Appaloosa (2008)

Het is wel een western die ge lekker uitkijkt omdat hij steeds wel wat verrassing in petto heeft en er soms gekke toestanden ontstaan die zelfs komisch uitvallen als bijvoorbeeld onze keiharde held die zich door een vrouw laat ringeloren en wie kiest er nu gordijnen als het huis pas in de skelet-fase staat.

Dacht af en toe dat het een satire was. Ge weet wel, de quick-romantiek, het stoere doen, het Clint Eastwood genre, de gunfights, het onwaarschijnlijk proces...

Dus, heel goed is het niet. Een nette karaktertekening is er niet en soms stoorde ik me aan de gebrekkige opeenvolging van de scènes, precies alsof er een stuk uit de film was geknipt.

Irons en Harris heb ik al in veel beter doen gezien. Mortensen, tot daar toe, en Zellweger heeft een bijzondere gelaatsexpressie, die soms goed uitvalt en soms niet. Hier is dat wat minder...

Nét geslaagd.

Want Appaloosa komt nooit echt op gang. Dat trage tempo is misschien wel de grootste dooddoener. Ook een schrijnend gebrek aan actie maakt dit wel een heel lauwe western. Daarnaast heeft Zellweger een irritante rol als Allie. Als dat de bedoeling was, dan werkt het contraproductief. Maar de aanwezigheid van Harris, Mortensen en vooral Irons lijmt nog de brokken. De wisselwerking tussen die drie is het bekijken waard.

Een vrij rustige film die vooral over vriendschap gaat. Tevens is het een western in hart en nieren, die zonder al te veel consequenties en met een beetje humor heerlijk voorbij glijdt. Deze western is niet alleen Ed Harris' tweede regieproject, het is ook zijn vuurdoop als scenarioschrijver. En op dat punt overtuigt hij wel iets minder. Maar wat een gezicht om Ed Harris en Viggo Mortensen als twee knappe revolverhelden te paard door weidse landschappen te zien rijden. Zo’n western kan eigenlijk al niet meer stuk en de belofte van een onderhoudende, aangename film wordt helemaal waargemaakt. Na al heel wat krachtvertoon achter de rug te hebben komt Renée Zellweger ten tonele en zij laveert continu tussen het uithangen van de aandoenlijke deerne en de irritante betweterige troela. Hierdoor wordt het al snel duidelijk dat de rol van Zellweger, niet goed in de film en setting past. Verder zien we de vanouds sterk spelende Jeremy Irons als de verraderlijke schurk en komt Lance Henriksen nog even langs. Deze min of meer ouderwetse western mag dan zo'n beetje alle clichés van het genre op zoeken, dat maakt hem niet minder prettig om naar te kijken.

Niet echt slecht, maar ook verre van goed.

Een film die ondanks zijn grootse cast nooit echt op toeren lijkt te komen en met een matig tempo naar het einde sukkelt. Het idee vooraf mag er zijn met de slechterik Irons en de twee kameraden die orde op zaken zullen stellen. Wat een ander beschouwd als een film over vriendschap noem ik in dit geval een verlies in randzaken en een gemiddelde film waar eigenlijk weinig gebeurt.

Al met al tegenvallend geheel, verder degelijk maar ook weinig noemenswaardig. Op naar de volgende wat mij betreft.

De film is me deze keer iets beter bevallen, al blijft de prestatie van Zellweger een van haar slechtste ooit.

In het begin dacht ik met een verfilming van Peppie en Kokkie Nemen Het Heft In Handen van doen te hebben; een nogal oversimplificering van oorzaak en gevolg met flinterdunne personages. Gaandeweg kreeg met name Everett (Mortensen) iets meer body en met de verschijning van Bragg (Irons stelt nooit teleur) kreeg deze platgeslagen Western mijn voordeel van de twijfel. Mrs French had dan weer niet misstaan tussen Peppie en Kokkie, maar goed. Ook jammer dat het einde via een voice-over tot op de lettergreep uitgelegd moest worden; had zoveel beter geweest als Everett op z'n paard 't stadje verlaat en verdwijnt aan de horizon. Afijn, toch een niet onaangename wild-west rit.

Wat ik wel vaker heb met recente westerns: het ziet er allemaal té mooi uit, té perfect – de sets, de outfits en vooral de beeldkwaliteit zijn gewoon zó goed dat ik gewoon niet meer kan zien en vooral voelen hoe "gritty" het dagelijkse leven indertijd moet zijn geweest, waarbij het niet helpt dat Cole en Hitch er altijd zorg voor dragen er piekfijn uit te zien. De eerste helft vind ik sowieso niet het sterkst, met de iets te soepele arrestatie van Bragg en het te voorspelbare gegeven dat Cole zichzelf kwetsbaar maakt door zijn relatie met Allie, maar de scène in de rivier waar Cole en Hitch later getuige van zijn is dan wel weer verrassend, en de tweede helft is een stuk spannender (inclusief de vrij bevredigende climax). De geweldige cast doet het uitstekend, en wanneer de film eenmaal meeslepend wordt helpt die fraaie beeldkwaliteit juist mee om mij het verhaal in te zuigen, zodat ik uiteindelijk toch dik tevreden achterbleef.

Prima western, onderhoudend, ingetogen. Het einde vond ik wat minder geloofwaardig:

Bragg was nooit dit vuurgevecht aangegaan. Misschien was hij te arrogant, denkende dat hij sneller zou vuren. Maar het was totaal onnodig. Hij had zijn machtspositie al lang verzekerd.

Een andere, eerdere wending verbaasde me ietwat, maar dat is geen kritiek.

Ik vermoedde eigenlijk dat Zellweger onderdeel was van het complot. Dit bleek niet zo te zijn.

Ik vond het acteerwerk degelijk maar ook niet enorm veel vergen van de cast. Qua beelden heb ik mooiere westerns gezien maar alles was in orde. Voor Ed Harris een geslaagd stuk regiewerk.

Het is nergens echt slecht maar toch een erg onbevredigende en teleurstellende film. Ik voelde geen moment echt spanning. Het plot ontwikkelde zich wel en ik was op zich wel benieuwd naar wat er ging gebeuren maar dat was het dan ook wel. En dat valt dus flink tegen met zo’n cast. Doet me ook wel beseffen dat een goede film maken wel echt een vak apart is.