Die Büchse der Pandora (1929)

Uitstekende film, voor mij een van de beste zwijgende films die ooit gemaakt zijn. Geweldige acteerprestaties van Luise Brooks in de rol van Lulu, voor mij de mooiste vrouw uit het tijdperk van de zwijgende cinema. Wat een uitstraling heeft deze "femme fatale". Daar zijn de huidige filmactrices niets bij. Louise Brooks had voor de rol van Lulu daarom ook niet beter gecast kunnen zijn. Prachtig waren de scènes waarin zij de mannen verleidde en uiteraard ook de scènes in de nachtclub waar zij als danseres werkte. Sensualiteit ten top. Het verhaal doet zelfs heel modern aan en deze film die bij de release in 1929 voor een schandaal zorgde was zijn tijd daarom ook ver vooruit.

Waardering; voorlopig 4,5*

btw Deze DVD (UK import) voor slechts € 10,00 gekocht bij de heropende DVD speciaalzaak in Nijmegen die voorheen Boudisque heette.

Een mooie, stomme film en de spannendste die ik tot nu toe zag.

Een probleem dat ik nog wel eens met een stomme film heb, is het overdreven en expressionistische acteerwerk. Gelukkig is dat in deze film niet aanwezig en laat men zien, dat ingetogen acteerwerk soms zelfs nog overtuigender kan zijn. Louise Brooks speelt een overtuigende rol als de immorele vrouw, die wil vluchten van het milieu waarin ze verkeert.

De film is boeiend, bevat mooie decors en verveelt eigenlijk nooit. Ik heb de 133 minuten versie gezien. Ik weet niet precies wat er aan de film is toegevoegd, maar het voelt in ieder geval aan als een zeer complete film. Ik kan me ook niet voorstellen dat de kortere versie beter is, omdat er dan ongetwijfeld een essentiële scène zal ontbreken. Verder is het gedurfd,om in een film uit die tijd al te laten zien dat vrouwen ook op vrouwen vielen. Daar ruste toen zeker nog een behoorlijk taboe op.

Tenslotte wil ik zeggen dat de film dus grotendeels erg goed is, maar dat het beste aan het einde van de film zit. Het gebeuren rond Jack the Ripper is spannend en uiterst boeiend weergegeven. Grappig trouwens dat er ook nog kerstmuziek in de film zit, aangezien ik deze film toevallig dus vlak voor kerst heb gekeken.

Dikke 4,0*

Georg Wilhelm Pabst, zijn stoere naam kwam meerdere malen voor in Inglourious Basterds en dat verdient op zijn minst een kijkbeurt van zijn films! Die Büchse der Pandora dus met de karakteristieke Louise Brooks in de hoofdrol 8-). Het is een prima rise-and-fall-film, waarin Brooks continu de aandacht trekt van de kijker. Wat een dame is zij! Een probleem wat ik vaak met stomme films heb, is dat ze soms erg afstandelijk zijn, maar hier is dat niet het geval. Het plot is prima te volgen en het euvel overacting is ook niet aanwezig. Jammer dat Brooks niet in veel geluidsfilms heeft gespeeld, want die overstap had ze gemakkelijk aangekund.

De commentaren voor mij staan bol van de lofuitingen aan het adres van Louise Brooks. Allemaal terecht, vind ik. Het is een prachtige, uitermate sierlijke actrice, die —voor zover ik dat kan overzien— ten tijde van de stomme films qua schoonheid haar gelijke niet gekend heeft. Simpelweg een weldaad aan de ogen. Ik snap niet wat de Hollywood tycoons destijds bezield heeft om haar grotendeels links te laten liggen.

Oh ja, voor ik het vergeet. Dit is een schitterende film waarin Louise Brooks ook nog eens laat zien, dat zij aan de hand van regisseur Pabst als actrice tot grote hoogte kan stijgen. Jaren geleden heb ik op videoband een verkorte versie van nog geen twee uur gezien, nu de originele versie van ruim 2 uur. Ik heb opnieuw genoten. Bijzonder mooi. Voorlopig 4½*. Binnenkort nog een keer kijken en ik sluit niet uit dat er dan alsnog de maximumscore uitrolt, want ik ben waarlijk onder de indruk.

Met een live orgel-score dus gezien, de lange (gerestaureerde, digitale) versie. Organist Bierling koos ervoor om iets minder in te spelen met wat er direct op het scherm te zien was (geen geluidseffecten en dergelijke) maar vooral de emotie van de film als basis te nemen en daaromheen een elegant doorgecomponeerde score te creëren, vol ritme en mooi weerkerende thema's. Akte vier, waarin Bierling het Schnitger-orgel echt liet galmen, vormde wat mij betreft het hoogtepunt. De film zelf is in zoverre interessant dat het personage van Lulu nog steeds charmeert en de cinematografie tamelijk fraai is (vooral de close-ups). Het verhaal van Die Buchse der Pandora kent helaas weinig verassingen en duurde me ook wat te lang. Niettemin was m'n derde film-orgel ervaring weer de moeite.

Moord, overspel, lesbische liefde, prostitutie: het leven was bijna 100 jaar geleden net zo saai als nu. Met de niet onaantrekkelijke Louise Brooks in de hoofdrol in een Duitse film

"She was the Lulu on whom men did far worse than burn their fingers, and indeed the photos of her show that there was something timeless and modern about her beauty, so that one might easily take her for a creature of the present. Shining eyes, a fine forehead, and sharp contours." - Michael Althen (Sirens & Sinners. A Visual History of Weimar Film 1918-1933)

Soms doen we dingen in een niet geheel logische volgorde. Zo heb ik de fascinerende autobiografie van Louise Brooks, 'Lulu in Hollywood', jaren terug al gelezen. Ik had nog geen enkele van haar films gezien. Het is niet gebruikelijk dat ik biografieën ga lezen van acteurs waar ik niets van weet, maar Brooks is een bijzonder enigmatische vrouw. Een intelligente vrouw ook, die eigenlijk het liefst met een boek op schoot zat. Wat mij betreft verplichte kost voor iedereen die geïnteresseerd is in films van die tijd, of hoe een tot sekssymbool gebombardeerde, zelfstandige vrouw zich in de omstandigheden van toen staande moest proberen te houden. En Hollywood de rug toekeerde om in Duitsland twee films met G.W. Pabst te maken.

De misdaadchallenge was een uitstekende reden om een van die twee, Der Büchse der Pandora, eindelijk eens te gaan kijken. En het toeval hielp: ik werd deze zaterdagmorgen door hevig geboor van de buren, om 08.00 uur gewekt. En die silents zijn natuurlijk altijd fijn om verder rustig mee wakker te worden. Dat ik geen dialoog kon missen door nu en dan terugkerende boorgeluiden was bonus. Althans, rustig..? Pandora is zo sereen nog niet. Brooks knalt van het scherm als Lulu, die tegelijkertijd onschuldigheid en seks uitstraalt, en alle mannen om haar heen de verdoemenis in helpt. En zichzelf daarmee ook. De censuur had het er maar moeilijk mee. 'The film has it all: murder, prostitution, gambling, blackmail, and lesbianism', zo valt te lezen in Peter Kobels boek Silent Movies. 'A masterpiece of silent cinema that flung a gauntlet at the censors'. Dus. JM is wakker!

Het plot is anno 2016 misschien wat moeilijk voorstelbaar, maar dan nog is duidelijk waarom Lulu zo'n klassiek karakter is geworden.

4*

De film gaat over het verhaal van Lulu dat afkomstig is van de Duitse auteur Frank Wedekind. Zij speelt een rol in zijn toneelstukken "Erdgeist" (1895) en "Die buchse der Pandora" (1904). Echter in de film is het de sfeer van de "roaring twenties", waar uitdrukking aan gegeven wordt. En eigenlijk maakt maar één vrouw deze film tot een ware lust om te kijken: Louise Brooks. Zij speelt de mysterieuze vaudeville artieste Lulu met zowel seksualiteit, speelse vrouwelijkheid als ook naïviteit. Vandaar ook de verwijzing in de titel naar de doos van Pandora. Op de IMDB worden zelfs de films die Pabst maakte met Louise Brooks tot het hoogtepunt van zijn oeuvre gerekend. En ik snap waarom! Want als je haar weg haalt uit deze film blijft er nog maar weinig over. Schon, Alwan, Schigolch, Casti-Piani, Rodrigo Quast ze zijn er wel maar worden alle overschaduwt door Louise Brooks. En met een mooi tragische einde of zoals Louise Brooks het zelf heeft aangeven: "It is Christmas Eve, and she is about to receive the gift that has been her dream since childhood."

De twee toneelstukken van Frank Wedekind vormden de basis voor dit stomme drama, voor een opera van Alban Berg en voor een personage dat tot de verbeelding blijft spreken. Lulu wordt vergeleken met Pandora. Ze wordt ervan beschuldigd dat ze de wereld met alle ondeugden opgezadeld heeft en wordt veroordeeld wegens doodslag. In beide gevallen is het onterecht. Ze wendde haar verleidingskunsten slechts aan om te overleven in een decadente maatschappij. In de Weimarrepubliek was er een verval van de burgerlijke moraal. Alles draaide om seks en geld. Er waren revues met schaars geklede danseressen; er was prostitutie en mensenhandel. Personages doorzoeken elkaars zakken naar geld. Dr. Schön wil de uiterlijke schijn nog ophouden door te trouwen met de dochter van de minister, maar algauw valt hij door de mand. De Belgische Alice Roberts draagt een smoking om een lesbisch personage neer te zetten. Taboes werden doorbroken; in de V.S. werd enkel een zwaar gecensureerde versie vertoond.

Louise Brooks begon als danseres en Hollywoodactrice, maar haar reis naar Duitsland leverde haar haar twee beste rollen op. Met haar shingle bob of Lulu-kapsel was ze een stijlicoon. Make-up benadrukte haar donkere ogen. Ze was wild, verleidelijk en naturel. Close-ups en gaasfilters vestigen de aandacht op haar gezichtsexpressie, variërend tussen poeslief, venijnig en doodsbang. Pabst wist al heel goed hoe hij gebruik kon maken van licht, schaduw, spiegels, rook en mist om de juiste sfeer op te roepen. Decorstukken voegen vaak iets toe aan de scène, zoals het portret van Lulu als een soort harlekijn met gitaar. Het is een hoogtepunt van de jaren '20 in een stijl die de volgende twee decennia zou beïnvloeden.

Wat een ontdekking deze film. Een meesterwerk van de vroege Duitse cinema dat naast het werk van Murnau en Lang mag gaan staan. Ik had al wel gelezen dat Louise Brooks een iconische femme fatale is hier en ze maakt het ook waar. Ze sprankelt van het scherm als een ontkurkte champagne. Zelden gezien in silents of daarna. Het heeft een zeer donker verhaal en is ook wel melodramatisch wat je wel meer ziet in die tijd. Het is ook fijn om die roaring twenties lifestyle in de casino’s over het scherm te zien rollen. Er hangt een decadent sfeertje en op politiek vlak waren het de laatste jaren van de Weimarrepubliek vooraleer Hitler aan de macht zou komen. Het is ook een verhaal met controversiële kant bvb. de lesbische subplot.

Ik was wel bekend met de Griekse mythe van Pandora’s Box maar in deze film en de manier waarop het gebracht werd … kreeg die box/doos van Pandora/Lulu/Louise Brooks toch wel een erg seksuele betekenis. Geraffineerd gebracht dit.

Filmklassiekers uit deze tijdsperiode zijn vaak erg intrigerend, maar Pandora's Box duurt te lang en heeft na een uur niet al te veel meer in te brengen. Regisseur Georg Wilhelm Pabst profiteert vooral van de enthousiaste hoofdrol van Louise Brooks, die er werkelijk alles aan doet om zo energiek mogelijk voor de dag te komen. Het verhaal daaromheen is minder boeiend, waarin de uiteindelijke afloop toch vooral een middelmatige indruk maakt en daardoor geen memorabele voetnoot achterlaat. De personages om Brooks heen zijn bovendien beduidend vervelender, met herhaaldelijk infantiele en volstrekt onbegrijpelijke acties.