natuurlijk. Er is weinig eng aan deze film al blijft de idee wel tot de verbeelding spreken. Mysterieus en fascinerend, dat weer wel, en mogelijks voortvloeiend uit één of andere plaatselijke legende.

Altijd leuk om in film die typische lokale gebruiken en culturen te ontdekken. Niet de eerste film die ik zie rond de Sami-gemeenschap en dat klassieke rollenpatroon komt hier wel naar voren en is onrechtstreeks de trigger voor Pirita om het anders aan boord te leggen.

Wat een geweldige setting ook met die sneeuwlandschappen en die topscène met die horden rendieren die in looppas in het gelid verder trekken. Het kon destijds ook niet anders, maar die zwart-witbeelden versterkten dat desolate ruwe landschap alleen maar, net als de soundtrack die lekker traditioneel bombastisch is.