Otis (2008)

Otis is een bovengemiddelde horror-comedy waarbij de nadruk iets meer ligt op comedy. Helaas weet de film niet de perfecte balans te vinden tussen de twee maar redt zich een behoorlijke tijd aardig. Tegen het eind wordt de film wat minder en het slot is nogal flauw. Er is een alternate ending genaamd Otis' Birthday Party en die is beter dan het originele einde. De score is erg goed evenals het acteerspel. Met name Stern is goed op dreef.

Vooraf niet al te veel van verwacht, maar het is wel een vermakelijk filmpje.

De horror was wel vrij soft in deze film, hij moest het vooral hebben van de wel redelijk geslaagde humor. Leuke tussendoortje deze film, meer niet.

Leuke film die halverwege wat inkakt. Ashley Johnson is de moeite waard

Het eerste gedeelte van de film vond ik behoorlijk veelbelovend maar dat kakte al snel in. Ik vond zowel de humor ver te zoeken als het horroreffect. In het eerste gedeelte is de film behoorlijk spannend maar van echt horror kan je niet echt spreken.

Ik heb eigenlijk geen moment echt gelachen in de film. Toch nog twee sterren omdat de film wel een behoorlijke spanning had in het begin.

Traag filmpje maar op de een of andere manier soms grapig.

Het hele gebeuren is vrij leuk.

3 sterren

Mwa.

Otis wil dolgraag een aparte film zijn en lijkt daar soms van alles aan te doen. Krantz gaat zo apart mogelijk te werk met zijn film, en alhoewel Otis er weliswaar in slaagt om zich een beetje te onderscheiden van zijn genregenoten, schiet het in zijn geheel toch te vaak en te ver uit de bocht om er ook goed mee te worden.

Het acteerwerk is in ieder geval weinig verheffend en ik vond het jammer dat elk personage moest aanvoelen als een stripfiguur. Dit is dus een punt waar Krantz mee uit de bocht vliegt. Hij wil de personages zo gek en apart mogelijk maken, maar maakt het hier vooral mee mogelijk dat de serieuzere scenes compleet door de mand vallen en niet passend aanvoelen.

Verder wordt er wel heel omslachtig geprobeerd om er een komediefilm van te maken. De soundtrack voelt altijd luchtig aan, maar past nooit in de film. Het voelt erg aan als een amateuristische horrorkomedie waarbij de horror en de komedie nooit weten te mengen. Voornamelijk dus omdat de komedie te veel focus en aandacht krijgt, en het resultaat voelt er wat geforceerd door aan.

De regie zelf voelt passend en vlot aan, Otis gaat lang door maar is nooit echt saai te noemen. Krantz weet er dus wel in te slagen het geheel apart genoeg te maken om niet saai te worden, maar gaat daarbij niet de slordigheidfoutjes uit de weg. Die heb ik echter al in de vorige alinea beschreven, en hoef ik niet opnieuw te herhalen.

Wat ik wel nog in de regie mis is wat sterke editing en beter camerawerk. Hierdoor had het geheel echt goed het genre kunnen ontstijgen en had ik er ondanks de inhoudelijke matigheid nog een hoger cijfer aan kunnen geven. Het verhaal en verloop zijn apart genoeg om veel mee te kunnen doen, maar de ietwat beperkte regie zit dit nog in de weg.

Vermakelijk is het wel en het is allemaal aardig om te volgen. Echt voorspelbaar is het niet en daar zit de voornaamste kracht in van de film. Verder is dit een slordige, en ietwat vreemde (op de goede en slechte manier) film die wel genoeg potentie had, maar hier bij lange na niet naar op weet te leven. Extra punten voor het verloop en verhaal, maar verder is dit een gemiste kans.