Reds (1981)

Zeer interessante film over John Reed, zeg maar dè Amerikaanse communist tijdens de Russische revolutie, maar zeker geen meesterwerk in mijn ogen.

De film begint wat moeizaam. Eerste uur is moeilijk door te komen, maar vanaf de Russische revolutie is het meteen veel boeiender.

De film is een beetje onevenwichtig. Het verhaal van de relatie tussen John en Louise loopt wat met horten en stoten (zeker in het begin). De politieke kant is duidelijk beter uitgewerkt.

Aparte stijlkeus is dat in de film af en toe ooggetuigenverslagen voorbij komen. Soms best interessant, soms een hinderlijke onderbreking en soms een rare manier om het verhaal wat op te laten schieten.

Nichelson in een erg mooie kleine bijrol acteert heel gemakkelijk. Beatty en Keaton zijn ook erg goed. En ondanks de kritiek is dit een behoorlijk boeiende film over een zeer apart figuur in de Amerikaanse geschiedenis.

3.5*

Beetje aan de lange kant; duurde even voordat ik erin zat. Leuk gegeven, die ooggetuigen die de film aan elkaar praten, maar vond het niet altijd even goed werken.

3*

Epische film over de betrokkenheid van Amerikaanse intellectuelen bij de Russische Oktoberrevolutie van 1917.

Voor het eerste deel van de film moet je een beetje thuis zijn in Amerikaanse literaire kringen ten tijde van de Eerste Wereldoorlog. Hoewel ik bekend ben met enkele namen (Eugene O’Neill, Emma Goldman) ben ik te weinig daarin ingevoerd om dat deel van de film op waarde te kunnen schatten.

Voor mij werd de film daarom pas echt interessant vanaf de Russische revolutie: een enerverend verhaal, schitterend gefotografeerd en met prachtige rollen van Warren Beatty, Diane Keaton en Maureen Stapleton.

Nu is mij wel een beetje duidelijk geworden waarom deze revolutie geen poot aan de grond kreeg in de Verenigde Staten.

Inderdaad een erg interessante film over het leven van John Reed, met een erg toepasselijke titel, die de inhoud goed dekt.

Warren Beatty regisseert niet alleen de film, maar neemt ook nog even de rol van het hoofdpersonage voor zijn rekening. Reds is een film, die langzaam op gang komt, maar daarna steeds wat boeiender wordt, al zitten er ook zeker momenten tussen dat het geheel wat inzakt en gewoonweg wat minder boeit. Beatty zelf doet het niet onaardig, maar vooral Diane Keaton is echt heel sterk bezig hier. Aan de ene kant heeft ze iets frivools, maar aan de andere kant weet ze toch ook een bepaalde stijl en klasse uit te dragen. Ook Jack Nicholson heeft een sterke rol, al is zijn bijdrage hier niet zo heel groot.

Aan de ene kant begrijp ik de keuze van Beatty wel, om echte ooggetuigen tussendoor telkens stukjes te laten vertellen. Op die manier wordt de boel nog net wat authentieker. Aan de andere kant is het vaak wel een onderbreking van de film, en lijkt het niet helemaal goed in het geheel te passen. Beatty weet alles in ieder geval mooi in beeld te brengen, en vooral het stuk dat zich in Rusland afspeelt is cinematografisch van een hoog niveau. In zijn geheel komt het op momenten gewoonweg net tekort op een topper te zijn. Desondanks is het een interessante film om een keer gezien te hebben.

3,5*

Geweldige enscenering in deze film die het levensverhaal brengt van John Reed, voorvechter om het communisme in de States vaste grond te geven en gepassioneerde van de Russische Revolutie, en van zijn geliefde de schrijfster Louise Bryant.

Film heeft wel een beetje documentair aspect onder vorm van getuigenissen en eigenlijk zijn die wel welkom en verklarend, want er wordt behoorlijk met politieke en vooral ideologische overtuigingen geijverd. Komt daarbij dat we allemaal wel weten over de communistenjacht van na WO II in de US, maar dit gebeuren was, bij mij althans, eerder onbekend.

Aldus een wetenswaardig stukje geschiedenis, met de nodige (realistische) romantiek, treffend door regisseur Beatty op het doek gebracht.

Bewondering voor de hoodacteurs Warren Beatty en Diane Keaton maar welk klasse druipt er af in de eerder kleine rol van Jack Nicholson.

Het epische film-genre is altijd goed voor veel prijzen. Met name de Academy of Motion Picture Arts and Sciences is altijd scheutig met hun Oscars als het lange films over historische figuren of gebeurtenissen betreft. 'Ben-Hur', 'Lawrence Of Arabia', 'Patton', 'The Deer Hunter', 'Gandhi', dat soort werk vinden ze mooi in Amerika. Je kunt je de moeilijke blikken bij The Academy voorstellen toen Warren Beatty met zijn eerste solowerk als regisseur koos voor het verfilmen van het verhaal van John Reed. Deze Amerikaanse journalist stond sympathiek tegenover de Russische Revolutie en de film maakt invoelbaar dat hij onmogelijk een andere kant had kunnen kiezen dan die van de revolutionairen. Lastig uit te leggen in de States, waar communisten-haat en -fobie met de paplepel worden ingegoten. Je kunt echter niet voorbij gaan aan de epische kwaliteiten van 'Reds', schitterend in beeld gebracht en ontdaan van valse sentimenten. Schoorvoetend werd besloten Beatty de Oscar voor beste regisseur toe te kennen. De meerwaarde wordt gecreëerd door het doorsnijden van de film met ooggetuige-verslagen over de tijd van de Russische Revolutie door zowel Amerikanen als Russen, waarvoor Beatty al in 1971 (tien jaar voor het verschijnen van 'Reds') begon met opnemen.

Reds vertelt het verhaal van de communistische journalist John Reed (Wartren Beatty) tussen pakweg 1915 en 1920. In het begin van de film ontmoet hij de vrijdenkende Louise Bryant (Diane Keaton), met wie hij een relatie krijgt. Samen vertrekken ze naar Rusland, waar ze in 1917 de Russische Revolutie meemaken. Eenmaal terug in de Verenigde Staten hoopt Reed een soortgelijke revolutie te kunnen leiden, maar dat mislukt natuurlijk.

Het verhaal werd regelmatig onderbroken door interviews met ooggetuigen die de echte John Reed gekend hebben. Dat stoorde me enigszins, omdat het het tempo van de film behoorlijk in de weg zat. Wat mij betreft hadden ze die interviews er beter uit kunnen knippen en als extra's op de dvd kunnen zetten. Ondanks dat het onderwerp (de opkomst van het communisme) me niet bijzonder aanspreekt en de film met een lengte van ruim drie uur best een lange zit is, heb ik me wel aardig vermaakt. De film won in 1981 drie Oscars, waaronder die voor beste regie, en werd in totaal maar liefst twaalf keer genomineerd. 3,5*

Epische vertelling over een Amerikaanse journalist die verslag deed van de Russische Revolutie. Ik kende de titel Ten Days That Shook the World als ondertitel van Eisenstein's Oktober, maar die is dus ontleend aan Amerikaans proza. Bijzonder optreden van Jerzy Kosinski als de voorzitter van de Comintern. Hoe kwam Beatty erbij hem te vragen voor een filmrol? Kan het nergens terugvinden, hij doet het in elk geval prima. Onder de getuigen een opvallende naam. De wat cynische man die eigenlijk maar weinig op had met Reed's idealisme was schrijver Henry Miller (wiens werk ook een rol speelt in Cape Fear).

Over de film zelf, die had zichtbaar een behoorlijk budget, en hoewel er niet in de Sovjet-Unie zelf werd gefilmd komen ook de Russische scenes redelijk authentiek over. Er werden ook scenes gefilmd in Spanje (Granada, Spanje, Madrid) dat kennelijk ook kan doorgaan voor Rusland. Het verhaal gaat soms stroperig, dan weer lijken er belangrijke episodes te worden overgeslagen, maar goed met ruim drie uur is het al flink aan de lange kant. Beatty en Keaton zijn goed, met name de laatste, en Nicholson speelt een rol die hem als gegoten zit als Eugene O'Neill. Dat Stapleton een Oscar kreeg verbaast me, vond haar rol niet zo opvallend.

Op papier is dit alvast een indrukwekkende film met een geweldige cast, maar ook visueel best wel de moeite. En toch lijkt dit een wat vergeten film, ondanks de 12 Oscarnominaties. Waarschijnlijk door het nogal zware verhaal waardoor de film alle troeven in handen heeft, maar het meer dan ooit een opdracht is om het het hier 3,5 uur vol te houden. Zeker als je geen voorgeschiedenis hebt. Wel knap gedaan met die getuigen, zodat het nog meer op een echte getuigenis lijkt.

Zware zit over John Reed, een journalist die het communisme wilde invoeren in de Verenigde Staten via revolutie. Ik verwachtte een meer epische historische film, maar Reds bleek meer een taaie biopic met heel vaak politieke en ideologische discussies, soms onderbroken door echte getuigenissen. Ook gaat een groot deel van de tijd naar zijn stormachtige relatie met Louise Bryant, een geëmancipeerde vrouw die naar eigen erkenning zoekt en erg op haar vrijheid gesteld is. Merkwaardig om Jack Nicholson in een bijrol te zien hier, als een cynische journalist die haar probeert te verleiden.

Reds legt eigenlijk wel de essentie van de Amerikaanse politiek bloot, waar men wil dat de macht in handen van een kleine rijke elite blijft. Dat wordt nog tot op vandaag bevestigd waarbij kapitalisme nog steeds het geldend axioma is. De kleine garnaal heeft weinig kans in de politieke besluitvorming en een middenklasse is zo goed als onbestaand. Het communisme werd daarom vrij vlug als een dreiging gezien die moest gecrushed worden. Geld was de motor voor welvaart en vooruitgang. De Red Scares zouden tot in de jaren zestig schering en inslag zijn in de States.

Interessant ondanks flink wat tekortkomingen, maar niet echt een film voor het groot publiek. De historische figuren die in de film verwerkt zitten zijn daarom te onbekend en de geschiedenis van het communisme in de VS zal voor velen een ver-van-mijn-bed show zijn.

Een nogal verrassende film als je er zonder voorbereiding in duikt - ik had deze nog op mijn lijstje staan omdat Gene Hackman er in meedoet, maar wist er verder niets van. Dan is de opening best vreemd, met de talking heads krijg je het gevoel dat je naar een documentaire of een making-of zit te kijken - ik heb toch een paar keer gecheckt of ik wel de goede film te pakken had.

Wat zich ontspint is een bijzonder interessant verhaal. John Reed was bij de Russische revolutie, schreef daar het boek "Tien dagen die de wereld deden wankelen" over. Dat hij een veelbewogen leven geleid heeft is bepaald een understatement, en de film laat dan ook nog alleen een bepaalde periode zien. Meesterlijk gespeeld door Beatty, die zichzelf uitstekend regisseert, en daarnaast fraai en emotioneel tegenspel van Keaton die volgens mij in deze film haar sterkste rol ooit neerzet. Voor Gene Hackman hoef je aan de andere kant niet echt te kijken, die is maar een paar tellen in beeld en heeft voor zijn doen een matig rolletje dat weinig toevoegt.

Qua verhaal is het enorm boeiend, en het zet ook beslist aan om veel meer te willen weten over John Reed - er zijn toch niet veel Amerikanen die het tot op een Russische postzegel geschopt hebben - als het uberhaupt al iemand anders gelukt is. Het boek wat ik al noemde schuift meteen bovenop mijn leeslijstje. Hoeveel de film precies aan zijn verhaal opgeleukt heeft is een open vraag, ik zag in ieder geval bij een vluchtige blik op de wikipedia dat de eindscene licht aangepast lijkt.

De keuze van Beatty om steeds intermezzos in te lassen met de talking heads is een erg in het oog springende en, hoe zeg ik dat, 'interessante' keuze. Het voegt beslist iets toe aan het totaal dat je weet dat de mensen die je ziet spreken Reed tijdens de gebeurtenissen in het verhaal hebben meegemaakt - of zelfs daarvoor al; maar door de beeldstijl komt het over alsof je naar een eigentijdse documentaire zit te kijken, en overbrugt daarmee moeiteloos de ruim honderd jaar die er ondertussen verstreken zijn. Aan de andere kant leidt het ook enorm af. Toch, het is super knap en gedurfd van Beatty om dat zo te doen, en het heeft hem kennelijk - en ongetwijfeld - enorm veel inzet en tijd gekost om het voor elkaar te krijgen. Het geeft een indruk van de passie die hij bij dit onderwerp gevoeld moet hebben, en ook dat aspect straalt af op het gehalte aan epic-ness dat de film in zich heeft, ademt en kraakt.

De epische speelduur van dik drie uur die ik in twee of drie sessies dacht te verdelen was in een oogwenk voorbij. Sterker, ik kijk er naar uit om van de week meteen nog maar eens te kijken. Zo'n film is dit.