The Young Ones (1961)

Jeugd herinneringen van die goede oude tijd

Amateuristische film met een afgezaagd plot, middelmatig dans- en zingwerk (Cliff Richard stijgt er ver bovenuit), armetierig acteren en jatwerk uit 'The West Side Story'. En toch komt de film (uit nostaltische overwegingen?) sympathiek over.

Muziek is prachtig, heerlijk bij wegzwijmelen, mager verhaal, maar heel erg herkenbaar: de begin jaren 60 waren prachtig, feest der herkenning. Tja en Cliff zingt gewoon prima en The Shadows waren op hun best! Lekkere film

Ik sluit me aan bij alle voorgaande commentaren. In vergelijking met wat er heden ten dage zoal gemaakt wordt een heel erg brave tiener-romcom, dat niettemin een aardig beeld schetst van de opgeschoten jeugd in die tijd. Afgezien van de muziek is er van alles en nog wat mis met de film, maar ik heb desondanks met plezier zitten kijken. Puur jeugdsentiment en daarom 3,5*.

Deze film in de 60e jaren in de bios gezien. Wat een tijd met nu pfff.

Zeer matige muziekfilm, op de manier zoals vele andere zangers dat in die tijd ook deden, Elvis, Frankie Avalon... over het maken van een theaterstuk die zeker gezien de dansscènes meer lijkt op musical.

(Heel gek is dat de liedjes op dvd zijn ondertiteld in Engels maar de film zelf geen ondertitels heeft. Alle gezongen nummers staan ook nog apart als sing-a-long dus dat nummer van The Shadows niet). De titelsong komt al vrij snel aan de orde. De meeste liedjes zijn niet bijzonder (en worden eigenlijk heel vervelend neergezet). Wordt aan eind nog wel even beter, The Shadows spelen dan The Savage en aansluitend, zingt Cliff, We say yeah.

Hippe film voor de zeer grote Cliff Richard-liefhebbers. (Heb je helemaal niets met zijn muziek, kun je beter niet kijken) 2.0