Blackboard Jungle (1955)

De voorloper van al die latere films waarin een leraar voor een echte bende les probeert te geven, met al het geweld van dien. Ik noem The Class of 1984 en The Principal. Glenn Ford straalt wederom weer kracht uit, in een van zijn betere rollen. Dit is ook de film waarin Sidney Poitier voor het eerst echt opvalt, want films als Red Ball Express konden je nog niet bewijzen dat hij echt talent had. 4 sterren

(moet de naam Didier uit de plot niet veranderd worden in Daddy O? )

Best aardige film, maar na films als Dangerous Minds en The Principal etc. gezien te hebben brengt het niet zoveel meer, ook al was dit natuurlijk de voorloper van dat soort films.

Ik dacht van tevoren dat de film tegenwoordig nogal oudbollig zou overkomen en de leerlingen doetjes zouden zijn naar maatstaven van huidige vergelijkbare films, maar dat bleek gelukkig niet waar.

De film toont de moeilijkheden die een ambitieuse, goedmenende en bekwame leerkracht ondervindt met zijn opstandige, zelfs misdadige leerlingen en deze uiteindelijk overwint door hun vertrouwen en interesse te verkrijgen en een tweetal te weren.

Dit gegeven wordt goed en spannend in beeld gebracht, verveelt geen seconde en men is vaak verbaasd om de vertoonde agressie.

Door deze extreme situaties wil de cineast aantonen dat de opvoeding van probleemjongeren kan lukken mits een betere aanpak. De film is dus ook een hekeling van het onderwijssysteem in de US.

De prent wekte bij zijn verschijnen heel wat aandacht. Iedereen ging de film bekijken; de jongeren ook om Bill Haley's "Rock around the clock" te beluisteren. Toen waren er immers nog geen videoclips.

Uitstekend lerarendrama dat zich afspeelt op een probleemschool in New York midden jaren '50. Deze film heeft ongetwijfeld als voorbeeld gediend voor vele soortgelijke films. De film zakt nergens in en het acteerwerk is bijzonder goed wat resulteert in geloofwaardige rollen van zowel de leraren als de leerlingen.

Destijds controversiële film, die aanvankelijk niet in alle landen welkom was. Het verhaal is ontleend aan de ervaringen van Evan Hunter als leraar in de Bronx. (Hunter schreef later o.a. ook het scenario van Hitchcock’s The Birds).

Er zijn sindsdien weliswaar betere films gemaakt over deze problematiek (o.a. Stand and Deliver, 1988), maar voor die tijd is dit een knappe en gedurfde film. Jammer alleen dat men de hoofdrol aan Glenn Ford heeft gegeven, want dat is naar mijn bescheiden mening niet bepaald een topacteur. Aan de andere kant is het wel dankzij Glenn Ford dat de film onlosmakelijk verbonden is met het populair worden van rock ‘n’roll, omdat hij uit de platencollectie van zijn zoon met het nummer van Bill Haley kwam aanzetten. Wat zullen de ouders van toen geschrokken zijn. Zo’n rauwe film en dan ook nog eens die ‘wilde’ muziek...

Zo gevoelig en genuanceerd als Rebel Without A Cause is het allemaal niet. Een beetje simplistisch en makkelijk soms en de bijfiguren (vooral een paar leraren en de vrouw van Ford) zijn niet zo sterk. Maar met name de scenes in de klas met Ford zijn echt sterk. Knap opgebouwd, spannend en niet te kort gelukkig. Die scenes dragen deze film en maken het makkelijk om over de mindere kanten heen te stappen.

Kleine 3.5*

Glenn Ford speelt goed de leraar die worsteld et zijn geweldadige leerlingen waar hij maar geen vat op lijkt te kunnen krijgen .

Ik ken de films uit de jaren 80 die over deze problematiek gingen maar ik was niet op de hoogte van het bestaan van deze veel oudere variant die zeker niet onderdoet voor de anderen .

Sidney Pointier speelt nog een sleutelrol als 1 van de leerlingen .