Take Me Home Tonight (2011)

Mwa. Topher is gewoon Eric Forman, maar dan in de jaren '80 (waar je nauwelijks iets van merkt) en minder grappig- maar weet sympathie te wekken. Verhaal is voorspelbaar en de grappen zijn over het algemeen wat karig. Hier en daar een glimlach, maar ik zou geen een grap na kunnen vertellen. Daarnaast gaat die grote bal aan het einde helemaal nergens over en moet er weer een dik vet moraal over het geheel uitgesmeerd worden. Een film die nergens bovenuit steekt. Anna Faris is een van de slechtste actrices op dit moment.

Jahaaa, dit zijn nou die komedies waar ik van houd. Dit is een typisch jaren 80 filmpje, maar dan anno nu gemaakt. De stereotype jaren 80 figuren komen voorbij, het verhaaltje over een jongen die klaar is met school en niet weet wat hij wilt is ook lekker typisch jaren 80.

Wat volgt is een nacht vol feest, humor en leuke gebeurtenissen. Samen met de bloedmooie love-interest Teresa Palmer en zijn beste vriend Fogler beleeft Grace(die eigenlijk gewoon Eric Forman speelt, maar dan een decennium later)een hartverwarmend avondje dat de jaren 80 films weer doen herleven. Inclusief allerlei lekkere jaren 80 hits die me tot het einde van de aftiteling deden doen afkijken.

Lekker cheesy vermaak inclusief alle clichés die erbij horen.

4*

p.s. niet geschikt voor de mensen met een apathie tegen dit tijdsbeeld(al valt het qua mode wel mee)

Heerlijk luchtig filmpje over Matt, die niet zo goed weet wat 'ie met zijn toekomst moet. De link met That 70's show's Eric Forman (tevens gespeeld door Grace) is snel gemaakt.

Dat maakt de film eigenlijk wel prettig om te kijken; Grace speelt immers de rol die hem op het lijf is geschreven en de muziek is gewoon lekker uitgekozen.

Meer van dit aub!

Damn, geen Eddie Money? Maakt niet uit, al is 'Take Me Home Tonight' een geweldige plaat natuurlijk. Heerlijke film ook, helemaal mijn ding; de 80's! Heb me bijzonder goed vermaakt met deze film. Lekker tempo, geweldige soundtrack (!) en een prachtig sfeertje.

Die huis-feesten zijn ook nog eens briljant natuurlijk. Al swingend gaan we met Matt en Barry de film door. Vermakelijke avonturen, vooral Barry met z'n gestolen auto, de coke, de vrouw en toeschouwer... eigenlijk alles. In de 2e helft van de film kent deze helaas een paar momentjes waar ik het liever wat anders had gezien allemaal, maar ik heb het niet voor het zeggen gehad.

Voor de rest is die Teresa Palmer echt heerlijk in deze film. Die 80's look maakt het nog wat beter. Jep, heerlijk om op z'n tijd weer eens terug in de tijd te gaan met zo'n filmpje. Dikke voldoende.

Komedie over een highschool reunie in jaren 80 sfeer en leuke chicks/cougars. Het hoofdverhaal heeft niet zo veel om het lijf, het zijn voornamelijk de erg leuke subverhaaltjes die de boel zo grappig maken, denk maar aan die roodharige cougar begeleid door haar man in leder.

Heel aardige komedie en gelukkig niet te flauw, Topher Grace is best redelijk als Matt Franklin en Anna Faris als zijn zus( zie ik liever blond maar dat is persoonlijk) ook. Maar de echte ster van de film was natuurlijk Dan Fogler als de geniale Barry Nathan , de nog vrij onbekende Teresa Palmer is niet echt m'n smaak maar kon er mee door ook leuk om Michael Biehn als de vader van Topher Grace te zien. De vrouw die ik het leukst vond is de exentrieke Michelle Trachtenberg in een veel te kleine rol helaas, al met al een geslaagde film.

Het eerste uur was best aardig en dat kwam vooral door de vele jaren 80 muziek en ook door Dan Fogler. Het verhaal stelt weinig voor maar is wel aardig om te zien en dan vooral het eerste uur (met name door de muziek). Na het eerste uur wordt het allemaal wat flauw en clichématig en is het niet meer leuk. Zoals al gezegd vond ik van de cast Dan Fogler best wel goed en zag Teresa Palmer er best mooi uit (eerlijk gezegd dacht ik dat het Kristen Stewart was). Topher Grace deed het ook best leuk maar de rol van Anna Faris stelt weinig voor. Ze ziet er in de film overigens ook totaal niet uit zoals op de poster waarop ze sexy uitzit. In de film ziet ze eruit als een Oempa Loempa. De film is leuk om eens gezien te hebben maar meer ook niet.

P.S. Angie Everhart mocht er best wezen met haar fraaie borsten.

Vermakelijke komedie, vooral leuk door de sympathieke personages en de niet aflatende stroom aan jaren '80 klassiekers op de soundtrack. Het eerste uur is erg vermakelijk, dan komt de klad er een beetje in, maar tegen het einde wordt de boel gelukkig weer rechtgetrokken. Genoeg leuke grappen en dialogen, in ieder geval.

Zeer vermakelijk comedy kan je wel zeggen, erg van genoten. Wel is de film één uit een dozijn maar gaat zeker niet vervelen. Ook kan ik de uiteindelijk boodschap in de film zeker waarderen.

3,5 ster omdat ik verliefd ben geworden op Teresa Palmer en de uitstekende muziek keuze in de film

Ja, stiekem best wel geinig.

Met name de '80s setting is wel leuk, al moet je dan ook door bepaalde afschuwelijke muziek heen bijten. Gelukkig was er nog Straight outta Compton voor het tegenwicht. .

Topher Grace en zijn beoogde love interest doen het erg leuk en de bijrollen mogen er ook best zijn. Gewoon een vermakelijk wegkijkfilmpje waar je af en toe de iets te flauwe stukjes maar even voor lief moet nemen.

Die rap scène is al eens beter gedaan, zo'n dance-off is te kinderachtig voor woorden, de penis game levert bijna plaatsvervangende schaamte op, de Heimlichmanoeuvre is te kluchtig voor woorden en de veelal schreeuwende Fogler is vooral een vermoeiend figuur. Het zal mijn soort humor wel niet zijn. Het schijnt iets met de tachtiger jaren te maken hebben getuige de aankleding en de posters in het winkeltje. Muziek wil dan wel eens helpen, maar als een regisseur zich als DJ gaat gedragen is ook daar de lol snel van af.

Het verhaaltje dat het met zich meesleept, is onbeduidend formulewerk met een speech en een rollende bal als tergende finale. Het blonde meisje verdient wel wat meer dan de lamzak die Topher Grace hier neerzet, zoals het ventje in de rolstoel een betere komedie verdient. Je kan je afvragen waarom dit zich überhaupt in 1988 afspeelt. Waarschijnlijk om niet veel meer dan goedkoop scoren op iets als nostalgie. Veel meer inspiratie valt er hier niet in te ontdekken en dan werkt ook dat niet. Nou ja, op de zenuwen, dat wel.

Redelijk, best aardig.

Prima tempo in een enigszins voorspelbare verhaallijn.

Acteerwerk voor dit genre niets bijzonders.

Topher Grace, ok.

Anna Faris; wazig actrice en irritant... scary movie is meer haar ding...

Goede soundtrack bij vlagen met leuke nummers.

Beetje een "93 minuten film"

3,5*

Aardige film, die vooral opvalt door zijn retro-look en retro-muziek.

Dat is ook niet zo verwonderlijk, aangezien het verhaal van de film zich afspeelt in 1988. Back to the Eighties dus. Qua sfeer zit het in de film in ieder geval meer dan goed. De aankleding is fijn, evenals de muziek, die ik uit een tijdperk als dit altijd goed kon en kan waarderen.

Het verhaaltje is wel aardig, maar stelt verder niet zo heel veel voor. Topher Grace speelt een prima rol en hoewel het allemaal niet memorabel is, doet hij verder ook weinig verkeerd. Dan Fogler vond ik een stuk minder goed. Hij moet zogenaamd zijn onnozele vriend voorstellen, maar echt grappig wordt hij nooit. De rol van Anna Faris is klein en valt ietwat tegen. Teresa Palmer daarentegen doet het goed, al komt dat misschien ook, omdat ik het echt een zeer mooie vrouw vind om naar te kijken.

Verder valt er voor mij eigenlijk niet zoveel over te zeggen. Fijne look, fijne sfeer en al met al wel een geinig filmpje.

3,0*

Hollywood komedie van het niveau 13 in een dozijn, al zijn de twee centrale liefdeslijntjes net wat minder oppervlakkig dan normaal. Hier en daar een handvol geslaagde grappen, maar de film kan mij niet echt bekoren. Onvermijdelijk gaat ook hier weer een topmodel gedeeltelijk uit de kleren, maar de houdbaarheidsdatum van Angie Everhardt (> 40) is al lang verstreken.

Relatieve nieuwkomer Teresa Palmer en het kleurrijke affiche zijn de mooiste delen van de film.

Aardige komedie, maar niet heel bijzonder. Er had ook wel wat meer ingezeten. De cast is best redelijk, vooral Fogler is erg geinig en Palmer is supermooi. Het is wel weer heel voorspelbaar en sommigen grappen zijn wel eens vaker gedaan, bijvoorbeel de 'penis-scene' die ook al eens in 500 days of summer zat.

3*

Duran Duran en de dood.

Luchtige komedie die mede dankzij de aankleding ook met enige regelmaat doet denken aan komedies uit de jaren '80. Echt hilarisch wordt het echter nergens en de verplichte romantische toon wordt uiteraard voorzien van de nodige moraal. De retro-look is aardig maar kan beter.

Het is vooral de subliem foute soundtrack die doet terug verlangen naar het gepasseerde decennium. Met Duran Duran wilde je vroeger nog niet eens dood geassocieerd worden. Toch moet men tegenwoordig erkennen dat e.e.a. compositorisch gezien goed in elkaar steekt. Of hoe belangrijk muziek voor een film kan zijn.

Goed.

Zoals verwacht is dit eindelijk weer eens een romcom die doet wat het moet doen. Binnen het basis principe gokken op de scherpte van de cast. En die is er! Grace blijft in het verleden hangen qua rollen en aan zijn sterke cynische gevoel voor humor is niks verandert. Palmer is qua casting ook spot on. Had ook best in Twilight mogen spelen. Lijkt een beetje de knappe zus van Stewart en dan ook nog eens mét emoties! Say whattttttt. 80's setting werkt ook lekker. Erg fijn filmpje

Fijne feelgood film Topher Grace, Anna Faris en Chris Pratt waren leuk in deze film! (En dat terwijl ik me soms echt mateloos irriteer aan de typetjes van Faris. Ze was hier heel subtiel en dat waardeer ik wel). Het verhaaltje is vrij onorigineel, maar toch leuk dat ze het bij deze film in de jaren 80 hebben laten plaatsvinden. (Ook al merk je echt dat alle hedendaagse cliché's ook hier worden gebruikt en er dus wat dat betreft weinig verschil is met de jaren 80 en nu (op de muziek na), precies dit verhaal kan gebruikt worden over jongeren van nu). Ik heb me prima vermaakt bij het kijken van deze film.

*3

Ik heb erg genoten van deze film. Dat deze film zich in de jaren 80' afspeelt geeft het een extra leuke sfeer. Ik heb in het bijzonder ook naar de outfits gekeken en wat had Teresa Palmer toch een prachtige jurk aan.

Topher Grace en Anna Faris vond ik als tweeling broer en zus niet geloofwaardig, want ze hebben beide toch hun eigen stijl om grappen te maken. Maar het is wel leuk gedaan.

Topher is de ideale sulletje en Teresa de ideale droomvrouw. Wat dat betreft is er gewoon een goede cast.

De verhaaallijn vond ik erg amusant. Lekker simpel, net als Superbad eigenlijk, waar de jongen maar één doel heeft, en hij de hele avond allerlei obstakels moet overwinnen om zijn doel te behalen. Hier is het dus Topher die koste wat het kost, het nummer van Teresa wilt bemachtigen.

Toch gaat het verhaal wat dieper in op levensvragen waar jongeren eigenlijk, ook ten hede dage, mee te maken krijgen. Wat te doen na een studie? Verder studeren of trouwen? Omdat dit zo herkenbaar is, kon ik mij verplaatsen in de personages.

Rating: aardige 3*

Hap-slik-weg gevalletje waarbij je gerust even de hond uit kan laten en de vaatwasser leeg kan ruimen want Matt Franklin zit continu met dezelfde missie in zijn hoofd. Hij wil de 'smoking-hot' blondine versieren en wordt hierbij vergezelt door een klungelige vetzak die maar geen genoeg kan krijgen van het witte poeder in zijn neus. Het is allemaal nog best aardig tentoongesteld. Meestal zie je jongeren met rode plastic bekertjes in een te krappe huiskamer rondhangen maar hier stonden ze in nette pakken champagne te drinken. Ook het inbreken bij het autobedrijf had iets meer aandacht gekregen dan normaal; Barry toetste de verkeerde beveiligingscode in en telkens kwam er een rood lampje bij. Vervolgens struimelde hij door het kantoor en wist alsnog een chique wagen te stelen. Er zaten nog wel meer van dit soort spraakmakende scènes tussen zoals het contact in de badkamer met die onbekende vrouw en de eveneens mysterieuze man in het leren pak. En het avontuur met de beruchte ijzeren bal niet te vergeten. Allemaal korte, geinige momentjes in een verder vrij clichématige opzet. Ietwat vreemd dat Tori opeens helemaal omsloeg nadat Matt had toegegeven in een videotheek te werken.

Matige film waarin een jongen vier ja na zijn afstuderen nog niet veel verder is gekomen met zijn leven. De film begint zeker wel leuk en ook de hele jaren '80 aankleding is goed gedaan. Echter de hele nacht die volgt is een stuk minder leuk, vooral omdat de personages nogal saai zijn. Nergens echt vervelend, maar nergens ook echt grappig.

Beetje matig.

Vooral een komedie die door de cast omhoog getrokken is. Qua de komedie zelf is het nogal matig. Ik ben ol op komedies, maar ze trekken me toch zelden mee. Deze bracht daar dan ook geen echte verandering in, en heb ik niet echt kunnen lachen.

Faris speelt vooral boven haar niveau, zoals haar flop spel in The Dictator. Ook in Scary Movie 2-4 speelde ze lang niet zo goed meer en hier heeft ze weer wat ervaring op gedaan. Grace speelt redelijk, Fogler neemt de rol in van de junkie en doet dit ook wel goed.

Er gebeurd genoeg voor vermaak, maar qua humor zelf had het wel beter kunnen zijn. Wat wel fijn is is dat de echte awkward scenes hier niet in neergezet zijn, want daar heb ik een hekel aan. Zit je maar met je handen voor je ogen.

Best aardig.

Geen film waar je al te veel van moet verwachten, het is een romantische comedy zoals er al redelijk veel zijn. Wat jong volwassenen (de échte, afgestudeerde soort dan, niet de core Hunger Games en whatnot fans) die een feestje opzoeken en daar wat gedoe rond creëren. Het is een moderne Ferris Bueller zeg maar.

De cast doet het verder aardig, er zijn voldoende geslaagde komische momenten en het romantisch plotje voldoet ook. De film blinkt nergens in uit, maar gaat vooral nergens onderuit. Een paar lollige bijrolletjes houden het levendig. Dowse zorgt verder voor degelijke regie, waarbij het tempo nooit echt uit de film verdwijnt.

Het is een plot dat zichzelf schrijft, met een sfeertje dat ondertussen al 100 keer gedaan is. Toch voelt het op de één of andere manier niet overdreven 80s aan. Qua aankleding wel, qua regie is het moderner. Dat maakt dan misschien toch het verschil voor mij. Verder geen grootse film uiteraard, maar ik heb me er best mee vermaakt.

3.0*

Een onleuke film over grotendeels onleuke mensen die onleuke dingen doen.

Palmer is leuk (om te zien) maar haar karakter is nogal oppervlakkig, Grace heeft wel een ok karakter maar speelt alsof hij aan de slaapziekte lijdt, Fogler en Faris zijn vooral beeld- of beter tijdvulling. Trachtenberg heeft nog wel een grappig rolletje maar krijgt amper een halve minuut screentime.

Dat alles zou nog niet zo erg zijn, als de soundtrack niet zo fff irritant was. Niet qua keuze, dat gaat nog wel, maar het is gewoon hyperirritant dat er om de paar seconden weer een paar maten van een volstrekt ontoepasselijk deuntje langs komen. Doe dan een mixtape in plaats van een film, als je dat wil.