To Verdener (2008)

Zeer goede film. Ik weet uit ervaring dat dit vrij realistisch is neergezet. Moeilijk om over dit zware onderwerp een niet al te veroordelende film te maken. Good job.

Prachtige film waarin de dochter van een gezin Jehova's getuigen verliefd wordt op een niet-gelovige jongen. Een meeslepend, soms aangrijpend en waargebeurd verhaal waarin de Jehova-gemeenschap respectvol wordt neergezet. Mede hierdoor is het dilemma van het hoofdpersonage (Sara) beter te begrijpen. De echte Sara is te zien in de laatste scene in de trein.

De sobere film, in een stijl die past bij het onderwerp, vertelt het verhaal van de gedreven Jehova’s getuige Sara die verliefd wordt op een ongelovige en begint te worstelen met haar overtuigingen.
Op het werk heb ik een poos een Jehova’s getuige, laat ik hem Paulus noemen, als collega gehad. Een vriendelijke jongeman die zich binnen de organisatie had opgewerkt, de telefoon aannam en wat administratieve handelingen verrichtte. Door deze kennismaking ben ik gaan lezen op het internet over deze sekte en wat aan de weet gekomen.
Waar ik nooit bij stil heb gestaan is de reden waarom Paulus gestopt is met het VWO. Ik ging ervan uit dat dit op financiële gronden was gebeurd. Groot gezin, bovendien moet een substantieel deel van het inkomen worden afgestaan.
Nee dus, weet ik na het bekijken van de film. Educatie staat maar in de weg tussen de getuige en Jehova, dat iemand voor zichzelf gaat nadenken moet voorkomen worden. Wat erg vind ik het dat mensen hun leven verkwanselen aan tja, wat eigenlijk?

De film maakt de impact van het Jehova’s getuige zijn inzichtelijk en voelbaar.

Een puntje van kritiek heb ik over de hoofdrolspeelster die wat houterig overkomt en enerzijds goed gecast is maar die ik niet echt vind matchen met Teis en dan bedoel ik vooral qua uiterlijk. Daarnaast vind ik het laatste kwartier wat al te dramatisch en gemakkelijk, met het ongeluk van Thea en het weigeren van de bloedtransfusie. Al met toch een sterke film.

Aardige film, met een onderwerp dat niet iedereen zal aanspreken, want Jehova’s getuigen zijn niet zo heel populair. Op zich wel begrijpelijk aangezien veel mensen er niet op zitten te wachten om overtuigd te worden van iemand anders zijn of haar geloof. Ik heb er zelf ook niets mee, maar toevallig hebben wij vrienden die wel Jehova’s zijn en daardoor ben ik wel redelijk op de hoogte van dit onderwerp.

Net als bij het Christelijke geloof heb je ook hier diverse gradaties en de Jehova’s in To Verdener zijn wel duidelijk van de zwaarste soort. Men doet het voorkomen alsof ze geen opleidingen volgen, maar er zijn bijvoorbeeld zat Jehova’s die dokter, advocaat zijn of een hoge opleiding hebben afgerond. Los daarvan probeert Oplev wel alle aspecten van het geloof te belichten. Persoonlijk vind ik het helemaal niets. Je offert je als het ware op voor iets waarvan je niet zeker weet dat het er is en de geloofsgemeenschap zelf is duidelijk belangrijker dan bijvoorbeeld je broer of zus.

Rosalinde Mynster doet het redelijk als hoofdrolspeelster Sara, maar mist op de dramatische momenten de echte overtuiging. De rest van de cast is in orde. Verder loopt het verhaaltje wel enigszins voorspelbaar, maar is desondanks onderhoudend en de kille soms wat naargeestige sfeer die er rondhangt, geeft het geheel wel iets extra’s. Zeker niet slecht en best interessant voor de mensen, die eens een kijkje willen nemen in de wereld van de zwaardere Jehova’s.

3,0*

Beklijvende film over religieuze indoctrinatie, hypocrisie, verstoorde familierelaties en liefde, die ook bij herziening nog steeds diepe indruk maakt. Een sobere en sombere film met een onthutsend, waar gebeurd verhaal en uitstekend acteerwerk.

Intense film die ons een kijkje toont bij de Jehova's getuigen, al zal dit wel zoals Spetie zegt wel over de rasechte fanatiekelingen onder hen gaan, intens en ingetogen tegelijk. Ook ik ken Jehova's getuigen, al begin je niet snel een praatje over de details van hun geloof. Ik wist bijvoorbeeld wel dat het voor hen verboden is om een kerk binnen te stappen (anders dan die van hen), en sommige rare normen van ze kende ik ook. De film geeft heel mooi weer hoe normen en waarden kunnen doorslaan en schadelijk worden. Dat zijn eigenschappen van elke fanatieke religie, maar ook daarbuiten kom je tegen dat normen soms schade kunnen aanrichten.

Heel kenmerkend ook hoe onderwijs taboe is bij religieuze fanatiekelingen, kennis buiten dat wat ze zelf verkopen is niet gewenst. Het verbod om te praten met mensen die "van het geloof zijn gevallen" is ook heel logisch, als diegenen die vertrokken redenen hadden om dat te doen dan zouden die redenen zomaar bij de hele gemeenschap kunnen werken, en dan zit je daar opeens zonder volgelingen... Zoveel mogelijk dom houden dus en afsluiten van andere meningen en levensvisies. Ook fraai hoe alles wat niet met hun geloof strookt meteen de schuld van de "duivel" wordt, lekker makkelijk want die kan er toch niets over zeggen. En ook hier weer zie je dat angst als wapen wordt gebruikt om mensen onder de duim te houden, samen met het afdwingen van gehoorzaamheid. Men kan wel bij de groepering aansluiten, maar zonder kleerscheuren verlaten is een heel ander verhaal.

Onlangs las ik een wetenschappelijk stuk waarin werd beweerd dat baby's al met een kant en klare en behoorlijk uitgebreide set van normen en waarden worden geboren, en dat alle mensen van nature geneigd zijn om meteen negatief te oordelen over anderen die niet aan de bij hun gangbare patronen voldoen (denk aan "afwijkende" huidskleur, uiterlijk, kleding, taal, gedrag, etc.). De onderzoekers beweren dat zulk gedrag alleen met opvoeding weer valt af te leren. Dat doet me wel afvragen of religie de oorzaak is van veel ellende (onderdrukking van de vrouw, homofobie, misbruik, enz.) of dat zulke zaken (en daarmee ook religie) een logisch gevolg zijn van hoe de mensheid in elkaar steekt.

Dat negatieve oordeel over anderen is ook in deze film merkbaar, waar Jehova's zichzelf zien als degenen die het licht hebben gezien en zich dus boven anderen verheven voelen (ongelovigen zullen sterven, maar zij niet). Interessante film voor iedereen die nuchter hier tegenover staat, voor Jehova's zal dit denk ik niet werken, de film zal heel snel met de stempel "het werk van de duivel" worden afgedaan. Ruim 3,5*

Sterk drama tot waartoe religieus fanatisme kan leiden. En allen - van the Bible belt, over de Jehova’s tot andere dominante (sub)religies - zweren ze de waarheid in pacht te hebben en indoctrineren ze hun volgelingen tot kneedbare schapen.

Er zijn vroeger bij mijn oma - waar ik inwoonde - ook nog Jehova’s langs geweest om bijbelles te geven. We zijn ook nog naar hun bijeenkomsten geweest. Wij hebben gelukkig nooit de druk ervaren toen we er na een jaar ofzo mee ophielden. Er zijn echter tal van andere verhalen bekend, ook in de media van uitgetredenen. Al hebben wij er wellicht nooit echt bij gehoord, zo bleven de kruisbeelden en Mariabeeld gewoon in de living staan als ze kwamen. Ze maakten daar ook uiterlijk geen probleem van...

De film dan. Prima en sobere weergave denk ik van hoe de groepering handelt. Het was me wel niet helemaal duidelijk wat voor Sara de trigger was om uit te treden. Zelfs tijdens het samenwonen met haar vriend sprak ze nog openlijk om pelgrim te worden. De ommekeer was vervolgens wel erg plots en tegenovergesteld. Verder wel fijn acteerwerk, authentiek ook. Graag naar gekeken.

Hele mooie film, integer, goed geacteerd. elke minuut volstrekt geloofwaardig.
M.i. ook te zien als een coming-of-age drama van de hoofdpersoon Sara, die ik persoonlijk altijd wel erg kan waarderen.

Ik kende de diverse gebruiken, en regels die zo kenmerkend zijn voor de Jehova gemeenschap al wel, ben daar ooit eens in gedoken. En ik vond het in de film heel realistisch neergezet allemaal.

Wat ik aan het einde wel jammer vond, maar het is slechts een klein smetje op de film, is dat vlak voor de aftiteling, niet wordt verteld of Sara alsnog verder gaat met haar vriend Teis, of dat ze nou definitief gebroken heeft met hem. Juist omdat ze eerder al enkele malen in de loop van de film aangaf dat het niet zou werken met hem, en dan de relatie min of meer verbrak, maar ze dan later weer samen kwamen, en ook omdat de relatie met enkele andere personen in met name haar familie nou ook niet zo evenwichtig bleek (door de directe invloed/regels van de Jehova gemeenschap), bleef ik met de vraag zitten of er uiteindelijk nog een toekomst was weggelegd voor haar en haar vriend. Ook t.a.v. een paar andere familieleden ga je je toch afvragen, hoe is het verder met hun gegaan, ook met de al eerder uitgestoten broer Jonas, haar moeder, jongere broertje en zusje, etc. Nu is het wel een erg open einde.

Maar in tijden niet zo'n fijne film gezien op Netflix.
Daarom voor mij 4,5*, wat aan de hoge kant maar soit, de film maakt het wel waar.

Een drama die maar geen drama wil worden. Te voorzichtig gebracht, weinig diepgang en intensiteit, waardoor het drama ook niet echt binnen wil komen. Ik zie weinig pluspunten in het geheel, ook het camerawerk, de dialogen en de soundtrack zijn geen redenen om het geheel af te ronden naar een voldoende. *2.5

Mooie film.

Niet de eerste die een verhaal brengt (hier naar een waar gebeuren) hoe godsdienst liefde en geluk kunnen hinderen en niet weinig.

Zeer degelijke opbouw.

Rosalinde Mynster schittert in de rol van het gekwelde meisje. Prachtige weergave van de liefde die ze koestert en van de innerlijke strijd met die liefde en haar familie als inzet.

Ik ben zelf opgegroeid als getuige, rond mijn 22ste ben ik eruit gestapt (na een jaar in de gevangenis gezeten te hebben wegens dienstweigeren...), met veel persoonlijke strijd. Dus deze film is wel heel herkenbaar, en ook vrij waarheidsgetrouw gebracht. Al heb ik een beetje mijn twijfels over de ouderling met de baard, laat dat net nu de reden zijn dat ik ben beginnen twijfelen aan hun verhaal. Nu, het waren andere tijden, we spreken over begin jaren '80, toen ik begon mijn baard te laten staan. Dat mocht niet van de ouderlingen, en ik zou "ontheven" worden van al mijn "functies" (het voorlezen van de wachttoren, het houden van toespraken e.d.). Maar goed, herkenbaar dus, maar is het ook een goede film? Ik vind alvast van wel, er wordt goed en geloofwaardig geacteerd, zonder overacting, en de opbouw is prima. Een aanrader wat mij betreft, ook voor kijkers die niet zo vertrouwd zijn met het Jehova gedachtengoed. Trouwens, dat "mijden" van uitgesloten personen is echt wel zo, voor mijn zus ben ik al 40 jaar onbestaand.