The Glass Wall (1953)

Vittorio Gassman als de imigrant uit Hongarije komt overtuigend over de film is snel en heeft mooie zwart-wit beelden.

Ook kleine rol van de mooie Robin Raymond maar de echte topper in deze film is toch met afstand de mooie ster Gloria Grahame.

Interessante film over de wanhoop en pogingen van een Hongaarse immigrant/oorlogsslachtoffer om naoorlogs USA binnen te raken. Naar Hollywoodnormen een vrij rauwe film die me doet denken aan het Italiaanse neorealisme dat in voorgaande jaren tot ontwikkeling kwam. Vittorio Gassman is erg overtuigend als de Hongaarse vluchteling, al gaat hij er in zijn speech op het eind van de film nogal melodramatisch over. Gloria Grahame vind ik dan weer niet zo overtuigend als aan lager wal verzeild meisje die de touwtjes aan mekaar moet knopen. Niets tegen haar, In 'In A Lonely Place' bijvoorbeeld vond ik haar super acteren, maar deze rol gaat haar niet goed af omdat ze te veel upper class uitstraalt met dat zuinige mondje en de perfect aangebrachte make-up. Ook Jerry Paris, als de man die het vel van Vittorio moet redden, komt lauwtjes over.

De echte sterren van deze film zijn voor mij de straatshots van New York anno 1951 (afgaand op de reclamepanelen voor 'Red Mountain' met Alan Ladd, ergens op de achtergrond) die bijna continu aanwezig zijn, waardoor je een soort docu-gevoel krijgt. Times Square is indrukwekkend, en uiteraard ook The Glass Wall, zijnde het UN-gebouw, met binnenscenes en al, waarrond de finale van de film draait. Wat dat laatste betreft, kreeg ik wel een beetje het gevoel dat promo van de (toen recent opgerichte) UN een belangrijk onderdeel van deze film is. Behalve deze iconische beelden van New York, krijgen we ook nog de onderkant van de Amerikaanse samenleving te zien in de vorm van straathoertjes, cabaret en gekmakende lunaparken. Last but not least is er plaats geruimd voor de jazzgrootheden Jack Teagarden en Shorty Rogers die van jetje geven!

Hulde aan regisseur Maxwell Shane en cameraman Joseph F. Birco (toch een latere oscarwinnaar) om dit alles op inventieve wijze en perfect belicht (die nachtscenes!) in beeld te brengen.

De review van mede MM gebruiker Bobbejaantje maaide het gras wel voor mijn voeten weg.

Hij past bijna perfect op mijn eigen mening betreffende de film.

Daar heb ik weinig aan toe te voegen.

Grahame heb ik altijd een lelijk eendje gevonden, met snaveltje en al, maar acteren kon ze wel.

Hier legt ze het echter af tegen Robin Raymond, die in haar korte rol het acteerwerk van Grahame bij verre overtroefde.

De speech van Gassman in het UN gebouw haalde voor mij wel een halve ster van de waardering af.

jammer.

Wel leuk om de film, die in Nederland onder de titel "Zwervers der Twintigste Eeuw" in de bioscopen te zien was destijds, gezien te hebben.

Verrassend te zien dat Ivan Tors (geboortige Hongaar- en o.a. dierentrainer van beroep) zowel het verhaal schreef als ook deze film produceerde.

Ik kende hem vooral van TV series en films met dieren in belangrijke rollen, Zoals Daktari, Flipper, Cowboy in Africa, Namu the Killer Whale , Gentle Ben, Salty etc.

Interessant en nog immer actueel gegeven en leuk Gassman eens in een Engelssprekende rol te zien, al is het dan als Hongaar, de film vond ik helaas nogal tegenvallen. Dat komt met name door de laatste akte, waarbij Grahame en Paris op z'n elfendertigst achter de gewonde, uitgeputte Gassman aandraven, die ze op het nippertje van een duik van het UN-building kunnen weerhouden. Los van die 'achtervolgingsscène' was het ook zo symbolisch en theatraal, terwijl de film daarvoor juist realistisch poogde te zijn, het voelde als een enorme stijlbreuk.

De beelden van New York zijn inderdaad nog het leukst, het valt goed voor te stellen hoe overweldigend de stad met de wolkenkrabbers, de neonlichten, de drukte moet zijn geweest voor een eenvoudige jaren 50 Europeaan. Wel wordt vaak gebruik gemaakt van projectie op de achtergrond, leek me eigenlijk onnodig omdat ze toch op locatie schoten?