Ouija: Origin of Evil (2016)

Niet eng, wel stukken beter dan de vorige poging.

Jammer dat de film afloopt net wanneer het echt interessant begint te worden!

P.S. Even blijven zitten tot na de aftiteling.

Flanagan

Als je dit vergelijkt met Ouija deel 1 is dat een meesterwerk. Helaas doet deze film iets teveel zijn best om op de Wan bandwagon te springen en als je het daar dan weer mee vergelijkt is het zeker geen meesterwerk. Opbouw vond ik wel redelijk, kind acteurs zijn (alweer) erg sterk. Het is zeker niet cliche vrij (mij boeit dat niet zoveel) maar je merkt wel dat Flanagan regisseur genoeg is om dit redelijk te verfilmen. Climax zou dan ook al snel duidelijk maken of dit toch boven de 3 sterren zou kunnen eindigen. Helaas was dat het net niet. PG13 was wat te jammer. Het liep ook niet helemaal lekker. Men deed net wat te dom in dat huis. Definitieve einde vond ik nog wel aardig, maar de film miste net iets te veel eigen smoel om echt wild te worden.

3 sterren.

Prachtige weergave van de tijdsperiode. Qua horrorelementen wel wat voorspelbaar, maar degelijk uitgevoerd met een redelijk verrassend einde.

Ouija uit 2014 vond ik best slecht (toen wel niet alleen gekeken). Deze Ouija is een heel stukje beter. Uitstekend gefilmd, een zeer behoorlijke soundtrack en er wordt degelijk geacteerd. Het kind was toch wel goed, langs de ene kant schattig, maar toch ook best creepy. Zelf vond ik de film steeds boeiend blijven met rond het midden toch wel een hoogtepunt qua spanning. Ja, zelfs ik voelde toch even de spanning zo net voor de scène met het laken dat van het bed wordt afgetrokken en ook die scène zelf. Niet zo spannend als het begin van Hush, dat overigens ook door Mike Flanagan is geregisseerd, maar toch is Flanagan 1 van de beteren in spanning opbouwen. Er zijn wel enkele leuke dingen te zien en het meeste wat hij eruit kon halen, heeft hij wel gedaan.

Het einde vond ik eigenlijk weeral verrassend, net zoals het einde van Before I Wake, had ik dit niet zien aankomen. De film blijft dus wat mij betreft gedurende de gehele speelduur op een zeer degelijk niveau. Natuurlijk zijn er dingen die je al eerder hebt gezien in horrorfilms, maar het gaat om de uitwerking en deze was wel in orde. Het zowat enigste minpuntje is dat de film niet eng genoeg is. Jup, Flanagan heeft een nieuwe fan

Prima filmpje voor de liefhebbers van horror. Voor mij was dit wel (voor een horror) aan de luchtige kant, maar echter niet minder vermakelijk. Het leuke is dat de film, ondanks het cliché-onderwerp, soms toch weet te verrassen. De acteurs spelen sterk, het script en de dialogen zijn prima, en de schrikeffecten zijn weliswaar wat cliché maar horen gewoon bij dit type film. Het eerste deel heb ik overigens niet gezien, omdat het zo slecht werd ontvangen. Deze krijgt 3* van mij. Niets mis mee, ik heb me vermaakt.

Op zich is er niks mis met deze Ouija film, maar ik ben wel ghostmovie-moe aan het worden door de ongelofelijke hoeveelheid films over geesten, demonen en andere ondoden die door oude huizen zweven, waar ze weer eens een kind gek maken en waar in de kelder weer iets geks van vroeger te vinden valt. Been there, done that. James Wan heeft de lat met zijn films erg hoog gelegd, zo vond ik recent The Conjuring 2 echt fantastisch, maar door zulke titels bekijk ik de mindere films wel een stuk kritischer. Deze Ouija doet namelijk niks bijzonders. Standaard plot, standaard uitwerking, standaard schrikmomenten die je veelal aan ziet komen. Dat is op zich nog niet zo erg, als het maar sfeervol wordt uitgevoerd, maar ook daar blinkt deze film niet in uit. Echt eng wordt het nooit, al vond ik de onderhuidse spanning richting het einde wel beter voelbaar. Ik miste toch een beetje een goede opbouw van de spanning bij bepaalde scenes, al werd dat kleine kind best scary later in de film. Het slot zelf was maar zo-zo, al was het weer een wat afwijkend einde van wat we normaal zien. Plusje voor het slot dus. Overall is het best wel aardig, sowieso veel beter dan de Ouija film van een paar jaar terug die echt beroerd was.

3*

vond deze film qua spanningsopbouw prima gedaan , de sfeer zit er goed in maar de spanning komt niet echt tot een hoogtepunt .

Waar de jaren 80 en 90 bol stonden van de splatter horror is het de laatste jaren enge geesten en demonen in huizen wat de klok slaat .

Deze is redelijk goed gedaan maar ook geen echte uitschieter .

Deze Ouija 2 wat een prequel op Ouija uit 2014 is, was net zo bagger als de eerste. Clichématig van aard met weinig tot geen schrikmomenten maakt het allemaal bijzonder flauw. Het acteren ging nog wel maar het plot is zo vreselijk saai dat ik het van mezelf weer een knappe prestatie vond om hem helemaal uit te kunnen zitten. Het gebrek aan originaliteit is hier de grootste boosdoener binnen het geheel.

Flanagan's Ouija.

Na de film uit 2014 het redelijk normaal dit als een sequel (of prequel) te zien, maar praktisch gezien is dit gewoon een Flanagan project rond een Ouija board. Qua stijl, aanpak en verhaallijn hebben de films eigenlijk niks gemeen met elkaar.

Sowieso apart om een regisseur als Flanagan aan te trekken voor een vervolg van een half geflopte eerste poging. Of moeten we dan toch de Blumhouse promos geloven en zijn die kerels echt begaan met het horror genre. Daar begint het zo af en toe toch echt op te lijken. In ieder geval leuk om eens een vervolg te zien met een stevige kwaliteitsinjectie, ipv de typisch cash-in opzet.

Het Ouija gebeuren is een subset van de haunted house film, in dat opzicht moet je dan niet ál te veel originaliteit verwachten. Handjes op het driehoekje, een eerste poging waar iemand de boel zit te verzieken en daarna het echte geestenwerk. Wie een originele invalshoek verwacht kan maar beter een andere film uitzoeken.

Flanagan moet het sowieso meer hebben van de uitwerking en daarin wordt hij steeds beter. Sterke opbouw, een paar creepy scenes en een einde dat er best mag zijn. Acteerwerk is ver boven de norm, de jump scares werken en de CG wordt nuttig ingezet. De liefhebber van dit werk blijft niet op z'n honger zitten.

Maar toch blij dat Flanagan tegenwoordig ook graag met Netflix in zee gaat, want dit soort films in de bioscoop kijken is zowat stier onmogelijk geworden. Of ze zouden een manier moeten vinden om KNT niet enkel op leeftijd af te toetsen. Teveel giechelnichten die zich een hele film lang kenbaar moeten maken in een poging het droog te houden. Hoe moeilijk is het gewoon je bek te houden. Nee, dan liever gewoon thuis kijken op dag 1 van release.

Maar verder een fijn horrortje, Flanagan stelt niet teleur en is ook iemand die op geregelde tijdstippen met een nieuwe (horror) film komt aanzetten. Naast Bousman ken er ik van dat soort niet veel meer.

3.5*

Het begon allemaal vrij goed. Vrij voorspelbaar verhaal wel natuurlijk maar spanning werd goed opgebouwd. Maar dan... het laatste halfuur was echt slecht zeg. De special fx heel zwak en het acteren ongeloofwaardig. Het script lachwekkend.

We hebben hoofdschuddend de film afgekeken...mn nek doet nog zeer.

Geen aanrader.

Een ouderwets leuk griezelfilmpje. Origineel is het natuurlijk niet maar toch vind ik m best aardig, de spanning zit er al lekker snel in en de special fx kunnen er best mee door. De dames spelen ook prima, het kleine meisje doet het zelfs erg goed. Geen goedkope jumpscares maar wel lekkere scary momenten en in tegenstelling tot anderen had ik geen last van plotselinge geluidsverhogingen, ik heb ze niet gehoord in elk geval. Bij andere films zit ik wel eens met volume klooien maar bij deze gelukkig geen last van gehad. Een leuk filmpje waarvan ik het eerste uur erg sterk vond. Helaas weet het dat niveau aan het eind niet helemaal vast te houden maar al met al zeker wel een voldoende waard.

Ouija: Origin of Evil

Zo, ik heb dan ook het tweede deel van ‘Ouija (2014)’ maar kom op zeg, waarom is dit tweede deel er in godsnaam ooit gekomen. Ook dit tweede deel voegt niks toe, ik vond het een ontiegelijk lange en saaie zit waarbij je aandacht er totaal niet bij kon houden door dit super grootte clichématig geesten film die vrijwel niks voorstelt.

Mike Flanagan heeft vooral met deze film laten zien wat voor afwisselende man hij kan zijn. Zijn eerder gemaakte titels ‘Hush (2016)‘ en ‘Oculus (2013)‘ waren stukken beter dan deze flop. Want dit nieuwe Ouija deel brengt nou ook weer niet echt wat met zich mee waarvan je met een open mond staat te kijken. Het is eerder dat je naar een film zit te kijken die je al helemaal uit kan bedenken in je hoofd wat er voor zorgt dat de film gelijk niet meer leuk is om te volgen en, dat het kletsen met je kameraden dan stukken leuker begint te worden want ja, de film is toch niks.

Ik moet zeggen dat Mike Flanagan er ook wel wat leuke scenes tussen heeft zitten. Zo was de scene dat de zoon van de dominee naar beneden viel verassend en leuk. Ook al hebben we dit ook in andere films gezien (Was dat nou in Ouija (2014) of een andere film) dat ze opgehangen werden aan sfeerlichtjes of zelfs een hang lamp, dus ook dit was eigenlijk niks vernieuwends want, het leek allemaal wel een enorme kopie.

Hoewel ik van beiden Ouija films geen fan ben vond ik de eerste toch de leukere van de twee. Daar was alles nog vernieuwends, ondanks het geesten verhaal. Het concept was aardig, het Ouija bord heb ik vrijwel nergens gezien in een film laat staan een eigen film erover, en uiteraard het werk van de geesten was nog om aan te zien. Dit deel was echt verschrikkelijk. Schrik momenten waren niet schokkend, vooral voorspelbaar en niets nieuws. De geest zag er niet uit, het was gewoon een vaag zwarte vlek waarbij twee oranje ogen bij gevoegd zijn en zeker stond de film mij niet aan.

Het verhaal in dit tweede deel was eigenlijk ook om te huilen. We volgen een kleine familie die voor hun geld mensen oplichten met een Ouija bord, wanneer haar dochtertje alleen besluit het bord echt te gebruiken word zei bezeten door de duivel en die neemt haar lichaam over. Ze krijgt witte ogen en een ontiegelijk grote bek waar ze de familie mee terroriseert.

Nee, het was allemaal niet best. Alles was simpel en magertjes en ik kon mezelf niet vermaken met deze film die ik eigenlijk helemaal uit elkaar kon stippelen want het was allemaal te cliché. Jammer, maar had er ook al niet zoveel van verwacht.

1.0*

Het eerste deel van Ouija heb ik bijna twee jaar geleden gezien en van die Horror / Thriller film kan ik me eigenlijk niets meer van herinneren, behalve dan dat ik het maar een matige film vond. Ik zat daarom eigenlijk ook niet meer te wachten op een vervolg (beter gezegd "voorloper", want deze film speelt zich voor het eerste deel af, namelijk in 1967 in Los Angeles), maar als horrorliefhebber kijk ik meestal op dat gebied alles wat ik voor mijn kiezen krijg en daarom heb ik me er dan ook afgelopen nacht aan gewaagd.

Ondanks dat het dertien in een dozijn verhaal verhaal (draait om een weduwe met twee jonge dochters, waarbij de jongste dochter bezeten wordt door een geest) in het eerste uur behoorlijk clichématig, langdradig, voorspelbaar en misschien zelfs wat saai is, is dat wel nog het beste (zeker ook het meest sfeervolle) gedeelte van het verhaal, want dat wist me tenminste nog wat te vermaken. Dat vermaken kwam daarbij vooral op conto van de zeer jonge actrice Lulu Wilson, die rol van Doris Zander (oftewel de jongste dochter) best goed en leuk speelde. M.b.t. leuk moest ik vooral om haar lachen toen zij aan het vriendje, te weten Mikey (gespeeld door Parker Mack), van Lina Zander (haar oudere zus, welke gespeeld werd door Annalise Basso) vroeg "Weet je hoe het voelt om te worden gewurgd ?", waarna ze dan aan hem verteld:

Ten eerste, voel je de druk in je keel.
Je ogen wateren.
En je begint iets te proeven heel, heel erg zuur in je mond.
Dan is het alsof iemand een vuur aansteekt in het midden van je borst.
En dat vuur groeit.
Het vult je longen en je keel.
En helemaal achter je ogen.
En ten slotte, dat vuur verandert in ijs.
Zoals ijs-pinnen, ze steken in je vingers, je tenen, je armen.
Je ziet sterren dan duisternis.
En het laatste wat je voelt...is koud. (de blik in de ogen van het vriendje, was daarbij geweldig)

Na circa een uur komt dan eindelijk de flauwe ontknoping in het verhaal, welke ik totaal niet vond passen (vergezocht) bij het verhaal (heeft namelijk te maken met een Duitse doctor tijdens de Tweede Wereldoorlog die werkte in de kampen en die ze ook wel noemden "Arts van de Duivel" en die gevlucht is naar Amerika) en welke eigenlijk ook belachelijk (o.a. komt dan ook de overleden vader van het gezin Zander voor in het verhaal) is. Daarbij gebeurt wel het meeste en is het soms ook best creepy (als Doris bijvoorbeeld langs de wand kruipt i.p.v. de trap te nemen), maar ik had daarbij vooral zoiets van "Jezus, wat een onzin allemaal". Tijdens dat einde passeren ook weer de nodige clichés de revue en het einde was inderdaad erg slecht, waarbij het misschien wel verrassend is dat eigenlijk iedereen dood gaat, op Lina Zander na dan, die ook terecht komt in een inrichting. Wat dan nog volgt (na circa 90 minuten) is de aftiteling, waarna je nog een extra scene krijgt te zien met Lin Shaye, als Lina Zander, die meespeelde in de eerste film van Ouija.

De cast in deze film is eigenlijk best beperkt, want het draait in dit verhaal vooral om weduwe Alice Zander (gespeeld door de niet onaardig uitziende Elizabeth Reaser) en haar twee dochters Lina Zander en Doris Zander, die de hulp inschakelen van schoolpastor Tom Hogan (gespeeld door Henry Thomas). De cast speelt eerlijk gezegd niet al te best (vooral Annalise Basso vond ik zeer irritant), op Lulu Wilson (in de rol van Doris Zander) na dan, want haar vond ik juist goed en leuk spelen en voorval vanwege haar is de film nog best genietbaar om te kijken en dat ondanks het teleurstellende eindresultaat qua film.

Omdat ik me de eerste film van Ouija niet meer kan herinneren (wat overigens ook niet erg is), kan ik niet zeggen of ik dit tweede deel beter of slechter vond. Wel kan ik zeggen dat ik deze Horror / Thriller hetzelfde punt ga geven, namelijk 2.0*, waarbij 1.0* voor het eerste uur van het verhaal en nog eens een 1.0* voor Lulu Wilson. Al met al dus gewoon een matige Horror / Thriller film, die het qua horror moet hebben van de sfeer en een paar schrikmomenten (bij eentje ervaarde ik zelfs een rilling over mijn lichaam).

In vergelijking met het eerste deel een enorme verbetering, als ze in dit tempo doorgaan dan word deel drie oscarmateriaal . Mensen die op zoek zijn naar echter horror, komen alleen in het laatste half uur aan hun trekken, en zullen dus wellicht teleurgesteld zijn. Maar het verhaal kent een goede opbouw, en het jaren zestig sfeertje waarin Ouija 2 zich afspeelt is erg sterk getroffen. Redelijk spannend, gaat tegen het einde wat over the top. Acteerwerk is matig, inclusief dat van Henry Thomas, als kind ooit een ster door zijn hoofdrol in E.T., maar een groot acteur is hij niet geworden. Na de aftiteling nog een korte verwijzing naar deel 1(en een voorschot op deel 3?), door een korte bijdrage van die rare Lin Shaye(U weet wel, uit de Insidious films).

Flanagan, Flanagan, Flanagan. Hoe krijg je het voor elkaar om een film, die al zwak scoort bij het grote publiek, (naar mijn mening) nog slechter te maken dan het origineel.

Erg suf en voorspel zoals 80% of Flanagan z'n films. Afgerond, slecht.

Zo, die Flanagan toch! Mooi hoor.

Het verhaal speelt in de jaren '60. Verzorgd herkenbaar in buitenleven, in kleding, in huiselijke setting en in allerhande accesoires. Flanagan laat het daar overigens niet bij en gaat zelfs nog iets verder in de benadering van de sixties. Hij doet dat in technische zin. Bij het bekijken van de film valt op dat Flanagan werkt met spoelen. Gewoon romantisch ouderwets met flares en van die flikkerende symbooltjes aan het einde van elke spoel. Tot relatief kort geleden het moment voor de operateur in de bioscoop om een nieuwe spoel in de camera te doen. Leuk, en het werkt absoluut sfeerverhogend en geeft tevens iets authentieks aan de fictieve verslaglegging. De film krijgt door dit simpele trucje een zweempje documentaire en meteen ook een zweempje nonfictie mee. Beklemming door illusie.

Het trucje kan overigens digitaal opgewekt zijn hoor (hoop het eigenlijk niet), maar het gaat mij hier om de beleving.

Het verhaal werkt vanaf het begin benauwend en onheilspellend in op het gemoed. Ik kwam nooit los van dat gevoel. Het breidde zich zelfs uit. In de loop van het verhaal worden heel subtiel en heel sneaky nog dingetjes toegevoegd waardoor de sfeer die vanaf het begin al erg ongemakkelijk en onprettig aanvoelt, steeds vervelender en duisterder wordt. Als kijker werd ik er onbelemmerd in meegesleept en raakte ik helemaal in de ban. Mijn kritische vermogen verdween (bijna) volledig. Ik kwam niet meer los van de personages (eng schepsel dat meisje!), schrok op van gebeurtenissen en verdween bijna geheel in de sfeerzetting. Het voelde goed en fascineerde.

Horror en sfx gaan tegenwoordig vaak hand in hand, Hier niet. Ze zijn er wel, maar niet alomtegenwoordig of heel groots. Gewoon effectief aanwezig. De sfeer lijdt er in ieder geval niet onder. De opzet is dan ook om juist niet te shockeren met effecten en Gore en jumpscares. Nee, de opzet is anders. Die neigt meer naar het ouderwetse griezelen met minimalere effecten. Het verhaal en de karakters doen het werk. Uiteraard geholpen door stilistisch kundige beeldvoering met verrassende en bevreemding opwekkende camerastandpunten. Mooi.

Vond deze "Ouija" fijn sfeervol, fascinerend en griezelig.

Het komt zelden voor dat een sequel veel beter is dan het origineel. Zeker als het origineel zo slecht is als Ouija is geworden. Sfeerloos en inspiratieloos.

Met Flanagan aan het roer moest het in ieder geval weer beter worden. Al zie ik nog steeds geen hele serie met dit concept. Daarvoor is het gewoon niet interessant genoeg. Met de sfeer zit het in dit deel helemaal goed. Lekker creepy, mysterieus en af en toe een leuk schrik effect. Net als Flanagan's Oculus is dit een beetje een slow burner thriller waarbij hij zich ook richt op de mensen waarom het gaat. Zo komen zijn karakters nooit een dimensionaal over en leef je ook meer met hen mee. De opbouw is helemaal geslaagd. Wat minder geslaagd is, is de climax waarbij wat meer horror komt kijken en de uiteindelijke pay-off wat mager is. Toch herpakt hij zich aan het einde nog wel met een toch wel behoorlijk fijn einde. Best goed acteerwerk ook van Basso.

Jammer dat Flanagan uiteindelijk niet heel veel meer interessants doet met het onderwerp. Naast het sterke eerste uur blijft er weinig over om het publiek te blijven boeien. Daarvoor is het onderwerk dan ook niet interessant genoeg. Fijne opbouw, magere climax en een leuk slot maken van Origin of Evil toch een vermakelijk geheel.

Een goede horror/thriller film...

Goed verhaal...

Goed acteerwerk...

Wat een geest...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Goed camerabeweging...

Ik vond Ouija (het 1e deel) al geen bijster originele film, maar die haalde nog wel (net) een voldoende. Helaas kan ik daar bij Ouija: Origin of Evil niet op uitkomen. Ondanks het feit dat ik het acteerwerk over 't algemeen redelijk tot goed vond, en ook de 60's setting prima uit de verf vond komen. Maar verder was het vooral tergend voorspelbaar en waren de special effects eerder lachwekkend en beter passend bij een Scary Movie film dan dat 't eng of griezelig werd. Dit was zo'n film waarbij je op een gegeven moment maar half naar de TV zit te kijken en ondertussen de aardappels gaat schillen of op je telefoon gaat lopen kloten. M'n aandacht werd in ieder geval niet door deze film vastgehouden ondanks de relatief korte speelduur.

1,5*

3/10 (IMDB)

Het eerste deel niet gezien, maar dit deel is goed te volgen. Vond het geen slechte film en het verhaal verveelde niet. Geestenfilms zijn meestal minder m'n ding, maar vond het hier nog goed gebracht. Echt griezelig wordt het wel nooit. De cast deed het niet slecht.

Geen meesterwerk, maar vond hem niet slecht.

Het eerste deel niet gezien, maar dat is voor deze inventieve prequel geen gemis. Regisseur Mike Flanagan begint binnen het horrorgenre één van de meer betrouwbare regisseurs te worden en hij stelt ook ditmaal niet teleur. De film is visueel netjes verzorgd (let op de repeterende ouderwetse cigarette burns in de rechterbovenhoek!), heeft een lekker bizar plot en is bij vlagen behoorlijk spannend en creepy. De cast kan er tevens goed mee door. Nee, hier is weinig mis mee.

Redelijk.

Flanagan is absoluut geen favoriet van mij. Toch heb ik wel een aantal van zijn werkjes bekeken. Dit vind ik dan toch wel zijn best werkje, omdat deze voor mij het spannendst was. Nog steeds vond ik het niet echt top.

Voor Flanagan zijn stijl pakt me nooit echt. Ik vind zijn films meestal niet pakkend en niet boeiend om te volgen. Ja, de film kent een aantal pakkende jumpscares, maar dan heb je het ook weer gehad. De cast doet het allemaal prima.

Het mist op sommige delen gewoon een boeiend verhaal. Het pakte me gewoon niet. Dat kan eraan liggen dat ik in een slechte bui was toen ik deze film bekeek, en dat hij me bij herziening wat beter weet te boeien.

Dit bordspelletje Ouija is me stukken beter bevallen dan de eerste Ouija.

De 60's setting was goed gedaan en de donkere tonen gaven het geheel een beklemmend sfeertje. Tel daar het enge kind bij op en het plaatje is compleet. Prima einde ook, dat mag ik graag zien.

As friends we gather, hearts are true. Spirits near, we call to you.

Aan het eerste deel van Ouija ben ik ooit een keer begonnen, maar deze vond ik zo saai, dat ik hem na verloop van tijd had afgezet, en dus ook nooit hier beoordeeld heb. Ik kan mij echter voorstellen dat de kans niet heel groot was dat het origineel een voldoende bij mij zou hebben gescoord.

Dit vervolg wilde ik dan ook overslaan, totdat ik hoorde dat Mike Flanagan aan het roer stond die mij ooit bijzonder goed heeft weten te verassen met Oculus. Hoewel dit vervolg een behoorlijk goede naam heeft vond ik het echt voelen als een haastklus voor de regisseur. Er was weinig zorg aan het verhaal besteed, er waren veel te veel gemakkelijke jump scares, en de geest die bezit nam van Doris zag eruit alsof hij rechtstreeks uit een goedkope horror game op de playstation 2 leek te zijn gekropen. Ik mistte echt besteedde zorg aan deze film, en met Oculus is dit verschil heel goed voelbaar.

Ik begin een beetje een haat/liefde verhouding met Flanagan te krijgen. Oculus vond ik geweldig, maar Gerald's game en Hush vond ik (hoewel niet slecht) weinig verheffend. En het eveneens door Flanagan geregisseerde Haunting of Hill house is grotendeels een enorm toffe serie maar wordt in zijn finale overgoten met een Amerikaans sausje, waardoor de finale toch behoorlijk tegenviel. Ouija: Origin of Evil mag zich wat mij betreft de minste uit de door Flanagan geregisseerde producties noemen (althans van diegene die ik gezien heb).

Hoewel er horrorfilms zijn die veel slechter zijn en het met een schuin oog nog wel prima weg kijkt, had ik meer van Flanagan verwacht. De man heeft overduidelijk kwaliteiten, maar haalt naar mijn idee niet altijd het onderste uit de kan, en heeft soms ook een gebrek aan een bepaalde focus en dat is in deze film tot nu toe het meest duidelijk zichtbaar.

2,5*

Niet Flanagan's beste, maar nog steeds een behoorlijke film.

Een film die zeker een fijne sfeer kent, creepy momenten bevat en ook het acteerwerk is absoluut op niveau. Maar het is wederom niets nieuws en al meermaals beter uitgevoerd (ook door Flanagan zelf) dat je het idee hebt dat er toch nog altijd meer in zit dan deze Ouija laat zien. Ook het einde is wel wat te makkelijk, al is het op zijn minst niet geheel voorspelbaar en afgezaagd.

Niet onaardige horrorfilm. Vlot gemaakt, redelijke tot goede acteerprestaties, en een prettige jaren 60 sfeer. Het verhaal is niet bijster origineel, maar heeft wel een enigszins onverwachte einde. Heb me al met al redelijk vermaakt.

Ik ben sinds de uitstekende Netflix horrorserie The Haunting of Hill House wel fan van regisseur Mike Flanagan, maar deze Ouija kon me niet helemaal bekoren. Het is extreem clichématig en brengt niets nieuws. Dat was wel anders in Hill House, waar ik vooral genoot van de technische hoogstandjes. Ook dat is hier relatief mager. Het is niet lelijk, setting is best ok, maar echt sfeervol wordt het niet, en al zeker niet eng. De acteurs waren wel prima gelukkig. De halve cast van Hill House wordt opgetrommeld, waardoor het bijna een 'hé die herken ik ook' spelletje werd. Maar ze deden wat ze moesten doen.

Het is kort allemaal, en het kijkt wel vlotjes weg, maar goed valt dit niet te noemen. Die laatste tien minuten vond ik zelfs vreselijk. Maar bon, 2.5* toch nog.

Tegenvaller.

Nadat ik werkelijk overdonderd werd door de Netflix serie The Haunting of Hill House ben ik meer werken van de maker, Mike Flanagan, gaan kijken. Oculus had ik al gezien en kon mij zeker bekoren en later ook Doctor Sleep vond ik vrij aardig.

Dan deze film. Ik heb er niets over gelezen of een trailer van bekeken zodat ik er met een open mindset in kon stappen. Het begin van de film is zeer aardig. Wat mij altijd aanspreekt aan Flanagans werk is dat hetniet zozeer pure horrorfilms zijn. Het zijn vaak dramafilms over mensen met problemen. Het bovennatuurlijke of horrorelement is meer een tool om de diepere lagen van deze personages te doorgronden.

Ook deze film start prima en neemt de tijd om de personages te leren kennen. Langzamerhand gebeuren er wat onverklaarbare dingen. Nu vind ik het gehele repertoire van Flanagan niet bepaald eng, maar hier wordt de spanning rustig opgebouwd. De film is ook zeer aardig tot net iets over de helft. Vanaf daar gooit het alles wat hiervoor opgebouwd was weg en gaat het over op een goedkope spookhuis/slasher tour. Dit doet erg veel afbreuk aan de film. Was het niet voor het begin van de film had ik het een nog lager cijfer gegeven.

Je ziet hier op bepaalde punten het talent van Flanagan, maar helaas lukt het niet om het eindproduct volledig goed af te leveren. Vandaar een nipte onvoldoende.

Best een leuke prequel op Ouija (2014) Kijkt lekker weg

Prequel op Ouija speelt zich af in 1967 en draait om moeder Alice Zander [Elizabeth Reaser] en haar dochter Lina [Annalise Basso] en Doris [Lulu Wilson] die haar helpen bij haar oplichtingspraktijk als spiritueel medium. Nadat de meisjes met behulp van een ouija-bord contact hebben gelegd met hun overleden vader maakt Doris een transformatie door die erop wijst dat zijn werkelijk contact heeft met het dodenrijk. Neemt de tijd om de personages en de omstandigheden neer te zetten en is goed geacteerd (vooral door Wilson), maar verzandt in de finale jammer genoeg in bombastische nonsens. In ieder geval is het een stuk beter dan de formulematige, belabberde voorganger.