Warui Yatsu Hodo Yoku Nemuru (1960)

goede film, met name door de verbluffend mooie fotografie. het acteerwerk is prima, het verhaal boeiend en in feite heeft deze film erg weinig minpunten. (krappe) 4 sterren.

kleine anekdote; ik keek eerst de laatste 80 min. van de film en daarna pas de eerste 80 min. van de film. dit omdat ik niet door had dat ik de dvd halverwege moest omdraaien en dus niet gecontroleerd had of ik de goede kant had. hoewel ik het 'begin' (van de tweede helft bleek dus) wat vreemd vond en het eind nogal uit de lucht kwam vallen, zorgde het voor een leuk contrast, temeer omdat de film wel in twee delen is in te delen. het tweede deel was ook prima te volgen en het was achteraf (wat dus vooraf had gemoeten) leuk om te zien wat er nu aan vooraf ging.

Met deze film slaakt Kurosawa een indrukwekkende schreeuw tegen de corruptie, die me tweeëneenhalf uur aan het scherm gekluisterd deed zitten. Zelden heb ik in een film van hem zo doorleefd weten acteren, het scenario is af tot in de kleinste puntjes en ook visueel is het een puik werkje.

Dat het allemaal wat conventioneler is dan normaal kon me dus weinig schelen, en achteraf gezien zijn de personages ook niet allemaal even geloofwaardig, maar dat mag de pret niet drukken. Kurosawa bewijst met elke nieuwe film die ik van hem zie, hoe geniaal hij wel niet is, en iedere keer opnieuw weet hij me bovendien te verrassen. En zijn lijst met films is nog lang (ik heb er nog steeds 20 te gaan, al heb ik de indruk dat ik al een hoop films van hem gezien heb - elf dus, nog niet eens de helft - ), dus ik ben erg benieuwd wat hij nog allemaal in petto heeft . Op mijn lijstje met favoriete regisseurs klimt hij alvast over Bergman naar plaats drie, achter Lynch en Kubrick.

In het jaar dat Shindo, Truffaut, Antonioni, Visconti, Fellini, Godard, Wilder, Kubrick, Hitchcock en Bergman allemaal een film uitbrachten. Kwam Kurosawa met The Bad Sleep Well voor de dag.

In zijn oeuvre past deze film tot nu toe inderdaad het meeste naast High and Low. Maar waar die film te lang opbouwt naar een ontvoering, val je hier gelijk met de deur in huis. De film registreert een bruiloft, je hoort de intimici klagen over de oprechtheid ervan en over schandelijke praktijken van speechende mensen. De muziek schalt allesbehalve subtiel door de luidsprekers en het aanwezige publiek vergaart zich aan enkele, zo zou later blijken, belangrijke kopstukken voor deze film die peentjes zweten.

Het leuke is dat ik het plot hierboven nog niet gelezen had. En dat zelfs de gegevens hier als een verrassing kwamen. Ingenieus plot, die ook aardig wordt uitgewerkt. Op sommige momenten een echte thriller, waarbij goed gebruik wordt gemaakt van de zwart - witte look van de film. Het zorgde voor wat creepy momenten. Naast de geneugten gaf de film, de keerzijden van wraak ook goed weer. Er worden hier mensen gekwetst. De personages staan daar echter niet ongevoelig tegenover, wat voor mooie momenten zorgt. Toshirô Mifune kende ik ook niet terug, ging goed op in zijn rol dus.

Deze Kurosawa wijkt echter wel af van andere films die ik tot nu toe van hem zag, met dikwijls een happy end. Tenminste altijd wel voor een personage of een bepaalde doelstelling. Waar Kurosawa in Ikiru de strijd aanging met bureaucratie doet hij het hier met de corruptie. Alleen jammer, dat sommige personages met een te hoog ` slappe knietjes ` euvel kampen. Die nederigheid werkt soms storend. Soms is het gewoon tegen het belachelijke aan. Een man die een vrouw en een dochter heeft en gewillig gedood wil worden in het begin.

Kortom een film om je in te verliezen. Verder waag ik mij, net als Freud graag door de waslijst van Kurosawa heen. Red Beard, Drunken Angel, Derzu Urzala, Dodesukaden en Stray Dog hebben mijn aandacht alweer getrokken. Zijn latere films mijd ik nog maar even. 4*

Sterke film van Kurosawa. In tegenstelling tot The One Ring vond ik het laatste stuk ook nog erg spannend ook. De vergelijking met High and Low wordt hier al getrokken, maar ik vraag me af of deze film niet zelfs een keerpunt in zijn oeuvre is.

Deze film heeft geen happy end en is daardoor een stuk cynischer dan pakweg Ikiru. Het idee dat onschuld en goedheid het moeilijk hebben in de maatschappij zit in eerdere films van 'm, eigenlijk in bijna al zijn sociale drama's, maar ik heb het idee dat ze vanaf deze film fataler zijn, er is nauwelijks hoop dat het beter zal worden. Zijn de lichvoetiger films Yojimbo en Sanjuro niet een beetje een lichtvoetigere vlucht? Red Beard moet ik nog zien, maar ik herken het gevoel bij High and Low en Dodeskaden en die laatste film werd gevolgd door Kuosawa's zelfmoordpoging.

4.0*

Kurosawa bewijst ook met The Bad Sleep Well dat hij niet alleen maar goede samurai films kan maken. Mooie depressieve film over de ongrijpbare corruptie in de zakenwereld. Ik vond alleen de soms wat vrolijke score niet echt bij de sfeer van deze film passen. Had van mij wel wat duisterder gemogen.

Kwaliteit zoals Kurosawa bijna altijd levert. Het is niet z'n beste film, maar hij blijft toch moeiteloos 2,5 uur boeien. De eerste scene vond ik zeer sterk, wel wat moeilijk te volgen, met zoveel karakters die in korte tijd geintroduceerd worden, maar na de film heb ik de eerste scene meteen nog eens opgezet en dan valt het allemaal perfect op z'n plaats. Ook interessant wat hij met het verhaal van Hamlet gedaan heeft. Als ik het niet wist had ik het niet eens herkend waarschijnlijk. Kurosawa laat dingen uit Hamlet, zoals het spook, het gif, het afluisteren, etc. terugkomen, maar plaatst ze meestal net even op een andere manier in het plot.

Prima film weer van Kurosawa en wat haalt hij iedere keer weer een hoog niveau.

Deze film is dus gebaseerd op Hamlet van Shakespeare, maar daar ben ik niet zo heel erg mee bekend. Daarom liet ik deze film maar over mij heen komen. De openingsscène van de film is gelijk erg sterk, wij gelijk de sterke cinematografie opvalt, die Kurosawa gelukkig gedurende de film nog een aantal keer laat zien. Daarnaast krijg je de introductie van de diverse personages. Dat zijn er nogal wat en daardoor had ik de eerste drie kwartier soms even wat moeite met wie nu wie was, maar gelukkig kwam dat alsnog goed.

Het acteerwerk is erg goed. Toshirô Mifune is een persoonlijke favoriet, maar herkende ik hier, mede door de bril, bijna niet. Samen met de andere acteurs worden geloofwaardige en overtuigende rollen neergezet. Het plot zit erg goed in elkaar en ik vond het uitermate boeiend hoe Mifune als Nishi wraak ging nemen. Ik had op de een of andere manier wel verwacht dat hij daarin uiteindelijk zou slagen. Dat gebeurde echter niet, waar ik op zich best wel verrast door was. Achteraf gezien is het wel een sterk einde, wat de film uiteindelijk meer kracht meegeeft en wat meer laat nawerken op mij.

De film zit als geheel verder prima in elkaar. De tijdsduur is lang, maar is nodig om het verhaal goed uit te diepen en daarnaast is de film op sommige momenten zelfs spannend, uitermate sfeervol en na een lastig eerste drie kwartier uiteindelijk uitermate boeiend, met een best wel sterk en zelfs enigszins indrukwekkend einde. Goed ik heb zeker nog wel betere Kurosawa’s gezien, maar de beste man heeft zo’n enorm hoog basisniveau, dat bij bijna elke film die ik zie van hem, er wel genoeg te genieten valt. Bij deze film is dat ook absoluut het geval.

4,0*

Nishi Hamlet

Een dagje verlof en natuurlijk is het weer zo'n geweldig druilerige dag zoals we ze alleen in België kunnen hebben. In de voormiddag de verplichte kerstcadeautjes gaan halen om dan in de namiddag mezelf eens onder te dompelen in één van de langste films die ik nog moet zien. Het was alweer lang geleden dat ik iets van Kurosawa had gezien en The Bad Sleep Well was de langste uit het to-see rijtje. De DVD dan ook maar gewoon ineens in de Blu-Ray speler gegooid en zonder verdere informatie aan begonnen.

Dat dit wel eens een erg leuke zit ging kunnen worden bewijst Kurosawa al meteen met de openingsscène waarin via een trouwpartij een hoop personages worden geïntroduceerd. Het lijkt in het begin wat een rommeltje te worden, maar algauw beginnen de puzzelstukjes wat in elkaar te vallen en wordt het duidelijk wat de onderlinge relaties zijn. Wat volgt is een heerlijke film dat overduidelijk is gaan lenen bij Shakespeare's Hamlet (vreemd genoeg werd het scenario door Kurosawa's neef, Mike Y. Inoue, geschreven en word de Bard nergens gecrediteerd, dit terwijl er toch wel een aantal elementen de kop opsteken in het verhaal) waarin de corruptie in Japan wordt aangekaart. Het resultaat mag er zijn in ieder geval. Even lijkt de film de mist in te gaan wanneer Nishi zonder boe of bah wordt vermoord, iets wat we zelfs niet te zien krijgen, maar juist dat onverwachte einde geeft de film net die mokerslag die hij nodig had.

Zoals gewoonlijk is de hoofdrol weggelegd voor Toshirô Mifune en zoals gewoonlijk is die ijzersterk daarin. Dit is nu de 11e film die ik van de Japanner zie en hij heeft me nu werkelijk nog nooit teleur (Grand Prix is wel een smet op zijn carrière, maar dat ligt niet aan hem omdat hij daar gedubt wordt..) gesteld. Mifune is subtiel als wraakengel, maar kan ook rekenen op een aantal erg degelijke tegenstanders. Masayuki Mori is heerlijk als vader Iwabuchi, de spilfiguur in het geheel, en Takashi Shimura (Moriyama), Kô Nishimura (Shirai) en Kamatari Fujiwara (Wada) geven allemaal net dat beetje extra aan de intrige. Sowieso interessant om te zien hoe die wordt opgebouwd door Kurosawa, al lijkt het me wel het beste als je hier echt zo weinig mogelijk van op voorhand weet.

Die Kurosawa, het is toch één van de meest interessante regisseurs die er heeft rondgelopen. Heb nog wel een voorraadje liggen dat ik binnenkort maar eens moet gaan tackelen. De regisseur klaagt hier de corruptie aan en doet dat op een heerlijk uitgesponnen manier die nergens verveelt. Met bovendien een uitstekende Mifune in de hoofdrol en een degelijke Kyôko Kagawa (Yoshiko) als klankbord.

4*

Uit de jaren dat Kurosawa zich toelegde op film noir of wat hij met zijn films er van maakte in de buurt van de stijl. Over het algemeen doet hij dat zeker niet slecht, al voelt het soms wat verouderd aan. Een gevoel dat ik ook had bij High and Low. Je moet het hem wel aangeven dat hij verschillende genres mooi aan kan.

The Bad Sleep Well kent vooral een eerste boeiende deel met de spanning op de gezichten van de personages die zich in het nauw gedreven voelen. Je voelt dat er iets in de lucht hangt, maar weet nog niet goed wat. Dat is ook voor de kijker spannend natuurlijk. Eens je meer te weten komt, valt die sfeer wat weg. Als je van de films van Kurosawa houdt uit die tijd (er is toch een verschil met de samoerai films of zijn pareltjes uit de jaren '80) is dit zeker een aanrader. Hij mag zich gerust meten met andere Westerse namen die wat de film noir betreft toch sterke dingen maakten in de jaren '50.

Helaas een nogal tegenvallende film van Kurosawa. Komt misschien ook een beetje doordat ik er op voorhand best hoge verwachtingen van had. Ik had gehoopt dat het niveau van High & Low benaderd zou worden, maar dat is geenszins het geval. Het duurt even om in de film te komen, omdat er nogal veel personages aan bod komen zonder echt duidelijke introductie, maar gaandeweg ontvouwt zich toch een zeer behoorlijk plot en worden de onderlinge verhoudingen goed duidelijk. Het wordt alleen ontzettend traag en weinig boeiend gebracht. De personages blijven allemaal zeer afstandelijk en Kurosawa laat enkele belangrijke gebeurtenissen (met name ook aan eind het van de film) zich zelfs buiten beeld afspelen. Het einde voelde, hoewel ik tussendoor regelmatig heb gekeken hoe lang de film nou nog duurde, alsnog wat abrupt. Degelijk plot en acteerwerk en ook naar behoren in beeld gebracht door Kurosawa, maar al met al toch een behoorlijk langdradige vertoning.

Merkwaardig, ik herinnerde me deze film als minder indrukwekkend dan High and low, maar bij herziening na vele jaren blijkt dit een absoluut meesterwerk. Mooi hoe elementen van Hamlet worden gebruikt voor het vertellen van een verhaal waarvan het thema 360 jaar later nog altijd actueel is, en 420 jaar later ongetwijfeld ook nog. Ongelooflijke vertolking van Toshiro Mifune, wiens gezicht schijnbaar uitdrukkingsloos is maar wiens lichaamshouding voor de goede verstaander al getuigt van een ijzeren vastberadenheid, en een mooie bijrol van Katamari Fujiwara als Wada, wiens gezicht van geslagen hond juist het héle verhaal vertelt. Leuk dat vrijwel niemand van de gebruikers hier een probleem heeft met de lengte van de film, maar ach, als je de hele Hamlet zonder coupures opvoert ben je ook al gauw 3½ à 4 uur bezig, dus dan vallen deze 2½ uren nog wel mee. Indrukwekkende scènes in het kantoor waar Shirai een glas mag meedrinken en in de platgebombardeerde munitiefabriek, maar het hoogtepunt is toch wel de scène die ook als hoesfoto voor de Nederlandse DVD dient, wanneer Shirai in shock zijn tas met verbijsterende inhoud tegen zijn borst klemt terwijl Nishi hem vanachter zijn bureau nauwlettend in de gaten houdt.

        Gezien in de uitstekende transfer van het British Film Institute, in de Kurosawa crime collection-box; volgens de hoes daarvan duurt de film 105 minuten, maar gelukkig staat hij in de volledige versie van 145 minuten op de DVD. Koop die box! (Bevat tevens Drunken angel, Stray dog en High and low.)

De film begint schitterend met die scène op het bruiloftsfeest waar op een slimme manier alle poppetjes worden getoond. Daarna echter is de film een tijde wat rommelig. pas na een uur komt de eigenlijke verhaallijn rond Mifune naar voren en wordt de film sterker en blijft verder boeien tot het eind. Op dramatisch vlak (tussen Mifune en zijn vrouw) zitten enkele mooie momenten en sterk dat de film kiest voor dit einde, al is het nogal onverwacht en abrupt waardoor het effect voor mij er niet echt was. In zoverre dus een domper.

Visueel geweldig trouwens. Kurosawa is nergens bezig de aandacht op de fotografie zelf te richten, maar alle beelden zijn zo strak neergezet dat elk shot een plaatje is om te zien. Erg knap, met af en toe mooi zwart-wit (in dat straatje met die door lampen beschenen weg) en uitmuntend gebruik van het brede formaat. Al met al genoeg mooie momenten met helaas een lang stuk in het eerste uur dat niet altijd overtuigd. 3,5*.

Een corruptieschandaal binnen een Japans familiebedrijf staat centraal in deze Kurosawa. Geweldige openingscene alvast met de bruiloft en voor mij alvast al één van de hoogtepunten van de film. Erg mooi in beeld gebracht net zoals de rest van de film overigens. Het enige moeizame daarvan de introductie van de vele personages en namen. Interessant was wel de houding en de argwaan van de aanwezige wantrouwige pers.

Kurosawa maakt er een vrij fatalistische film van waarbij oprechtheid weinig interessant lijkt. Verder laat hij belangrijke gebeurtenissen over aan de verbeelding van de kijker. Zo komt de moord niet in beeld.

Prima acteerwerk sowieso en zoals gewoonlijk een uitstekende cinematografie. Niet mijn favoriete Kurosawa, maar zeker boeiend genoeg om de 150 minuten te vullen.

En na het nodige aan Kurosawa in de top250 zowaar nog één met deze The Bad Sleep Well, en heel veel zin had ik hier niet aan na het tegenvallen van zowel Ikiru als Tengoku to jigoku. Maar vooruit met de geit.

En her begin is wel even doorkomen met één of andere huwelijksceremonie en receptie waar kritische woorden vallen onder de toeschouwers en ik me afvraag wat het allemaal toevoegt aan een film die naar mijn smaak toch al te lang is met bijna 2,5 uur. Terechte kritiek? Nog niet natuurlijk. Maar bij het arriveren van de bruidstaart met de hint naar dat ene raam, plus de schrikreactie van verschillende mensen, ga ik toch even verzitten want behalve dat er reeds veel pionnen in beeld geweest zijn met de nadruk op bepaalde belangen is er dan toch plotseling een merkwaardige en interessante vibe merkbaar. Het is het begin van een soort mysterie en machtspel tussen verschillende mensen met het bedrijf, vermoedelijke corruptie, een zelfmoord en de schrikreactie door bepaalde dingen teweeg gebracht dat de aandacht trekt.

Lang blijft en is de film, maar heel erg vervelend is het allemaal nog niet met een plot dat uitmondt in een behoorlijk spel om mensen uit te roken als het ware en een schandaal bloot te leggen waar de bedrijfswereld in Japan, de bouw- en fabriekssector, hand in hand lijkt te gaan met corruptie, smeergeld en de maffia. En het moet gezegd dat de belangen en spanning op momenten knap wordt opgebouwd binnen een film die mij toch wel iets meer aanspreekt en meer doet dan de twee andere Kurosawa's. Maar een topwaardering zit er niet in met een film die toch net iets te lang is en waar er tussen de sterke fases toch net iets teveel het tempo en de spanning verloren gaat. Kortom, het duurt allemaal te lang en is regelmatig traag. Desondanks is dit naar mijn ervaring wel een iets betere Kurosawa. Daarom een 3,5 en een film die voorlopig op de herkijk stapel kom alvorens toevoeging van de collectie gaat volgen.

Nog maar eens gekeken. Een sterke film, mooi opgebouwd, strak en mooi geregisseerd en een verhaal dat naarmate het vordert steeds weer nieuwe twists in petto heeft. Zelf vond ik het net iets teveel van het goeie om Nishi ook nog es de zoon van één van de tot zelfmoord gedreven ambtenaren te laten zijn, maar het wordt wel goed verwerkt in het (wrange) plot.

Een halfje terug erbij.