Julien Donkey-Boy (1999)

Had enige moeite om een beetje in de film te komen (ik stoorde me zeker het eerste half uur mateloos aan het, zelfs voor dogme films, zeer rommelige camerawerk). Maar als het verhaal eenmaal een beetje loopt en de famillie is geintroduceert, kom je binnen in de wereld die Julien Donkey-Boy heet. Enkele ingrediënten zijn Schizofrenie, incest, een zwanger meisje; vader onbekend en een overdreven tiranieke vader. Indrukwekkende beelden volgen elkaar op, met als hoogtepunt het laatste kwartier. Kippenvel...

Vanwege het eerste half uur ga ik niet voor een

hele hoge score; toch 3,5* voor Julien Donkey-Boy.

Harmony goes dogme.

Ik ben er nooit fan van geweest met af en toe een goede uitschieter en ook Harmony kan er wel wat mee. Julien-Donkey-Boy werkte voor mij wel beter dan Gummo. Puur omdat je hier toch wat sterker het gevoel hebt dat het minder afstandelijk is. Niet gek want Gummo was dan ook meer een registratie van buitenaf.

Toch wel ee nenorm deprimerende thematiek. Ook weer confronterend en ondanks dat 'iets' me tegenhoudt een bovengemiddelde beoordeling te geven vind ik Korine op afstand één van de meest interessante en bewuste cinéasten die de independent scene kent. Daar heeft een bikini clad Vanessa Hudgens vrij weinig mee te maken verder .

Wel blijf ik het zonde vinden dat zijn films zo 'vuil' zijn, lijkt me echt een man die wonderschone films kan maken. Toch een verhoging.

Zo, vandaag ook mijn Korine-ontmaagding mogen ontvangen... en aangenaam verrast.

Eigenlijk een vreselijke mengelmoes van stijlen, gebeurtenissen en wat al niet meer. Niet altijd even boeiend en geslaagd helaas. Maar op het moment waar Julien een heuse traan laat biggelen in de gospelkerk voelde ik al dat er iets bijzonders moois aan de hand was en dat de film mooi zou gaan eindigen. En jawel: resulterende in een hartverscheurende maar toch bevrijdende (Julien lijkt wel genezen) finale.

Knap dat Korine uit het geharrewar toch iets puurs weet te maken.

Voor mij werkt de nietsontziende stijl van Harmony Korine het beste in combinatie met kindacteurs zoals in Spring Breakers of Gummo. Hier moet de volwassen cast hard zijn best doen om tragiek en mistroostigheid te spelen, en dan nog komt het vaak zo geforceerd over dat het mij nergens echt raakt. In die zin haalt het mij ook uit het verhaal dat een iconische figuur als Werner Herzog zo prominent een rol moest vertolken. Wel een aangrijpend slotstuk met de dode baby aan het einde.