Rich and Strange (1931)

Een wat vreemde Hitchcock film. Het begint als komedie en is daar best geslaagd in met een aantal aardige momenten. Daarna wordt het redelijk vanuit het niets een serieus liefdesdrama. En is daarmee een zeer gewaagde film voor zijn tijd. Overspel door de twee hoofdrolspelers, dat zie je niet vaak in de seksloze jaren '30 (bijna nog erger dan de jaren '50).

De film eindigt dan weer als avonturenfilm. Vreemde mix van genres, maar het blijft wel onderhoudend, hoewel het ook weer nergens echt bijzonder wordt.

De acteurs zijn heel wisselend, die Fred wordt gespeeld door een erg matig en vrij irritant acteur, terwijl Emily een zeer aardig actrice achter zich heeft. Leuk om eens gezien te hebben, maar ik vermoed dat ie de komende jaren de kast niet vaak uit zal komen. 3 sterren.

De film begint vrij sterk naar mijn mening met een drukke maar plezante manier van filmen (het overdreven snel lopen van de mensen of bijvoorbeeld ergens in het begin dat iedereen zo hun paraplu opent). Maar dan, ergens in het midden, verdwijnt spijtig genoeg die manier van filmen en wordt het eigenlijk gewoon een romantisch liefdesverhaaltje en daar heb ik het normaal al niet echt voor. Wanneer dan uiteindelijk de climax komt (het zinken van het schip). Wat ik eigenlijk echt niet verwachte stijgt de film weer wat in mijn achting...

Sterk begin, sterk einde maar een slecht midden maakt uiteindelijk dat de film op 3* komt

Wat wel heel knap is gemaakt is het gezicht van Fred wanneer hij zeeziek is, je zou er praktisch zelf van ziek worden.

Why should you be able to spend less on yourself than some women do on their rotten poodles?

Mijn 44ste Hitchcock alweer en hoewel dit niet bij zijn betere werk gerekend word heb ik toch weer genoten van het uitstekende verhaal en de sterke momenten die de film kende (en dan vooral in de eerste 20 minuten). Het camerawerk en de plaatjes die de film afleverd wanneer Fred en Emily in Parijs aankomen is leuk gedaan. Als komedie vond ik het boven verwachting ook nog geslaagd, de film wekte althans dikwijls wel eens een glimlach op. Zelfs het romantische gedeelte vond ik nog wel aangenaam te volgen, mede doordat Emily en Fred leuke personages zijn (vooral Fred's gezichtsuitdruk- kingen zijn geweldig). Wel duidelijk zichtbaar dat dit nog een vroege 'talkie' is, de hoofdrolspelers acteren nog een beetje overdreven, houdt natuurlijk niet tegen dat dat bij een film als deze juist past. Niet slecht, al ben ik van Hitchcock natuurlijk wel al beter gewoon.

Ratjetoe van avonturen- en romantische film, bij vlagen boeiend met een paar opmerkelijke momenten (het zinken van het schip steekt er bovenuit), ook door het tijdsbeeld. Helaas is het romantische gebeuren, hoewel opmerkelijk (zoals hier al werd gesteld; overspel en nog van 2 kanten ook) niet altijd even verheffend en is het middenstuk daardoor nogal saai.

2,5*.

Een wat ongewone Hitchcock. Zodra het niet om een thriller gaat is Hitchcock toch vaak net iets minder goed in zijn vak. Rich and Strange valt daar ook onder, al heeft het zeker zijn momenten.

Het verhaal is best aardig en vrij onvoorspelbaar. Het begin is goed en behoorlijk sfeervol. Na een tijdje zakt het niveau echter in en heeft Hitchcock de grootste moeite om het allemaal even interessant te houden. Haar wordt daarbij ook niet geholpen door de acteurs, die niet altijd even goed spelen. De man acteert het minst, terwijl de vrouw soms een wat irritante stem heeft. Daarnaast zijn de dialogen ook niet altijd even hoogstaand.

Het laatste gedeelte is gelukkig weer beter. Het [onverwachte einde is zelfs sterk te noemen. Helaas is de weg ernaar toe wat minder goed. Niet de beste Hitchcock dus, maar ik zo’n rijk oeuvre als de beste man heeft gemaakt, kun je af en toe wel eens iets minders tegenkomen natuurlijk.

2,5*

Aardige Hitch. Het eerste kwartier is vooral geweldig met veel visuele spielerei waarbij je je afvraagt hoe de grote regisseur in zijn najaren ineens zo oubollig werd op momenten. Erg fris stukje met in alles dat het overduidelijk is dat Hitchcock ooit stomme films maakte. Deels door de intertitels (onnodig) maar ook door veel via beeld te tonen. De eerste vijf minuten hadden zo een een stille film kunnen zijn. De rest is een heel vlot verteld verhaaltje, wel aardig om te volgen maar niet heel bijzonder, behalve dan dat het van de hak op de tak springt en het ene genre na het andere volgt. Niks om echt in meegtrokken te worden (acteerwerk is ook erg vlakjes) maar leuk eens gezien te hebben. 3,0*.

Dit was één van Hitchcocks favoriete films, maar hij besefte zich achteraf dat het gebrek aan succes te wijten was aan het feit dat de twee hoofdrolspeler niet bekend genoeg waren bij het grote publiek. Joan Barry en vooral Henry Kendall leveren toch prima werk af als een kinderloos stel dat een fortuin erft en besluit dat geld te gebruiken om op wereldreis te gaan. Hitchcock en Alma Reville putten deels uit hun persoonlijke ervaringen voor de hachelijke, genante situaties waarin het stel terechtkomt en het scenario bevat de zwartgallige humor die zo typerend zou worden voor Hitchcock latere films. Maar de affaires met een vermeende exotische prinses [Betty Amann] en een hooggeplaatste officier [Percy Marmont] geven dit een wat bittere nasmaak.

Toch wel leuke en zeer originele vroege Hitchcock.
Ondanks de leeftijd is de cinematografie prima in orde en zelfs behoorlijk experimenteel.
Vooral het eerste half uur van de film is zeer inventief gefilmd. De film heeft ook leuke humor.
De twee hoofdrolspelers passen goed bij elkaar met hun strapatsen en onnozelheden.
Het is een grappig hak-op-de-tak verhaal en de scènes op de boot voegen echt wat toe.
Het einde is nogal verrassend. Een Kuifje-achtig Titanic verhaal, gevolgd door een komische afsluiter.
Vroeger waren mensen nog meer bijgelovig en wat Hitchcock met de zwarte kat doet is bijna hilarisch te noemen.

Redelijke film over een arm echtpaar die na een erfenis een lange reis maakt. Je zou het een soort overgangsfilm van Alfred HItchcock kunnen noemen tussen een stomme film en een film met geluid (zo zijn er namelijk nog wat scenes zonder dialoog). Nogal fragmentarisch. Hier en daar best vermakelijk en de hand van de master of suspense is op sommige momenten zeker zichtbaar. Een kleine 3.0 sterren.

De film balanceert een beetje tussen silent en talkie. De beginscenes zijn meesterlijke silent. Nadien duikt er af en toe nog een tussentitel op maar wordt het een talkie. Die tweeslachtigheid doet sowieso wel afbreuk aan de eenheid van de film. Het narratief heeft dan weer de sfeer van een midsummer night's dream. En zeggen dat dit blijkbaar één van de meest autobiografische films van Hitch is. Het koppel staat voor Hitch en zijn Alma, en dat is zelfs aan hun namen te zien (Fred en Emily). De liefde van Fred voor de fake prinses zou staan voor de liefde van Hitch voor zijn fetisj actrices. Ik moet zeggen dat ik de uitleg achteraf eigenlijk wel interessanter vond dan het verhaaltje op zich. Ondanks enkele mooie visuele passages is dit vooral een raar gevalletje tussen drama en offbeat comedy. Ik denk wel dat Hitch en Alma zich geamuseerd zullen hebben bij het uitschrijven van het scenario. Het is allemaal met een knipoog gedaan. Ook het einde waarin Fred en Emily na een romantische kus alweer beginnen te kibbelen over het huishouden.

hitchcock challenge # 8

Ik ben niet de grootste Hitchcock-fan. Er zijn een aantal films van de man die ik wel leuk vind, zoals Vertigo en Psycho, maar zelfs daar ben ik niet juichend enthousiast over. Misschien dat zijn oude werk me beter bevalt? Het tegendeel blijkt waar voor Rich and Strange.

De film verrast wel qua genre, want het is een romantische komedie. Of gewoon een klucht. Niet wat we gewend zijn van the master of suspense (wiens films ik nooit heb kunnen betrappen op heel spannend zijn.) Het is een geluidsfilm, maar Hitchcock staat duidelijk nog met één been in het stille tijdperk. Er zijn heel veel typische stillefilm beeldgrappen - soms leuk, meestal flauw - en er wordt ook nog frequent gebruik gemaakt van tussentitels.

Fred (Henry Kendall) baalt van zijn saaie burgerleven; hij wil reizen! Een rijke oom is gezwicht voor zijn geklaag en geeft Fred geld om met zijn vrouw Em (Joan Barry) een grote reis te maken. Het begint nog leuk in Parijs, maar zodra ze in Marseille inschepen voor de boottocht naar het Verre Oosten, gaat het helemaal fout.

Fred heeft namelijk erg last van zeeziekte en bivakkeert grotendeels in zijn hut. Dat geeft oudere commander Gordon (Percy Marmont) kans aan te pappen met Em. Gordon is een galante heer en daarmee de tegenpool van chagrijnige burgerlul Fred. Em is zo een typische vrolijke, naïeve vrouw die alles enig en leuk vind die je vaak in oudere films ziet, beetje de ouderwetse manic pixie dream girl. Marilyn Monroe bouwde er haar hele carrière op.

Als Fred dan eindelijk zijn hut uitkomt dankzij zeeziektemedicatie, wordt ook hij verliefd op een ander: de prinses (Betty Amann). De prinses praat met een Oost-Europees accent en eindigt al haar zinnen met 'eh' of 'yes', waardoor ik aan Primož Roglič moest denken. Ze windt Fred totaal om haar vinger. Is het huwelijk van Fred en Em nog te redden?

Kluchterig overspel gedoe dus, met ook nog een enorm stereotype ouwe vrijster als comic relief. Naar het einde toe krijgen we ook nog wat hardcore racisme over Chinezen voorgeschoteld, waaronder: "They're eating the cats!" En dan is er nog totaal verouderde centrale boodschap: Em doet er goed aan bij Fred te blijven, ondanks dat Fred een ontzettende hork is en blijft - dat laatste wordt in het slot nog even benadrukt - terwijl commander Gordon zowel knapper, aardiger als grappiger is.

(Gezien op Netflix)