Estômago (2007)

Ik vond deze film best aardig beginnen, maar naar het einde toe werd het steeds meer een afknapper. Uiteindelijk was ik echt teleurgesteld toen ik het filmhuis uitliep. Het mensbeeld bevalt me niet, de opbouw van het verhaal bevalt me niet, de hoofdrolspeler bevalt me niet. Ja, het is een eetfilm en die hebben altijd een streepje voor boven andere films, maar wat mij betreft heeft deze film het laten liggen.

Esta filme e bacana!!!! Ik heb mij echt rotgelachen. Ik kon hem zelfs zonder subs volgen en dan begrijp je de teksten nog beter. Mooi camera werk. Sterk geacteerd en herkenbare dialogen voor wie brasil goed kent. Een geweldige film voor als je echt wilt lachen en genieten van een met passie verteld verhaal. Er zaten alle ingrediënten in voor een ideale film. 5

Originele en aparte eetfilm.

Het buiten de gevangenis gedeelte vond ik erg leuk. De hoofdrolspeler is een hele rare kwibus, een anti-held, die over goede kookkunsten blijkt te beschikken.

Helaas vond ik het gevangenis gedeelte een stuk minder goed en weinig boeiend.

Daarom 'slechts' 3 sterren.

Een beetje een kruising tussen The Cook....en The Wayward Cloud,

De film is alleen veel minder gestileerd dan The Cook....en kent geen muzikale intermezzo `s ala The Wayward Cloud. Verder wel enkele gelijkenissen. Raimundo Nonato kent een enorme passie voor eten, wat resulteert in de exploitatie van eten in ruil voor sex met stadsprostituee: Iria, die als een blok viel voor zijn kippetjes. Ik kwam niet bij van het lachen toen Iria rustig een kippetje zat te eten, terwijl ze van achter werd genomen.

Grootste verrassing is de soundtrack die je niet zo gauw bij een dramafilm als deze verwacht. Dat relaxte fluitdeuntje werkte voor mij echt, zoals een magneet op een koelkast werkt.

Een andere troef is de opzet van de film. Scenes ten tijde dat Raimundo Nonato zich omhoog werkt op de ladder als kok, wisselen zich af met scenes waarbij we hem zien zitten in een gevangeniscel. Grootste voordeel hiervan is dat de film niet eerst toewerkt naar het fatale moment van Raimundo Nonato, waarop hij erna weer naar de gevangenis moet en dan pas zijn imperium daar opbouwd. Het werkt de spanning en het lang uitblijven van de rise and fall structuur zoals wij ze zo vaak in gangsterfilms tegenkomen allemaal in de hand.

Smakelijke, soms zelfs gitzwarte film! 4*

Een verrukelijke film, volop van genoten. De underdog, die de hoofdrol speelt, doet dat prachtig en haast aandoenlijk. De vrouw waar hij verliefd op wordt, tjonge een tijd geleden dat ik een vrouw zo echt gulzig en sensueel heb zien eten. Born hungry en dat spat van het doek. Het verhaal en de opbouw zijn van grote klasse. Geen hoogvlieger? Dit zijn de soort films die me van film doen houden! Geen moment verveeld, elk moment was raak.

Prima film uit Brazilië alweer. Visueel wat minder indrukwekkend als bv een Central Do Brasil of Cidade de Deus maar wordt meer dan genoeg gecompenseerd door het originele en leuke verhaal en vooral de onconventionele hoofdpersonen.
Vooral Raimundo Nonato is een rasechte anti-held. Een sulletje, die wel direct een soort sympathie weet op te wekken. Erg grappig figuur waar eigenlijk totaal geen dreiging vanuit gaat maar ondertussen... Pas helemaal op het einde lijkt het ware gezicht van onze held getoond te worden en is hij wellicht toch niet zo naïef en onschuldig als iedereen dacht. Eigenlijk, windt hij de hele film iedereen (inclusief de kijker) om zijn vinger.
Dat sommige heren hier spontaan in katzwijm vallen voor Fabiula Nascimento verbaast me wel een beetje eigenlijk. Ik vind het helemaal in niets een aantrekkelijke vrouw
De muziek uit de film deed me wel wat denken aan een jaren '70 soft erotische film en daarom op de een of andere manier wel weer heel passend. Aangezien deze film op een soort van artistieke wijze eigenlijk toch ook wel weer erg plat is. Leuk gedaan zoiets.

Boeiende film met heerlijke zwarte humor die dankzij de structuur, waarbij scenes in de gevangenis en de geschiedenis daarvoor afgaand elkaar afwisselen, tot het einde toe weet blijven te verrassen.

Aardige aangename film door een boeiende hoofdpersoon en een vrij origineel verhaal. Wel jammer dat de film maar weinig ideeën heeft en 100 minuten hier zelfs al veel en veel te lang lijken. Vooral het gevangenisgedeelte valt al snel in de herhaling en had misschien beter kort als eindstuk gebruikt kunnen worden. Persoonlijk vond ik de film ook nergens écht grappig of briljant worden, maar het is wel typisch zo'n film die aangenaam is zolang hij duurt. Daarna gaan de gedachten direct ergens anders heen.

3*

Deze heeft me aangenaam verrast. Het verhaal wordt boeiend gebracht en het einde was heerlijk donker , maar paste perfect bij het verhaal.

De cast bestond uit allemaal onbekenden, maar storen deed dit niet.

Een klein, maar fijn filmpje en mochten ze hem eens op tv uitzenden, zeker eens bekijken.

Ps, de film is beter dan de poster

Gewoon erg vermakelijk. De film volgt een dubbele verhaallijn, die redelijk conventioneel is verder, maar wel gelardeerd wordt met een hoop snedige vondsten. Bij de zwartgallige 'ontknoping' doken er weldra The Cook (Greenaway) associaties bij me op, erg geinig.

Compassie opbrengen voor de hoofdpersoon is niet moeilijk; vrij typische underdog die zich via noeste arbeid en talent tot de top werkt, wel treffend vertolkt door Miguel. Geniaal wordt de film overigens nergens, maar het blijft de ganse speelduur frivool, luchtig, af en toe zowaar nog een tikkeltje pervers. Leuke film dus, garant voor een avondje amusant vertier.

En je krijgt er acuut honger van, ken niet veel films die dát weten te bewerkstelligen. 3,5*.

Simpel maar doeltreffend
In de film weet je gelukkig lang niet welke kant het nu precies op gaat. Waar slaat die eerste scene nu op? Zijn het nu flashbacks of flashforwards…dacht ik even. De dubbele verhaallijn is niet uniek, maar sluit mooi aan. En ja dan opeens weet je het: de gorgonzola! Het zijn veel simpele, speelse trucs die mij bevallen..

Pakkend
Gebruikers die de film niet waarderen omdat en de hoofdpersoon als een engerd typeren of de film te traag vinden, kan ik echt niet volgen. Een engerd tja, dat zal wel, maar geniaal gespeeld toch? Pkunk: zowat elke komedie teert op het steeds weer herhalen van het karakter van de hoofdpersoon toch...van Charlie Chaplin tot Ace Ventura...? Raimundo brengt humor en passie! Als je deze film te traag vindt dan heb je…ja hier komen de vooroordelen… geen zitvlees of kan je je gewoon niet vinden in het fantasierijke, vreselijk originele verhaal, met prachtig gekozen slotscenes.

Gevatte spot
Er wordt toch heerlijk de draak gestoken met de held die dreigt ten onder te gaan :de sul wordt zowaar succesvol, je voelt dat het fout gaat...het gaat fout...en...plots is hij toch een held!?
Bovendien lijkt het een persiflage van- of tenminste een flinke knipoog naar- de lagere klasse van Brazilië (hoeren, de uitbuiting door de restauranteigenaren) , Braziliaanse zelfspot dus.
Hoe dan ook: deze zeer sfeervolle (beeld én geluid) komedie is een film die ik al jaren klaar had liggen, maar me absoluut niet heeft teleurgesteld!

Plezierig filmpje die veelvuldig in tijd scwitcht en pas op het einde, wat een zekere spanning er in houdt, duidelijk maakt waarom.

Zuiders amusemant met toch knappe dialogen, komische scènes, een beetje voorspelbaar, en goede acteurs.

Er is bepaald geen gebrek aan Braziliaanse films waarin de onderkant van de samenleving wordt verkend en dat geldt ook voor deze "Estômago" welke ik in het verleden al eens gezien heb (na het vorige week zien van de Komedie / Drama film "La Grande Bouffe (1973)", wilde ik deze film nog eens herzien, die ook bepaalde raakvlakken heeft met "La Grande Bouffe"). "Estômago speelt zich namelijk voornamelijk af in een gevangenis, een hoerenbuurt en in een goedkoop restaurantje. Maar de rode draad die regisseur Marcos Jorge kiest in zijn vertelling, namelijk voedselbereiding, biedt een meerwaarde die "Estômago" onderscheidt van het gangbare filmaanbod uit Brazilië. Kookkunst als middel om te overleven, om te stijgen in de maatschappij, als substituut, of als ruilmiddel voor seks.

Na een wonderlijk introducerend college over de zegeningen van gorgonzola-kaas, verstrekt door hoofdrolspeler Raimundo Nonato (João Miguel), volgens we diens sociale klimpartij. Allereerst in de grote stad Sao Paulo, waar hij arriveert met slechts één koffer en waar hij wat drinken (water) en eten (gefrituurde snacks) besteld in een snackbar, zonder voldoende geld op zak te hebben om de rekening te kunnen voldoen. De eigenaar Zulmiro (Zeca Cenovicz) biedt hem een simpele keuze, namelijk de honkbalknuppel of de afwas.

Tegen kost en inwoning mag Raimundo blijven en dan blijken de gefrituurde snacks van de nieuwe keukenhulp al vlot reden tot toenemende klandizie. Onder meer van de mollige buurthoer Íria (Fabiula Nascimento), die best bereid is haar liefde uit te lenen aan Raimundo in ruil voor een goede maaltijd. Hierdoor zien we Fabiula Nascimento op een gegeven moment ook volledig naakt naar de koelkast lopen om daar eten uit te pakken, terwijl ze stiekem (Zulmiro mag het namelijk niet weten) bij Raimundo verblijft in ruil voor seks. Naderhand zien we nog wat naaktheid van Fabiula Nascimento, als ze aan het werk is in een stripclub. Raimundo wordt ook opgemerkt door de eigenaar, te weten Giovanni (Carlo Briani), van een groter restaurant, die hem in dienst neemt en hem de liefde voor eten en koken bijbrengt.

Tussentijds schakelt "Estômago" over naar de gevangenis (oftewel de tegenwoordige tijd in de film) waarin de voor een zwaar misdrijf veroordeelde Raimundo zich met vallen en opstaan manifesteert als celkok en inventief (o.a. met de mierenplaag) weet om te gaan met het gebrek aan ingrediënten. Soms tot goedkeuring van de machtige en gewelddadige medegevangene Bujiú (Babu Santana), die de baas is in de cel en ook de beste slaapplaats heeft, en soms ook niet (zo kan hij de mieren als eten niet bepaald waarderen, ondanks dat hij het lekker vindt).

Gaandeweg stijgt Raimundo in de rangorde in de gevangenis en krijgt hij een betere slaapplaats en schikt hij zich meer in zijn bestaan tussen de criminelen. Regisseur Marcos Jorge laat daarbij ook zien dat het succes dat Raimundo behaalt, wel zijn tol eist. Hij werkt zich dankzij zijn kookkunsten op in de rangorde, maar dat gaat wel ten koste van zijn mens-zijn. Want uiteindelijk gebruikt Raimundo de gerechten als het ultieme machtsmiddel en rekent hij af (door voedselvergiftiging) met Bujiú zodat hij de baas in de cel wordt en ook de beste slaapplaats heeft.

Regisseur Marcos Jorge blijft nooit te lang hangen in één van de twee tijdslijnen, waardoor "Estômago" in speels ritme doordentert als een rommelig geserveerd, maar tegelijk aangenaam overdadig meergangendiner. Die heen en weer gaande structuur van "Estômago" culmineert in een gruwelijk door Raimundo bereid gerecht (namelijk een stuk van Íria's billen, omdat ze namelijk ontrouw is aan hem en vreemd gaat met Giovanni en beiden worden door hem ook vermoordt), dat de twee filmtijden aan elkaar zal verbinden en verklaart waarom de held vastzit in de gevangenis.

De vorm van "Estômago" is zowel de kracht als de zwakte van de film. De haast van het vertellen gaat soms ten koste van de bijfiguren, die te eendimensionaal blijven om echt indruk achter te laten. Daarbij moet ik wel zeggen dat ik Fabiula Nascimento een fraaie verschijning vond, ondanks dat ze mollig is. Maar omdat ze veel eet in deze film, is ze wel perfect gecast. Hoofdrolspeler João Miguel maakt wel indruk, al komen we ook van zijn personage maar weinig te weten. Hij speelt zijn Raimundo Nonato rol heerlijk sullig en bovendien is hij slim en gevaarlijk (geef hem geen drank ). João Miguel heeft voldoende aan een blik van zijn oogjes om van charmant / vriendelijk naar mild / krankzinnig te schakelen en weer terug.

Maar de drijvende kracht in deze film is eigenlijk het eten. De gerechten die Raimundo bereidt, in de diverse keukens waarin hij belandt en in de basale gevangenisomgeving, worden steeds met de grootst mogelijke sensualiteit in beeld gebracht (hoewel je van sommige gerechten waarschijnlijk zal walgen), zonder dat het vervalt in voedselporno. En de manier waarop Íria zich op zijn "coxinhas" (Braziliaanse kipkroketjes) en "Pastéis" (een typisch Braziliaans fastfoodgerecht, bestaande uit halve cirkel- of rechthoekige taarten met dunne korst en diverse vullingen, gebakken in plantaardige olie) werpt, kan niet anders dan schaamteloos genoemd worden. Ik vond ze er overigens alle drie smaakvol uitzien In Estômago is eten een oerdrift die te vergelijken is met seks, iets dat in de relatie tussen Íria en Raimundo prachtig gespiegeld wordt.

Al met al is "Estômago" een sterke en soms ook gewelddadige kookfilm, waarin sommige gerechten smakelijk ogen, terwijl je andere voor geen goud zou willen proeven. Er is goed spel van João Miguel en visueel gezien mocht deze film er ook wezen en dan doel ik niet alleen op de mooie Fabiula Nascimento. Of je aan het einde van de film zin hebt in een lekker stuk kaas of een mooi stukje vlees, of dat je juist bijna niets meer durft te eten, zal per persoon verschillen. Maar vervelen zal niemand zich bij "Estômago".