Quan Jing (1978)

Het begint met wat leuke plagerige gevechten tussen Chan en een jong meisje, met daartussen in een vreemde plek voor de 5 geesten (altijd begeleid door slechte sci-fi geluidseffecten). In ieder geval genoeg actie, wat nogal eens wil ontbreken in wat oudere films met Jackie. De vijf vuisten techniek staat op nr. 2 qua technieken die hij ooit heeft laten zien, met mijn favoriete nog steeds drunkenboxing. Al moet toegeven dat Crane wel boven de rest staat. 3 sterren

best aardige Kung-Fu film met een jonge Jackie Chan 3.5 *

Slecht camerawerk, matige effecten, slecht plot, vreselijke geesten, matige gevechten etc... Het zal wel aan de regisseur liggen want Drunken Master, uit hetzelfde jaar en ook met Jackie, is juist een klein meesterwerkje. Met moeite toch nog het volgende cijfer eruit kunnen persen... Met pijn en moeite.

2,5 sterren

Ah dit was die ene met die geesten, erg fout allemaal inderdaad maar juist om die rede ook best vermakelijk. Verder niet veel bijzonders, gewoon een standaard kung fu flick.

2,5 sterren

Beetje een stompzinnig Kung Fu/martial arts filmpje. De roodharige geesten sloegen totaal nergens op. Niet al die oude martial arts films van Chan zijn realistisch maar toen ik het begin zag had ik best het gevoel alsof ik naar een realistische kung fu film zat te kijken. Maar dat bleek niet het geval te zijn. Maar de gevechten maakten alles weer goed. 2,5.

dit was duidelijk de slechste chan film die ik ooit heb gezien de geesten waren gewoon mensen in talkpoeder

Jackie Chan en de vijf geesten

Het is verbazingwekkend hoe hard het niveau van de films van Wei Lo wisselt. Met de twee Bruce Lee films heeft hij twee klassiekers in het genre te pakken (al heeft de status van Lee daar natuurlijk ook wel wat mee te maken) maar bij Jackie Chan slaagt hij de bal regelmatig eens mis. Het is dan altijd met een bang hart afwachten hoe de film gaat uitdraaien maar dit zo slecht ging zijn, dat had ik zelfs niet kunnen dromen.

Het is van Killer Meteors geleden dat ik nog zo'n slechte wisselwerking tussen Chan en Lo heb gezien maar dit zowaar zelfs nog net iets slechter. De film blijkt even wat charme te hebben met de introductie van de vijf geesten die begeleid gaan door heerlijke futuristische geluidjes (echt van die 'zoef' geluidjes) maar wat daarna komt is echt allemaal kommer en kwel. Het plot boeit langs geen kanten en met zijn speelduur van net iets meer dan een anderhalf uur, is dit een erg lange zit. Zonde eigenlijk want ik had de indruk dat we eindelijk aan de betere films van Chan waren terecht gekomen. Veel frustratie aan mijn kant is te wijten aan de wel erg kinderlijke aanpak die de film gebruikt bij het merendeel van de scènes. Neem nu de vijf geesten. Het oorspronkelijke idee is op zich nog wel leuk gevonden maar de reacties tijdens hun scènes zijn gewoon enorm irriterend. Ik had precies het idee dat ik naar één of andere kindershow voor kinderen onder de 3 jaar zat te zien die het voornamelijk moeten hebben van 'grappige' gelaatsuitdrukkingen. Tjah, ik ben die leeftijd ondertussen wel wat ontgroeid en irriteerde me er eigenlijk meer aan dan dat het leuk was. Voor de rest bevat Spiritual Kung Fu vooral nog scènes die ik alleen maar kan omschrijven als bizar. Het hoogtepunt (of dieptepunt, het is maar hoe je het bekijkt) moet toch wel het moment zijn waarop Chan op de geesten staat te urineren...

Qua vechtscènes valt dit nog mee. In het begin is de gimmick van de doorzichtige geesten nog wel leuk gevonden, al wordt het teveel gebruikt op den duur, maar ook de acrobatische gevechten die erbij horen zijn redelijk vermakelijk. Het behoort zeker niet tot het beste wat we te zien hebben gekregen uit de jaren '70 van Chan maar het kan er mee door. Het interessantste gevecht is eigenlijk nog datgene dat zich halverwege de film afspeelt. Chan neemt het alleen op tegen een groep van studenten (en wint natuurlijk) maar de choreografie die er hier aan te pas komt is geslaagd. Chan zelf blijft dan ook de enige meerwaarde aan al deze kung fu films die ik in de afgelopen twee weken heb gezien. Al is het hier wel op het randje want hij vervalt weer in zijn slapstick routine waar hij een student is die niets van kung fu kent en langzaamaan de kneepjes van het vak leert. Ik vind dat wat jammer want ik zie hem liever in rollen waar hij al van in het begin goed is in vechten en hij gewoon iedereen rammel geeft. Daarnaast is het leuk om James Tien opnieuw te zien verschijnen, ook hij blijft een meerwaarde in dit soort films.

De regie van Wei Lo is weer even grillig zoals altijd en als er voor de rest niets interessant te zien is, dan schiet er op zich niet veel over. Het plot is leuk voor zo'n 10 minuten maar de rest van de film gaat tergend en is totaal niet boeiend. Chan, de leuke sci-fi geluidjes en een goede James Tien kunnen de meubelen blijkbaar niet redden.

1*

Heb deze film na een half uur uit gezet, wat een draak van een film zeg.

Herzien op de 98min bluray van 88Films met taalkeuze uit Cantonese, Engels en original Mandarin. Blijf me verbazen hoe mooi ze deze oude films kunnen restaureren. Ik ben opgegroeid met de gekropte 4/3 vhs tapes, met lelijk beeld en uitgewassen kleuren. Tevens waren deze vaak geknipt in lengte, zo was de vhs tape ruim 7min korter.

Ook wel bekend als Karate Ghostbusters, wat ook in NL het geval was. Uiteraard gedaan om mee te liften op het succes van Ghostbusters en om de naam wat meer catchy te maken. Een vroege Chan uit de Lo Wei era, gefilmd in Korea. Samen met Dragon Fist werd begin 1978 Spiritual Kung Fu gefilmd. Omdat Lo Wei's studio geen geld meer had, legden ze beide films op de plank vanwege kostenbesparende maatregelen en werd Chan uitgeleend aan Seasonal Films voor een contract voor twee films. Daar maakte hij Snake in the Eagle's Shadow en Drunken Master met Yuen Woo-ping. Het succes van deze twee films in de binnenlandse bioscopen zette Lo Wei ertoe aan om Spiritual Kung Fu (eind 1978) en Dragon Fist (1979) later uit te brengen. Dit was de tweede poging van Chan om een martial arts comedy te maken. Hier nog duidelijk aan het experimenteren om zijn stijl te perfectioneren.

Chan speelt hier de beginnende rebelse leerling bij de Shaolin Tempel, vol met kwajongensstreken met zijn medeleerlingen waaronder Dean Shek. Word continu gestraft door zijn meesters, zo moet hij bundels bakstenen van de ene naar de andere kant tillen, 3 dagen in de kerkers verblijven om te mediteren zonder eten en pagina’s uit een boek kalligraferen met een enorme houten inktpen die ruim 30kg weegt. Tijdens de nachtdienst word er een handboek gestolen met een dodelijke vechttechniek genaamd “Seven Deadly Fist”, een techniek die al tientallen jaren verboden is om te leren. Er is een countertechniek genaamd “Five Style Fist”, maar dat handboek is al ruim 100jaar zoek. Voor straf moet Chan de bibliotheek bewaken waar het blijkt te spoken. Daar leert hij onder leiding van 5 spoken (één gespeeld door Yuen Biao), met witte tutu’s en rode pruiken, de “Five Style Fist”. Met deze techniek moet hij James Tien stoppen, die met zijn dodelijke techniek de greep in de martial arts wereld wilt overnemen. Ondertussen wordt de Shaolin Tempel van binnenuit aangevallen.

De vecht choreografie is geweldig, met wapens als de lange staf en twee tonfa’s. Ook de Five Style Fist met bijbehorende geluidseffecten van de draak, tijger, slang, kraanvogel en luipaard zijn gaaf. De eerste introductie van de geesten leidt tot een aantal hilarische scenes. Qua editing niet best, zo valt het duidelijk op dat het soms van nacht naar klaarlichte dag veranderd in het volgende shot. Dit was vooral merkbaar in de scene dat het handboek werd gestolen.

Persoonlijk vind ik dit een hele leuke uit zijn beginperiode.