Summer Holiday (1963)

Een Britse variant op één van de vele matige Elvis-films en dat is maar goed ook. In tegenstelling tot Elvis Presley is Cliff Richard een weinig getalenteerd acteur en een weinig begenadigd danser dus past dit soort formulematige oubollige lolmakerij precies in zijn straatje. Wat moet doorgaan voor een verhaal is een excuus om verschillende Europese locaties aan te doen en Cliff en kornuiten te laten flirten en flikflooien met bevallige jonge dames. De titelsong en 'Bachelor Boy' zijn Cliff-klassiekers, maar afgezien van een welkome cameo van The Shadows is het muzikaal niet interessant, soms tegen het bizarre aan - een erg knullige poging om de magie van "Seven Brides for Seven Brothers" te evenaren is een dieptepunt.. Het zal fans van Cliff weinig deren. Op zijn zang valt namelijk niets aan te merken en het feit dat hij zijn carrière tot diep in de 21 eeuw heeft weten voort te zetten getuigt van een groot talent gecombineerd met een bewonderenswaardige doorzettingsvermogen en werklust.

Niet meer van deze tijd? Pech voor deze tijd dan – zolang mensen nog naar een bepaalde film kijken is hun kijkplezier het enige dat bepaalt of een film nog van deze tijd (of welke tijd dan ook) is. Leuke liedjes, aardige choreografieën waarbij ook Cliff goed meedoet, prachtige kleuren en fotografie, fraaie travelogue-landschappen, een mode waar ik een sucker voor ben (de jongens in mooie sixties-broeken, de dames in elegant getailleerde jurken), een aandoenlijke romance tussen Cliff en de mij totaal onbekende Lauri Peters, en Ron Moody die als The Great Orlando even uiterst theatraal de scène mag komen stelen, het is allemaal hartverwarmend onschuldig. De paar mindere momenten (de melige spraakverwarring in Joegoslavië, Cliffs visnetshirtje) neem ik wel op de koop toe. Ook voor wie geen fan van Cliff is (zoals ik) nog altijd behoorlijk vermakelijk, mits met "sympathitieke" blik bekeken.

Zeker niet slechter dan de gemiddelde Elvis-film. Vaak mooi geschoten, in Technicolor bovendien, met leuke locaties in verschillende Europese landen begin jaren ‘60.

Verder de typische showbizz van die tijd uiteraard, met vaak wat belegen humor en romantiek. Die pantomime-achtige performance bij de Franse rechter vond ik stiekem best leuk gemaakt.