Otona no Miru Ehon - Umarete wa Mita Keredo (1932)

Nog leuker dan 'The Lady and the Beard'. Misschien vind ik dit zelfs de beste film van Ozu. In ieder geval de grappigste! Dat jochie met het briefje op zijn rug: 'Niet voederen!'

Het valt me ieder keer op hoeveel oog voor detail Ozu heeft en hoe dit zijn films zo bekijkenswaardig maken. De kinderen gedragen zich en denken echt als kinderen en niet als vroegwijze volwassenen. Als tijdsdocument is de film ook nog genietbaar, want van alles wat je ziet is na de bombardementen in de Tweede Wereldoorlog natuurlijk geen flinter meer over!

De eerste stomme film die ik zie van Ozu, maar ook op dit gebied komt zijn regisseurs talent naar voren, en blijkt het niveau gelukkig erg hoog te liggen.

Ik had al wat info erover gelezen en dus maar het advies, wat hier gegeven wordt, opgevolgd en het geluid uitgedraaid. Een erg goede tip, want dat komt de film absoluut ten goede en zorgt ervoor dat je focus meer op de film zelf gericht blijft, in plaats van op de afleidende soundtrack. Ozu heeft er in ieder geval weer een vrolijke familiekroniek van gemaakt. De focus ligt hier vooral op de twee broertjes, die nogal grote moeite hebben met hun medeleerlingen, daarom niet graag naar school gaan en daarbij het nodige katte kwaad uithalen.

Leuke (subtiele) humor en leuke personages zorgen ervoor dat de tijd voorbij vliegt. Die broertjes zijn soms echt hilarisch met al hun pogingen om stoer en zo te zijn. Het niveau is constant hoog en vervelen deed ik me geen seconde. Al met al weer een prima Ozu, die zich gemakkelijk mag scharen in het rijtje van de leukste stomme films.

4,0*