Paris (2008)

Ietwat duf Frans drama.

Beetje jammer aangezien ik Klapisch vorige films nog best kon pruimen. Die voelde alleen een stuk frisser aan. Dit is meer een Any Way The Wind Blows voor veertigers.

Op zich best een leuk uitgangspunt maar veel personages zijn nogal zeurderig om niks en hun problemen zijn absoluut de mijne niet. Er zitten een aantal leuke, luchtige scenes in en er wordt wel aardig geacteerd.

Maar wanneer de film dient te schitteren komt het tevaak over als een oude knar. Het feestje was bijvoorbeeld een redelijk fiasco.

Jammer, maar Klapisch zelf wordt natuurlijk ook een jaartje ouder. Misschien vind ik dit binnen 20 jaar wel echt boeiend ofzo, al hoop ik het niet.

3.0*

Ik vond dit juist wel erg goed geacteerd. Misschien waren een paar personages wel wat overbodig, maar mwah, dat stoorde me niet echt.

Er zitten ook een hoop leuke vondsten in wat camerawerk en montage betreft. Tenminste, voor mij dan. Ze zullen vast wel eerder gebruikt zijn.

Erg mooie beelden, al is Parijs daar ook wel een perfecte lokatie voor.

Ja, ik was hier best van onder de indruk.

4,5*

Toch weer een aangename Klapisch.

In het begin stonden bepaalde personages me niet zo aan.

Ik vond Binoche zelfs wat saai en gewoontjes.

Gelukkig zet het verhaal een paar tandjes bij en wordt het steeds interessanter.

Mooie kijk op het leven, de dood en relaties.

Het had filmisch gezien allemaal wat spannender gemogen. Er zitten hier en daar wat geinige visuele dingetjes, maar verder is het erg rechttoe rechtaan. Maakt niet heel erg veel uit, het is hoe dan ook vooral een acteursfilm.

Uiteindelijk toch weer genoten van Juliette Binoche!

Fijne, warme winterfilm die op een gegeven moment een beetje gaat lijken op een soort Love Actually, maar dan meer tragikomisch dan echt komisch.

Sfeervol geschoten en mooi geacteerd door een crème de la crème van Franse acteurs.

Een van de betere raamvertelling van de laatste tijd. De sfeer was ontzettend sterk neergezet en vooral de Saté muziek beviel mij zeer. Acteerwerk is ook prima. De personages vond ik niet allemaal even interessant en er had best een kwartiertje afgekund als hier en daar wat geschrapt was maar het einde is dan weer erg sterk. Hoogtepunt was voor mij de rol van Mélanie Laurent als de studente. Wat een prachtvrouw was dat.

Paris moet het hebben van warme en mooie sfeer van Parijs

Ach, wat een heerlijke stad is Parijs toch. Die gedachte kwam steeds bij op toen ik naar Paris keek, een film van de Franse regisseur Cédric Klapisch. ´t Is een film die je vooral voor de stad en voor Juliette Binoche zou moeten kijken. Want van een meeslepend en diepgaand verhaal moet Paris het niet hebben.

In deze mozaïekfilm krijgt Parijzenaar Pierre te horen dat hij een levensbedreigende aandoening aan zijn hart heeft. Zijn conditie laat te wensen over en hij trekt zich terug in zijn appartement en beschouwt de stad en haar inwoners. Om voor hem te kunnen zorgen, trekt zijn zus Elise met haar drie kinderen bij Pierre in. De koele broer-zus-band krijgt door deze omstandigheden weer een nieuwe impuls.

Heel veel rode draad is niet te vinden in de verhalen die elkaar in Paris kruisen. Of het moet zijn dat elk personage erg zijn/haar best doet om gelukkig te zijn in de stad. Twee broers begraven hun vader en gaan daar beiden op een heel andere manier mee om. Een Afrikaanse gelukszoeker probeert Parijs te bereiken. Een marktkoopman werkt nog altijd samen met de vrouw waarvan hij alweer een tijdje gescheiden is. Alle mensen zijn zoekende en Pierre ziet alles van bovenaf gebeuren.

Paris is een sympathieke film met mededogen voor de diverse karakters. Erg diep gaat het allemaal niet, waardoor het lastig is mee te leven met de personages. Zelfs de doodzieke Pierre blijft als karakter aan de oppervlakte, alle mijmeringen en mooie momenten met Elises kinderen ten spijt. Binoche springt er absoluut uit. Zoals vaker is het een feest om naar haar te kijken. Ook zij is zoekende. Na het vertrek van haar man heeft ze zichzelf nooit meer een pleziertje gegund, laat staan een nieuwe liefde. Hoe dat afloopt, laat zich raden in een warmbloedige film.

Een film met warme personages die elk hun verhaal te vertellen hebben. De opmerking van Onderhond die dit 'Anyway the wind blows voor 40ers' noemt is eigenlijk geen slechte vergelijking. Al is het filmisch iets minder dan die prent. Daardoor is dit één van de vele gelijkaardige drama's en ben ik bang dat ik hem morgen al vergeten ben. Nochtans geen slecht acteerwerk en een rustige aangename sfeer. Maar daar blijft het dan ook bij.

Inderdaad. Eigenlijk speelt de stad Parijs de hoofdrol in deze film. Ik heb kort geleden nog op het dak van de Tour Montparnasse gestaan en daarmee waren sommige beelden heel herkenbaar (Ik moet binnenkort beslist nog eens terug).

Juliette Binoche en ook Mélanie Laurent zijn altijd de moeite waard, maar als Cédric Klapisch-film vind ik "Paris" toch minder dan zijn "L'auberge espagnole" en het vervolg "Les poupées russes".

Een beetje voorspelbaar en te oppervlakkig voor mij en toen iedereen met elkaar ging seksen heb ik 'm uit verveling uitgezet. Onwaarschijnlijk en geforceerd 'Parisien' allemaal. Zelfs het feest was geen feest om naar te kijken. Niet mijn kopje thee, denk ik.

Heh, ik moest ook denken aan Any way the wind blows, maar dan met boeiendere personages, betere situaties en veel sterkere dialogen. Heel fijn filmpje derhalve, waarin vooral de stunteligheid van de personages in hun zoektocht naar genegenheid prachtig echt aanvoelt, en tragiek perfect vermengt is met feel-good en wat humor. Verder zijn zelfs de meest losstaande lijntjes niet overbodig en is het verbindend thema tussen alle verhalen het fraaie decor geheten Parijs. Mooi dit.

Een beeld van de stad (ongeacht Parijs of Nairobi of Enschede) kan alle kanten op gaan; of je persoonlijke verhalen gebruikt of niet, en zo ja; welke verhaallijnen dan overblijven. Klapisch kiest voor ietwat extremere verhaallijnen, waar ik persoonlijk ook genoegen kan nemen met veel stilistisch cameragebruik, een goede soundtrack en doodnormale leventjes in die grote stad.

Het geheel sprankelt weinig, maar door de ietwat grauwe, koude winterbeelden met de fleurige soundtrack met bijbehorende titel (Seize the Day), krijgt de film toch alsnog die eigenheid.

Een aantal onrealistische dialogen en scenes doen af aan de geloofwaardigheid van de film en halen de kijker uit de flow van de film. Al met al een aardig beeld van een stad. 3*

Kroniek van een aantal mensen uit Parijs - en ook daar buiten - wier leven min of meer in elkaar vloeit. Niet nieuw zo'n film, maar van deze straalt toch een zekere frisheid uit en zijn er ook een pak uitstekende acteurs om het geheel levendig en aanvaardbaar te maken. De film geraakt wel naar het einde toe wat vermoeid met een paar nutteloze scènes maar de slotscène is wel heel mooi en houdt toch wel een zekere levenswijsheid in : Waarom kankeren, het leven is te mooi om in te verzuren...

Erg mooie film. 'Die' vluchtelingen wonen veel in Parijs en horen dus evengoed thuis in het straatbeeld/verhaal. Zo zag je bijvoorbeeld ook een bakker en de dames die een modeshow bezochten.

Je moet het maar durven, als Franse cineast een film 'Paris' betitelen en dan ook daadwerkelijk ambiëren om, binnen een speelduur die met het monumentale flirt (130 minuten is echt zowat de demarcatielijn tussen een 'normale' film en een epos) een caleidoscopisch portret te schetsen van de lichtstad, al zijn inwoners en hun toevallige ontmoetingen. Alleen zijn de ontmoetingen helemaal niet zo toevallig, 'De bakker, de vluchtingen en de dames die een modeshow bezoeken' kruisen elkaar voortdurend en je waant je bij wijlen in het openingsnummer van Belle en het Beest. Dit druist toch wat in tegen de opzet van de film over de stad als entiteit "zonder kop of staart" (zoals het personage Luchini het, Baudelaire parafraserend, op een gegeven moment stelt), aangezien Paris weinig spontaniteit kent en de ontwikkelingen net heel bedacht overkomen - bij wijlen op het manipulatieve af (de cross-cutting tussen het Parijse luxenleventje en de Kameroense ontberingen zijn echt onuitstaanbaar moraliserend).

Vanwege de goede inborst van de film kan je dit soort kunstmatigheid echter wel vergeven. Je ziet dat Klapisch oprecht gelooft in zijn optimistische levensvisie van harmonie en samenhorigheid, hoe sentimenteel en vergezocht de ontknoping (“laten we allemaal samen dansen en seksen of allebei”) ook mag wezen. Het is een mixed bag, deze Paris. Bij wijlen zorgt Klapisch echt voor magische momenten; ik denk aan de ‘rock n roll hoochiekoo’ van Luchini (is er iets wat die man niet kan?) of de ultragladde charmeur die een in de liefde gedesillusioneerde dame stelt dat ze op homeopathische wijze opnieuw mannen in haar leven moet toelaten, tout doucement.

Langs de andere kant zijn er ook tenenkrullend kitscherige scènes; bobo-ecolo Klapisch vertilt zich aan voorstellingen van milieus die hem vreemd zijn (de onbehouwen doch charmante marktkramers en hun uitgebreid banket, een scène die uit The Deer Hunter weggelopen lijkt) en Juliette Binoche is – zoals meestal – hopeloos miscast. Steeds zien we haar in rollen opduiken van muizige muurbloempjes, hier speelt ze een sociaal assistente (toegeven, Binoche is wel geknipt als bureaucraat met ergerlijke pedagogie) die steeds enorme hoeveelheden fruit op een markt gaat kopen omdat dit blijkbaar de enige plek is waar ze aandacht van mannen kan krijgen, maar weigert zo’n rol met de nodige ingetogenheid te spelen. Ze blijft zich als flamboyante diva gedragen en, in tegenstelling tot bv. Isabelle Huppert, neemt ze zichzelf enorm au sérieux en kan ze zichzelf enkel als seksbom beschouwen, zelfs in de weinig overtuigende momenten waar ze ‘warrig haar’ heeft of een ‘gekke bek’ trekt.

Om op een positieve noot af te sluiten, ik apprecieer wel het geografisch inzicht van Klapisch, die naast de gekende Parijse landmarks ook even tijd maakt voor de periferie en ons meeneemt naar Rungis – één of ander industrieterrein. Klapisch laat ons de verborgen schatten van dit onooglijk niemandsland ontdekken want ja, zelfs in dit soort vergeten uithoek biedt Parijs naast wegrestaurants met een uitgesproken retrocharme (Le Quincy), evenzeer mondaine zeevruchtenbrasseries (à la Marée) , waardoor de woorden van het personage van Luchini plots een bijzondere diepgang krijgen: Parijs, een plek van weelde, kalmte en wellust.

Te lang. De meeste losse verhalen gingen eigenlijk nooit echt werken en ondanks dat er veel verhalen en personen in zitten was dit alles toch te weinig voor 130 minuten film. Gek eigenlijk want het is veelal zwaarder drama maar misschien is dat het euvel wel. Voor zwaar drama wordt juist steeds net te weinig tijd genomen (en simpelweg boeit me dat minder). Af en toe aardige beelden van Parijs maar ook visueel wat saai. Niet slecht allemaal en een uurtje lang aangenaam kijkvoer maar langzaamaan minder interessant. 2,5*.