The Way We Were (1973)

Romantiek en een heerlijke song. Barbra vond ik veel beter acteren dan in "Funny Girl" en ook naast een jonge Robert Redford kunt ge niet kijken al vallen beiden toch in een verzoeningsscène eens lekker uit hun rol.

Arthur Laurents schreef over wat hij kende. Hij was zelf een communistische jood in New York. Verschillende personages en gebeurtenissen sproten uit z'n eigen herinneringen voort. Zijn idee was om een romantisch drama te linken aan de veranderende houding ten opzichte van communisme in de V.S. Tijdens de Spaanse Burgeroorlog weigerden de Amerikanen de linkse krachten te steunen tegen Franco, maar tijdens de Tweede Wereldoorlog werkten ze wel samen met de Sovjetunie. In die periode heeft Katie posters van Roosevelt en Stalin op haar kamer hangen. Tijdens het mccarthyisme in de jaren '50 werd deze toenadering abrupt afgebroken.

De romantische verhaallijn loopt parallel aan de politieke. Tijdens de flashback in de jaren '30 is de kloof te groot. Zij is een communistische jodin die politieke actie voert. Ze is het lelijke eendje, al heeft ze ook een aantrekkelijke kant. Hij is een protestants rijkeluiszoontje die alles op een gouden schaaltje gepresenteerd krijgt. Hij is atletisch, populair en intelligent. Politiek nemen hij en z'n vrienden niet ernstig. De jaren '40 zijn een periode van toenadering. Katie laat haar haar ontkrullen in de hoop dat ze dan aanvaard zal worden door Hubbells vrienden. In de jaren '50 valt het koppel uiteen in een klimaat waarin mensen in de filmindustrie onder druk gezet werden om tegen elkaar te getuigen.

Een komische scène is het feestje waarop iedereen verkleed is als een van de Marx Brothers. Het stotteren op de naam K-K-K-Katy is ontleend aan een populair liedje van Billy Murray. De romantiek zit in kleine momenten, zoals wanneer ze z'n haar uit z'n ogen haalt of wanneer hij haar schoen dichtknoopt en iets te lang vasthoudt. Er zitten mooie camerabewegingen in, onder andere bij dat boottochtje vanuit een helikopter. Het titelnummer, intens gezongen door Barbra Streisand, roept een nostalgische sfeer op vol mijmering over wat had kunnen zijn.