Outbreak (1995)

Regisseur Wolfgang Petersen kan redelijk overweg met grotere filmproducties, maar in Outbreak wordt hij erg tegengewerkt door het clichématige scenario. Zeker de tweede helft pakt uit met ongeloofwaardige personages (Donald Sutherland zoekt de grenzen wel heel erg op) en een voorspelbare finale. De schaal wordt ook onnodig uitvergroot, want het zijn zeker niet de bombastische actiescenes die een film als deze maken. Het mysterie rondom het Motaba-virus doet dat wel, waarvan specifiek de omschrijving en verspreiding voor wat goed geplaatste entertainmentsequenties zorgen. Petersen kan goed overweg met de escalerende chaos en het tempo, maar moet uiteindelijk te veel zien te compenseren met het matig doordachte verhaal. Het gaat ten koste van een meer dan degelijke opbouw die goed wegkijkt en bewijst dat Petersen echt wel kon beschikken over betrouwbare kwaliteiten. Dustin Hoffman speelt hier overigens spijtig genoeg één van zijn mindere (hoofd)rollen.

De staf-chef van het Witte Huis kwam mij zo bekend voor. Ik kon hem nergens traceren in de cast lijsten, omdat ik z'n naam niet wist. Ik zag die kop voor me in een of andere bad guy rol. Het liet me niet los. En ineens wist ik het: hij speelde die schofterige trucker/ontvoerder in Breakdown (met Kurt Russell): J.T. Walsh. Ik dacht ik meld het maar even.

Het was weer eens tijd voor een rampenfilm. Deze had ik blijkbaar nog nooit eerder gezien. Voor een rampenfilm-blockbuster uit de jaren negentig is de film nog verrassend realistisch zou ik zeggen. De filmt loopt ook lekker, en wat ik vooral ook knap vind is dat Andersen alles vaak makkelijk te volgen maakt zonder het tempo eruit te halen. Zo'n scène als die waarin het laboratorium van USAMRIDD de verschillende niveaus van biologische bedreigingen worden geïntroduceerd is effectief.

De film is wel echt wat cheesy hier en daar. Bepaalde scènes zijn onbedoeld komisch, zoals die intro in dat dorpje aan begin met de hulp die een bom blijkt te zijn, of die scène in de bioscoop waarin de besmette man haast bewust zijn hand niet voor zijn mond lijkt te houden terwijl hij alles en iedereen onder hoest. Dat gedoe met het leger is ook nogal dik aangezet, om nog maar te zwijgen van het flauwe romantische gedoe rondom de twee exen. Daar had misschien meer ingezeten, want Hoffman en Russo zijn niet onaardig. Voor de rest is een heel behoorlijke cast vrij matig. Op zich ook niet zo gek als iedereen zo'n typetje is.

Een film die af en toe heel goed is maar af en toe ook zwak.... sommige scènes zijn heel goed gespeeld maar sommig ook helemaal niet.... het is wel heel erg Amerikaans met veel altijd weer veel geweld alsof ze niets anders te doen hebben....altijd geweld alhoewel het hier over een ziekte gaat maar toch moet het geweld er weer bij komen...... Interessant verhaal.... Het kijken waard..