Fateful Findings (2013)

In corona tijd heb ik en een vriend onszelf gedwongen om de Neil Breen films te kijken. The Room is een topfilm vergeleken met Neil Breen's films.

Tussen de absurd slechte, tenenkrommende films van Neil Breen is deze me toch het meest bijgebleven en vond ik deze nog enigszins te kijken. Het verhaal loopt vrij redelijk en er zitten weer topscenes bij die je een heel leven bij zullen blijven.

Maar, hoe slecht Breen ook is in het maken van films, de onderliggende boodschap raakt wel: de mensheid is slecht bezig, corruptie is overal en er moet iets aan gedaan worden. Dat hij zichzelf dan vaak in de verlossersrol plaatst in films verandert daar niks aan, maar blijft als je zijn hele werk gezien hebt de enige juiste keuze. Ik vermoed dat hij diepgaand betrokken is met het lot van ons als mensheid, en dat dit zijn beste poging is om het een betere richting uit te sturen. Dat 99.999% van de mensen hier niks mee kunnen is duidelijk, maar als je even dat momentje pakt om het te laten bezinken, kun je de man alleen maar waarderen.

Een serieus cijfer kun je niet geven, dit is als film gewoon het slechtste van het slechtste, maar dan geef ik deze een 1, de meeste andere films een 0.5 en zijn nieuwste films een 0.

Niet heel serieus? Ik ga altijd op gevoel af. Net als met stemmen: wat was mijn algemene gevoel toen ik de film zag? Hoe goed een titel op technisch vlak ook kan zijn, wanneer ik me kapot erger dan krijgt-ie het laagste van het laagste.

Edoch, Met films als deze vind ik dat lastig. Neem nou Chainsaw, die geeft er de volle mep aan maar sluit zijn tekst en uitleg af met juist de minimale score. Wanneer je een beetje thuis bent in het afvoerputje van de cinema, snap je dat die keuze niet altijd heel gemakkelijk is. Ik snap Chainsaw heel goed maar ben persoonlijk geneigd om andersom te redeneren. Ik ga echter toch steeds twijfelen...

Hoe het ook zij, ik bekijk Breens werk wel. En ja, ik weet dan waaraan ik begin. Zijn filmografie moet gezien worden om te kunnen geloven wat er gebeurt op je oogballen - en in je oorballen. Fateful Findings vormt daarop geen uitzondering. Uit het boek The Bad Movie Bible van Rob Hill blijkt dat Breen niet door de auteur geïnterviewd wilde worden. Dat zag hij zelfs als een belediging omdat-ie Fateful Findings als een meesterwerk beschouwt! Klara Landrat, die Dylans echtgenote Emily speelt, was wel bereid om deel te nemen aan een vraaggesprek. Erg kort, maar het biedt wel enige inzichten.

Deze film, joh. 't Is zo bijzonder dat-ie überhaupt bestaat. En dat mensen die ernaar kijken dat kunnen navertellen. De afschuwelijk gekozen locaties, het houterige acteren, de stompzinnige dialogen, de opvulling met scènes die helemaal nergens heengaan, de onvolledigheid van het geheel... Er is haast geen element dat je kunt bedenken dat er niet amateuristisch uitziet. Incompetentie is het levensbloed van Fateful Findings. Ernaar kijken is bijna ramptoerisme te noemen.

Nou, daar heb ik me dan maar schuldig aan gemaakt. Hierboven kun je al een beetje lezen wat de film met je doet. Maar voor uitgebreidere info klik je vooral hier.