Fateful Findings (2013)

Voor wie denkt dat films als Troll 2 en The Room de slechtste films aller tijden zijn: you ain't seen nothing yet. Neil Breen is zo'n man waarnaast Tommy Wiseau een vakkundig cineast lijkt. Het is het ultieme voer voor mensen die houden van slechte films, want ik gok dat je het niet heel veel slechter krijgt dan dit. Maar gelukkig is er - vind ik althans - weinig zo vermakelijk als héle, héle slechte films.

Fateful Findings begint met twee kinderen, die enorm lang naar een paddenstoel wijzen, die vervolgens verandert in een kistje met stenen. Vervolgens nemen ze afscheid van elkaar en rijdt het meisje met haar gezin héél langzaam weg, terwijl de jongen ze uitzwaait. Jaren later wordt de man aangereden. In deze eerste paar minuten van Fateful Findings valt meteen op hoe lachwekkend amateuristisch de film is gemaakt, maar ook dat het geen zin heeft om het verhaal te volgen. De meest willekeurige scènes vliegen voorbij, elk voorzien van een heerlijk stukje amateurisme. De hoofdpersoon - gespeeld door een afgrijselijk acterende Breen zelf - ligt een tijdje in een ziekenhuis met wat verband op zijn gezicht, maar loopt op een gegeven moment maar naar huis. Hij gaat vervolgens hacken. Dat doet hij door wat op kapotte laptops te rammen. Want Breen heeft kapotte laptops voor deze shoot en dat wil hij laten zien ook; dus elk shot in zijn kantoor gooit hij met die dingen of laat hij er koffie over heen vallen. Hij lijkt bijna net zo trots op zijn kapotte laptops als op het fade-transitie effectje.

Eigenlijk kun je eeuwig doorgaan met bijzondere scènes opsommen uit Fateful Findings. Er zijn oneindig veel bespottelijke dialogen en iedereen lijkt zijn of haar belangrijkste zinnetje dialoog minimaal twee of drie keer te herhalen. Verder filmt Breen schijnbaar ook door als zijn acteurs niet aanwezig zijn, maar dan zorgt ie gewoon dat hun hoofden niet in beeld komen - zoals tijdens een kleine ruzie bij het zwembad. Een bevriend stel wordt op een gegeven moment gevolgd tijdens hun relatieproblemen, met als conclusie één van de meest befaamde scènes uit deze film - en de gehele carrière van Breen: de dood van die vent en dan met name hoe de personages daar op reageren. Vooral Breen zelf spant de kroon met zijn "I can't believe you commited suicide". De gehele film oogt als een veel te lange sketch van Tim and Eric, maar dan lijkt alles volledig serieus bedoeld. Want ik wacht nog op het moment dat Neil Breen eigenlijk een geniale komiek blijkt te zijn. Tot zover lijkt hij zichzelf en zijn hilarisch waardeloze films echter nog bloedserieus te nemen.

0,5 sterren.

In corona tijd heb ik en een vriend onszelf gedwongen om de Neil Breen films te kijken. The Room is een topfilm vergeleken met Neil Breen's films.

Tussen de absurd slechte, tenenkrommende films van Neil Breen is deze me toch het meest bijgebleven en vond ik deze nog enigszins te kijken. Het verhaal loopt vrij redelijk en er zitten weer topscenes bij die je een heel leven bij zullen blijven.

Maar, hoe slecht Breen ook is in het maken van films, de onderliggende boodschap raakt wel: de mensheid is slecht bezig, corruptie is overal en er moet iets aan gedaan worden. Dat hij zichzelf dan vaak in de verlossersrol plaatst in films verandert daar niks aan, maar blijft als je zijn hele werk gezien hebt de enige juiste keuze. Ik vermoed dat hij diepgaand betrokken is met het lot van ons als mensheid, en dat dit zijn beste poging is om het een betere richting uit te sturen. Dat 99.999% van de mensen hier niks mee kunnen is duidelijk, maar als je even dat momentje pakt om het te laten bezinken, kun je de man alleen maar waarderen.

Een serieus cijfer kun je niet geven, dit is als film gewoon het slechtste van het slechtste, maar dan geef ik deze een 1, de meeste andere films een 0.5 en zijn nieuwste films een 0.

Dan begrijp ik niet heel goed waarom je deze in jou Top 10 hebt staan. Best raar als je het de slechtste van het slechtste noemt.

Het is moeilijk te omschrijven als je het niet meegemaakt hebt. Als je eenmaal de rabbit hole van slechte films in gaat dan is dit een van de ultieme films die je kunt kijken. Ondanks dat het een heel slechte film is heb ik me er prima mee vermaakt en top 10 hoeft toch niet altijd serieus te zijn.

Niet heel serieus? Ik ga altijd op gevoel af. Net als met stemmen: wat was mijn algemene gevoel toen ik de film zag? Hoe goed een titel op technisch vlak ook kan zijn, wanneer ik me kapot erger dan krijgt-ie het laagste van het laagste.

Edoch, Met films als deze vind ik dat lastig. Neem nou Chainsaw, die geeft er de volle mep aan maar sluit zijn tekst en uitleg af met juist de minimale score. Wanneer je een beetje thuis bent in het afvoerputje van de cinema, snap je dat die keuze niet altijd heel gemakkelijk is. Ik snap Chainsaw heel goed maar ben persoonlijk geneigd om andersom te redeneren. Ik ga echter toch steeds twijfelen...

Hoe het ook zij, ik bekijk Breens werk wel. En ja, ik weet dan waaraan ik begin. Zijn filmografie moet gezien worden om te kunnen geloven wat er gebeurt op je oogballen - en in je oorballen. Fateful Findings vormt daarop geen uitzondering. Uit het boek The Bad Movie Bible van Rob Hill blijkt dat Breen niet door de auteur geïnterviewd wilde worden. Dat zag hij zelfs als een belediging omdat-ie Fateful Findings als een meesterwerk beschouwt! Klara Landrat, die Dylans echtgenote Emily speelt, was wel bereid om deel te nemen aan een vraaggesprek. Erg kort, maar het biedt wel enige inzichten.

Deze film, joh. 't Is zo bijzonder dat-ie überhaupt bestaat. En dat mensen die ernaar kijken dat kunnen navertellen. De afschuwelijk gekozen locaties, het houterige acteren, de stompzinnige dialogen, de opvulling met scènes die helemaal nergens heengaan, de onvolledigheid van het geheel... Er is haast geen element dat je kunt bedenken dat er niet amateuristisch uitziet. Incompetentie is het levensbloed van Fateful Findings. Ernaar kijken is bijna ramptoerisme te noemen.

Nou, daar heb ik me dan maar schuldig aan gemaakt. Hierboven kun je al een beetje lezen wat de film met je doet. Maar voor uitgebreidere info klik je vooral hier.

Laatst onderwerp van gesprek in de podcast ‎The Filmcast.

Leuke film om besproken te horen worden, en ik ben nu wel benieuwd!