JCVD (2008)

The biggest fight of his life

De film was al een aantal keer onder mijn ogen gekomen in de winkels maar ik wist niet goed wat te verwachten dus heb ik hem nooit meegepakt. Een tijd geleden las ik een interview met Tarantino waarin hij zei dat dit één van zijn favoriete films van 2008 - 2009 is. Ik werd nieuwsgierig en toen ik hem voor nog geen 3 euro in de Boekenvoordeel vond heb ik hem maar meteen meegenomen.

Toen de energieke openingsscène over het scherm rolde, ondersteund met het geweldige nummer 'Hard Times' van Baby Huey, kreeg ik meteen het gevoel dat dit wel eens wat kon gaan worden. Van Damme leek zichzelf te parodiëren en eerlijk gezegd, ik kon het wel waarderen. Ik had nooit van van Van Damme verwacht dat hij deze dosis zelfspot in zich had. Jammer genoeg daalde mijn interesse naarmate de film vorderde. Het idee op zich is origineel (ik kan me geen andere film voorstellen waar de hoofdrolspeler met zichzelf en zijn carrière spot) maar na een tijd leek het mij toch meer te verzakken in een standaard misdaad/drama film. Oké, de verhaallijn blijft enigszins boeiend en ook de flashbacks zijn een leuke toevoeging maar over het algemeen kon hier volgens mij meer mee worden gedaan. Ik stoorde me wel enigszins aan het hele Dog Day Afternoon gebeuren waar El Mechri nogal vaak leentje buur bij gaat spelen. Ook qua humor leek het in het begin goed te komen maar die verwachting verdween om maar eens af en toe terug te komen, vooral die Seagal mop met zijn paardenstaart was hilarisch. Waar El Mechri me wel mee weet te verrassen is het visuele gedeelte van de film. Alles ziet er erg gelikt uit en de grauwere sfeer past echt perfect in de film, pluspunt is ook dat de film in het Frans is gesproken want Engels zou werkelijk hilarisch slecht zijn geweest.

Ik zei het daarjuist al maar ik blijf het erg knap vinden dat Van Damme zichzelf zo weet te relativeren. Ik had het hem niet zien doen en daarmee krijgt de film sowieso al een extra half puntje bij. Maar Van Damme krijgt niet enkel daarvoor goede punten want de Muscles from Brussels laat af en toe een sterk staaltje acteerwerk zien. Dan schieten vooral de monoloogscène en het einde in de gevangenis me te binnen. Ik moet zeggen dat hij meer en meer in mijn achting begint te stijgen. Zinedine Soualem leek trouwens wel erg hard op John Cazale in hetzelfde Dog Day Afternoon dat ik daarjuist al aanhield. Ach, misschien was het El Mechri's idee van een eerbetoon aan de betreffende film want er komen nogal vrij veel filmverwijzingen voor in de film. De rest van de cast was wel vermakelijk, hier en daar een uitschieter zoals de twee leden van de videotheek en de overvaller die een grote fan is van Van Damme maar jammer genoeg ook wat irritante mensen zoals die taxi chauffeur. Ach, je kunt niet alles hebben in een film.

Over het algemeen wat een teleurstelling, vraag me af wat Tarantino er in ziet, maar niet slecht voor eens een keer te hebben gezien. Van Damme speelt in één van zijn beste rollen en de rest van de cast zit ook wel in zijn vel. Visueel is het allemaal wel netjes en de muziekkeuze zit ook wel goed maar dat is het al sowieso door Baby Huey.

3*

Een acteur met zelfreflectie en zelfspot is soms een geforceerd truukje binnen een film. In JCVD weet het echter prima binnen de lijnen te blijven. De meeste grappen werken uitstekend, wat vooral komt door de gedoseerde zelfspot. Daarnaast kruipt er op een degelijke manier een tragisch element in het verloop.

Natuurlijk kan Jean-Claude van Damme acteren. Het is niet de eerste keer dat een acteur, waar de kijker niet zo'n hoge pet van op heeft, het toch blijkt te kunnen. Met zijn grovere, vermoeiende uitstraling en prima prestatie weet hij compleet te overtuigen. Het is de eerste maal, tijdens zijn innemende monoloog, dat ik ontroerd werd door hem. Het is mij wat.

Minpunten zijn de matige belichting, het geforceerde verhaal en de vervelende flashbackstructuur. Hoewel het eigenlijk vooral draait om de acteur, had een andere invulling van deze elementen kunnen bijdragen aan een beter resultaat.

Het zou zonde zijn om dit getoonde talent verloren te laten gaan. De gebroeders Dardenne zouden hem eens moeten bellen...

Toch wel een erg bijzondere film.

Zelfspot, daar hou ik wel van, dus zit deze film daarmee meteen raak. Van Damme die in een monoloog tegen het publiek zijn eigen carrière becommentarieert, de kritiek van anderen ('Zonder jou zat John Woo nog steeds duiven te filmen in Hong Kong!'), de beginscène met het fluttig actiefilmpje, geregisseerd door een snotneus, ... Allemaal heerlijk droog en cynisch. Bovendien acteert onze Jean-Claude bijzonder goed.

Maar het geheel van de film mist echter wat vaart. Ook zijn de beelden wat té donker. Al bij al toch nog een erg fijne film.

Vermakelijk filmpje met een Van Damme zoals ik nog nooit gezien heb. Alleen weet deze film de kijker (ik dus) niet de volledige speeltijd 'entertaint' te houden. Naar het einde toe was er een huilende Van Damme, sterk. De man heeft mij met deze film compleet verrast. Maar zoals hierboven vermeld word, de film mist vaart. 2.5*

Sterke film met een uitstekende rol van Jean-Claude Van Damme! Knap hoe hij hier zichzelf zo op de hak neemt; daar is veel lef voor nodig. Ook laat de film een emotionele van Damme zien; waarvan ik denk dat het deels echt oprecht is. Het is in ieder geval erg goed gespeeld!. Camerawerk is mooi en voorzien van een ietwat bruinige filter, wat in dit geval een mooie toevoeging is. Ook de montage is goed gedaan. Goede keus om scènes een paar keer van verschillende kanten te laten zien. Boeiende film!

Hoe krijg je een goede acteerprestatie geperst uit een man die geen andere karakters kan neerzetten? Juist, laat hem zichzelf spelen. In JCVD doet regisseur Mabrouk El Mechri precies dat met Jean Claude van Damme in een komische thriller die meer Jean Pierre Jeunet is dan John Woo.

Alleen al dit gegeven zorgt voor enkele vermakelijke momenten (het gesprek over Woo; Seagal die hem zijn nieuwste project heeft afgepakt), maar hoogtepunt is die monoloog van Van Damme waarin hij de vierde muur doorbreekt en openlijk over de dieptepunten uit zijn leven praat (drugsgebruik; onrecht van het beroemd zijn, etc.). Een soort bekentenis, die niet helemaal werkt, maar niettemin een extra vleug originaliteit aan het geheel geeft.

Dat, samen met de prima visuele stijl (duidelijk geïnspireerd op Jeunet) en enkele andere aardige vondsten compenseren voor het wat magere verhaal en het feit dat het nergens echt grappig noch spannend wordt. Misschien is JCVD dan ook niet helemaal geslaagd, maar vermakelijk is het wel. 3.5*

Aparte, tragikomische film met een zelfbewuste Van Damme. El Mechri houdt het sober met een monochroom, dof uiterlijk. Passend in deze context. De gebeurtenissen in het pittoreske skarbèk zijn evenwel niet bepaald interessant te noemen. Te veel gedoe omtrent gijzelaars, losgeld en andere overval-gerelateerde zaken. Beter zijn de chronologische assemblage gezien vanuit verschillende standpunten, de inkijk op het privéleven van de Belgische Hollywoodster en de vele momenten waarop je niet meer weet wat er nu werkelijk aan de hand is. Verborgen camera misschien? De plotse rijzing van Jean-Claude was ook bijzonder indrukwekkend, omdat er zo te zien een grote waarheid in zit verborgen. Let, met deze monoloog in het achterhoofd, vooral op de manier waarop zijn latere arrestatie werd voorafgegaan door een alternatief voorval.

3,00 (3,25)

Erg geinige zelfspot film van Jean Claude van Damme, waarin Van Damme ook al zelf toegeeft dat hij te oud is voor al die actiefilms en toch alleen maar in B-films geplaatst word. Ook krijgen we een beetje een soort van blik in zijn dagelijks leven. Hij trekt dus terug naar Brussel en na Double Team speelt deze film zich ook eindelijk eens in Belgie zelf af waar van Damme vandaan komt. Alles is ook goed opgezet en de decor van die Brusselse straat met die bank waar de hele film zich dus afspeeld is ook mooi, vooral omdat alles met een sepia tint kleur is gemaakt. Vanaf dat moment krijgen we dan 3 verhalen doormekaar en Van Damme word betrokken bij een bankoverval. Waar de hele film over doorgaat en tot overmaat van een ramp Van Damme er ingeluist word en zelf word gezien als overvaller. En nee, dit keer is hij ook degelijk te oud voor het vechtwerk dus hij hangt er als een ouwe lul bij de hele film door.

Maar verder is dit toch een erg vermakelijk filmpje waarin we zien dat Jean Claude Van Damme niet snel beledigt is en wel houd van zelfspot. Eens kijken hoe Seagal of Wesley Snipes dat aanpakken.

3,5*

Zo heb ik Van Damme nog nooit eerder gezien. Hij zet een knappe acteerprestatie neer met als hoogte punt een minuten lange monoloog die hem zelf en mij als kijker zeker kon raken.

Voor de film heb ik wat bio's doorgenomen over zijn leven en dat is hier en daar wel een aanrader om ook wat meer mee genomen te kunnen worden door deze film.

Het begin is heerlijk cliché. De Jean Claude die we kennen van zijn actie films uit de jaren negentig. Daarna krijgt de film een heel andere wending waarin Jean Claude zich van een compleet andere kant laat zien. Hij is open over zijn leven en zorgen, en is meer mens dan je in zijn vroegere films te zien krijgt.

Het eind is precies het tegenovergestelde van het begin: totaal origineel!

Zeer grote verrassing voor me en een aanrader voor anderen.

Slaapverwekkend, niet boeiend, Frans gesproken (vreselijke taal vind ik dat), ongeloofwaardige gebeurtenissen erin, kortom ik vond er niks aan.

Een 1.5 voor het verhaal.

Niet zo leuk als verwacht helaas. Zover ik weet is dit de eerste keer dat ik een film met Jean-Claude Van Damme zie. Niet dat dit van belang is om de film te kunnen waarderen, zolang je maar weet dat Van Damme bekend staat als een actieheld in b-films wiens carriére en persoonlijke leven niet op een hoogtepunt zitten. Verreweg de beste stukken in JCVD zijn die waarin gespeeld wordt met Van Damme's persona; soms komisch (de rivaliteit met Seagal), soms droevig (de befaamde monoloog) en soms beiden (de dagdroom waarin Van Damme zich in het werkelijke leven een actieheld waant). De meeste van deze scènes werken gewoon en de monoloog is zelfs oprecht ontroerend en komt uit het hart. Eigenlijk is dit soort filmische zelfkastijding in het arthouseproductie altijd wel een goede manier om een boost te krijgen in je carriére. Van Damme is niet de eerste die het deed, al is die directe monoloog gericht op de camera wel uniek, evenals het ietwat bizarre einde waarin Van Damme achter de tralies belandt. Overigens niet echt een overtuigende plotontwikkeling dat, maar wel een aardige grap. Van Damme blijkt ook een overtuigend acteur te zijn overigens en met die verweerde kop en uitgebluste karakter hoort hij eigenlijk noirachtige films te maken.

Toch ben ik niet al te enthousiast. De echte Van Damme-stukken werken misschien, maar de rest niet. Als misdaadfilm is JCVD gewoon waardeloos en mist het iedere spanning. De humor die niet op de hoofdpersoon gericht is is ook te flauw voor woorden. Daarnaast oogt de film vaak rommelig en knullig, ondanks een duidelijke poging er iets stijlvols van te maken. Ten slotte werkt de niet-chronologische structuur ook niet lekker. In plaats daarvan had de film beter bij Van Damme's perspectief kunnen blijven. De momenten waarop de film afstand neemt van zijn lijdend onderwerp en zich richt op bijrollen zoals de overvallers en de agenten zakt de film ook meteen in en wordt het zelfs bij vlagen saai. Dus ondanks enkele vondstenen mooie scènes is dit niet bepaald briljante cinema en een werkelijk briljante scenarist of regisseur was welkom geweest. Dit voelt toch aan als een film geregisseerd door een mindere regisseur die probeert tot de grote jongens te behoren.
2,5*

In het begin was dit best vaag maar als je weet hoe het gebeurt word het best spannend. Van Damme vond ik hier wel erg goed. Gedurfd om zo over je eigen carierre te praten.

Ik heb hem nogmaals uit de kast getrokken om hem te bekijken.

Het is geen standaard Jean Claude van Damme film.

Dat is opzich geen probleem want in deze film laat hij ook een andere kant van

zichzelf zien. Een moment waarop hij laat zien weldegelijk een film

op acteerniveau te brengen. Er zit flinke humor in over bijv Steven Seagal

die ik ook zeker kan waarderen maar de humor over hem is prima.

De monoloog op driekwart dat hij uit de film wordt getild

is een emotionele kant van van Damme, ook prima te noemen naar mijn mening.

Je moet wel goed voor de film zitten naar mij mening maar dan

krijg je een goede film voorgeschoteld. Al kan ik de mensen ook begrijpen als

ze zeggen geef me maar gewoon een actiescene van Damme.

3.5 *

Op zich een aardig idee maar op een paar scènes na niet een flinke teleurstelling.

Van Damme laat op slimme wijze de spot met zich drijven door in deze soort van parodie op z'n leven een beeld te schetsen van een in een slop geraakt acteur. Het is aan de kijker om te bepalen of hier een kern van waarheid in zit en de film als een drama/komedie te zien met als belangrijkste argument zijn welbekende monoloog. Jammer dat er dan zo'n knullig verhaal omheen wordt bedacht die gelukkig door de manier van vertelling nog het afkijken waard is. Vreselijke acteurs en belachelijke pogingen om hier een echt misdaadverhaal van te maken zorgen dat dit geen prettige kijkervaring werd. Ook het kleurgebruik drukte nog meer een stoffige stempel op het geheel dan het al was waardoor JCVD ook visueel gezien niets te bieden heeft.

2,5*

Plezante film en tres jolie! Zo zeggen de Belgen het toch ? Moest wel lachen her en der om de ridiculiteit en zelfspot die van Van Damme draf spat. De geinige structuur van het verhaal vond ik ook tof. Het had wel iets van The Wrestler als je kijkt naar het thema uitgerangeerde filmsterren en bij die lange monoloog van JVCD in de camera moest ik denken aan een willekeurige Ingmar Bergman-film. Niks mis mee dus!

JCVD is nooit een favoriet van me geweest. Had niks met hem en ook niks tegen hem, al heb ik wel wat ouder werk van hem gezien. In The Expendables 2 speelt hij wel een sterke rol en nadat ik dat zag wilde ik deze JCVD ook eens zien. Ik wist dat het geen actiefilm werd, maar wat wel werd me ook niet geheel duidelijk. Na het kijken van de film blijft dat nog steeds wazig. De film slaat wat mij betreft de plank mis. De zelfspot van Jean-Claude is best aardig en de geintjes over Seagal waren niet onaardig, maar ik miste wel de echte scherpte. En dit werd ook verpakt in een vreselijk oninteressant verhaal over een soort van gijzeling. Minus een erg sterk slot met een monoloog van de beste man waarin hij laat zien dat hij best wel een beetje kan acteren was het gewoon saai. Ook wel vervelend om naar te kijken eigenlijk. Misschien miste ik de nodige inside jokes omdat ik hem niet zo goed ken als bv een Stallone of Schwarzenegger, geen idee, maar de film deed me eigenlijk niks. Ik had nog bijna een halfje erbij gedaan vanwege de sterke monoloog op het einde, maar ik doe het toch maar niet. Van Damme kan het beter bij de actiefilmpjes houden. Wel prima dat hij eens wat anders probeerde, dat moet ik hem nageven.

2*

Ik ben een fan van Jean-Claude van Damme maar vond deze een beetje tegenvallen, en dit kwam mede door het hoge cijfer op IMDB en het interessante verhaal.

Het verhaal begint en laat vervolgens niet alle details zien, vervolgens krijg je weer het verhaal te zien maar dan in details. Dat is saai en er gebeurde eigenlijk maar weinig in de hele film (o.a. weinig actie). Soms krijg je beelden te zien die in het verleden gebeurde en dat kwam plotseling. Dat werkt soms goed maar soms ook niet. Ook was het mij niet altijd duidelijk waar het dan over ging... je krijgt niet alle informatie in je schoot geworpen.

Ik had gehoopt en verwacht dat deze film vooral over het leven van JCVD ging met een komische noot en wat scenes eromheen, maar dat is niet zo. Integendeel.

Het acteren van JCVD vond ik ditmaal erg goed en overtuigend. Beter dan in de film In Hell. Deze man laat duidelijk zien dat hij kan acteren, als hij de kans er maar voor krijgt en de wil er ook echt is.

Behoorlijke amusante film waarin Van Damme werkelijk excelleert als uitgebluste actie-opa. Het verhaaltje an sich mag dan niet bijster origineel zijn, voor de invulling ervan niks dan lof. Aantal erg leuke komische uitspattingen, met uiteraard als exponent de veelbesproken monoloog van Van Damme. Einde viel me een tikkeltje tegen, maar hetgeen wat eraan voorafging was zeer de moeite. 3,5*.

Goeie film over Jean-Claude Van Damme wiens carrière en ook persoonlijke leven behoorlijk in het slop zit. Zeker voor Van Damme een originele film, aangezien het hier niet om het vechten draait en uiteraard ook omdat hij zichzelf speelt. Vooral de scenes die draaien om zijn bekendheid zijn treffend. Van Damme doet het zeker niet onverdienstelijk (prima scene ook waarin hij de vierde wand doorbreekt). Het plot is tegen het einde wel wat rommelig, maar dat doet er verder niet toe.

Ronduit bizarre film over Van Damme die voor het verhaal óf in werkelijkheid, niet voldoende op de hoogte van zijn privéleven, een bijzondere kwetsbare kant laat zien. Een kant die je niet zou vermoeden afgaande op al die matige knokfilms waar hij in speelt, zeg maar de Steven Seagal van de Lage Landen.

Waar de film begint met de opnames van de zoveelste over the top cheesy vechtfilm, waar hij weinig aan verdient, weinig me verdient wordt, waar eveneens weinig naam en roem mee vergaard wordt en hij kort weg te horen krijgt dat dit het nu eenmaal is, het produceren van dit soort wanstaltige producties lijkt de situatie wanneer hij het postkantoor binnen wandelt niet veel anders. Opnieuw moet hij uitvoeren wat er tegen hem gezegd wordt en ditmaal is het niet een regisseur die hem afbijt met de opmerking dat ze nu eenmaal niet Citizen Kane aan het maken zijn maar een crimineel met een blaffer. Detail natuurlijk deze verandering van motivatie en ditmaal moet JC niet zijn vuisten gebruiken maar zijn echte acteertalent aanspreken en verdomd nog aan toe, dat lijkt hij ook nog te hebben of de rol past hem nu eenmaal geweldig.

Wat zich ontspint is een sub verhaal binnen het verhaal. Het gaat toch vooral om de aan lager wal geraakte JCVD, maar toch is hij slechts onderdeel van de grotere gebeurtenis, de overval en kidnapping. Handig manoeuvreert de regisseur daardoor heen met kunstige ontwikkelingen in het plot, mooi shots en komische gebeurtenissen zoals de twee politieagenten in hun weinig flatteuze onderbroek, de scene waar de sigaret uit de mond getrapt wordt en de kleine dingetjes zoals de winkelbediende die overal foto's van neemt, zelfs de rechercheur, en de agenten die in een soort wanstaltige adoratie JC's bagage doorpluizen en alles op hebben en overal aan zitten. Ook kunstig zijn de scenes met zijn zakenwaarnemer waar slecht JCVD in beeld gehouden wordt. Het gaat om JC maar toch ook niet, de zakenwaarnemer doet wat hij wil en er wordt totaal niet geluisterd naar de wensen van JCVD, kortom eigenlijk wordt hij totaal niet serieus genomen waar die gegroefde trieste bakkes van JC eigenlijk alleen nog maar beter tot zijn recht komt. Een mooi tegenstrijdigheid, dat je denkt dat zo'n man de wereld aan zijn voeten heeft, maar dan toch plotseling opstijgt tussen de setlichten, alsof hij buiten zijn lichaam treedt, en een werkelijk emotioneel betoog houdt waar de totale ontmanteling van de superster die iedereen aanbid volgt. Geniaal! Om vervolgens weer naar beneden te zakken en weer in die rol te zitten die iedereen van hem verlangt, een uniek inzicht in de bijzonder ontevreden en neerslachtige JC.

Mooi contrastrijke beelden, weinig kleuren, mooi beeld van het typische België, prima acteerprestaties, fijne muziek ook die een beetje jazz/free style-achtig aandoet. Alleen al vanwege de kwetsbare biecht en de breuk met het stereotype dat zo'n man omgeeft vier sterren.

JCVD; redelijk film, maar met andere keuzes had het misschien wel een topper kunnen zijn....

Van Damme in een rol waarin we hem niet echt kennen. Gedeeltelijk zijn levensverhaal willen vertellen, maar om het niet te saai over te laten komen, dit verwekt in een film. Wellicht ook om kracht bij te zetten aan het feit, dat fans hem op die manier graag zien en dit dus van hem verlangen.
Zeker als je toch al acteur bent is dat een geweldig manier om zo'n film te maken.

Erg jammer is het matige camerawerk, vaak te close-up en te snel waardoor je toch veel beelden mist.
Zwart wit beelden waren in een film als Schindler's List echt een grote toevoeging. In JCVD werd gekozen voor en soort van "sepia achtig beeld" wat niet prettig keek en voor mij onbegrijpelijk dat hier voor gekozen is.

Na de intro bestaat de film vervolgens uit 2 identieke stukken met verschillende invalshoeken. Dit had een erg krachtig deel van de film kunnen zijn, maar door het sterkere 2 deel, bleef het eerste deel wat onsamenhangend. Grotendeels het 2 deel met wat losse elementen vanuit het eerste stuk zou beter zijn geweest, waarbij je als kijker ook niet het gevoel had na 50 minuten 2 dezelfde scènes gezien te hebben (waarvan 1 dus gedeeltelijk overbodig).

De overvallers en politieagentenvond ik erg amateuristisch over komen wat de film niet echt ten goede kwam, maar wat wel weer juist het grote contrast aangaf op het moment dan JC serieus werd in de bekende scène en wat hij daarmee probeerde te vertellen.
Toch had dit met betere acteerprestaties, ook naar voren gekomen en misschien nog wel sterker ook.

De film laat overduidelijk zien dat, wat JCVD ook doet, dat iedereen hem adoreert naar wat hij eigenlijk "niet" is.
Foto's, handtekeningen, martial-arts hoe de situatie ook is, als hij zijn kunsten vertoont is het goed.
Dit komt geweldig naar voren in een van de laatste scènes, wat mij betreft nog veel beter dan zijn monoloog. Daar waar hij het postkantoor verlaat met een pistool tegen zijn hoofd gehouden door de overvaller, weet hij in een moment van onachtzaamheid los te komen en er een geweldige kick de overvaller knock-out te trappen om vervolgens met grote spierballen het juichende publiek triomfantelijk tot zich te nemen. Als kijker krijg je dan ook weer even het gevoel van "yeah!" Direct hierna volgt er een korte scène met wat er echt gebeurd is. Hierdoor wordt je als kijker met de neus op de feiten gedrukt dat je dus zelf ook even in grote adoreren van JCVD zit en kreeg te zien wat je wilde zien: een actieheld....

Veel goede en onverwacht vernieuwde dingen die echt goed waren neergezet. Jammer genoeg wel afgewisseld met wat matige stukken en (wellicht persoonlijke mening) de vaak slechte camerabeelden en kleur.

7-
3*

Een dappere van Damme.

Groot geworden in de jaren 80, de jaren 90 doorleefd en daarna verdween hij enigszins buiten beeld, in tegenstelling tot Schwarzenegger en Stallone. Toch is van Damme altijd mijn favoriet geweest. Bloodsport is één van mijn favoriete jeugdfilms en Cyborg een goede tweede. En zijn persona voelde voor mij altijd toegankelijker dan bij andere actie acteurs.

Deze film is een dappere zet. Want niet alleen kent de film weinig typische van Damme actie, ook heeft de film de nodige zelfspot en laat van Damme zich van een kwetsbare kant zien. De grote ster blijkt een ongelukkige gebroken man, die een moeizame relatie met zijn dochter heeft en financieel maar wat aan rommelt.
Halverwege wordt de vierde wall gebroken en spreekt van Damme het publiek toe. Nu is hij in zijn Amerikaanse films nooit een Marlon Brando geweest, maar hier laat hij zien dat hij wel degelijk kan acteren. De lange one-take waarin hij zijn carrière en zijn fouten overziet is emotioneel en ontroerend.

Een nadeel aan de film vond ik de te aanwezige kleurfilters. Los daarvan is deze arti-actiefilm met zijn droge humor absoluut de moeite waard. Maar ach, ik ben gewoon fan van die man. Ik ben blij om te zien dat hij zoiets origineels probeert, buiten de gebaande paden van het genre durft te treden en daar volledig in slaagt.

Hup Jean Claude!

4*