Nights in Rodanthe (2008)

Film vandaag in bioscoop gezien. Zeker een 'tranen-trekker', maar daarmee nog geen heel goede film. Ook voor mij een 13 in een dozijn movie. Soms heel erg traag, en weinig verrassend. Dat neemt niet weg dat heel veel mensen hier een fijne avond mee zullen hebben. Hij gaat niet in de verzameling.

Tijdens het eerste gedeelte van de film begon ik het bange vermoeden te krijgen dat ik de film helemaal niks ging vinden. Ik vond de personage's totaal niet boeiend, de sfeer saai en het acteerwerk gemiddeld.

Maar opeens maakte de film een ommezwaai. Dat was eigenlijk vanaf het moment dat de orkaan toesloeg. Ik vond dat ook heel knap overgebracht, zoals de wind tegen het huis sloeg. Ik vond dat wel indrukwekkend weergegeven.

Vanaf dat moment begon het allemaal wat boeiender te worden. En vanaf het moment dat ze echt met elkaar krijgen was ik toch wel verkocht. Er ontstond een heerlijke romance tussen de twee waarbij je je lekker kon inleven. En ik had nooit verwacht dat ik dit zou zeggen, aangezien ik niet bepaald een fan ben, maar ik vond Richard Gere een redelijk goede rol neerzetten.

En dan het einde. Geen standaard "eind goed, al goed" einde maar een heerlijk meejankslot. Af en toe is het wel eens lekker om zo'n film te kijken waarin je lekker ongegeneerd mee kan gaan janken, heerlijk ! Heb je af en toe gewoon nodig. En wat dat betreft zit je bij deze film goed.

Op het eerste gezicht is dit een sentimentele vrouwenfilm maar ook als man kan ik hier van genieten. De chemie tussen Lane en Gere is voortdurend aanwezig en de melancholische sfeer en mooie locaties doen de rest.

Natuurlijk zijn er tegen dit soort films altijd heel veel bezwaren te maken maar als je hiervoor in de stemming bent en het gevoel wil hebben dat het leven toch heel mooi kan zijn dan is dit een schitterende film. Vooral de eindscéne met de rennende paarden vond ik erg mooi

Nicholas Sparks is an immortal

Daar geef ik dan gelijk aan wat de grote kracht is van deze film, het fundement dat Nicholas Sparks legt. Ik ben nog lang niet door zijn oeuvre heen maar hij bewijst keer op keer dat hij dé lovestory teller van deze generatie is. De juiste woordkeuzes, weet de personages zo sympathiel te maken en hij weet als geen ander om je als kijker/lezer te laten huilen en lachen. Sparks wekt pure en oprechte emoties op.

Een stevig fundement ligt er dus al. Het enige wat je nodig hebt is een director die een mooi verhaal niet de afgrond in weet te krijgen en een charmant koppel is ook wel een vereise. En in Lane en Gere heb je dat dan ook en Wolfe weet het verhaal goed te vertellen. In het begin weet ie soms niet welke kant hij nou precies op wil maar halverwege krijgt hij die grip wel. Een erg mooi, ontroerend en vertederend 'klein' filmpje.

Er gaat altijd wel iemand dood op het einde van een Nicolas Sparks verfilming. Dit is geen uitzondering. Wist voordat de film begon dus al hoe hij zou eindigen.
Gere en Lane zijn een mooi koppel, en maken het beste van hun personages. Verder een prachtig huis op een mooie locatie.

Ik wist niet wat voor dvd ik in mijn speler had gedaan. Maar na 15 minuten wist ik al wel wat voor soort film ik naar zat te kijken en hoe het waarschijnlijk allemaal verder zou gaan. Hollywood's degelijkheid. Voorspelbaar, risicoloos en gemaakt om zoveel mogelijk mensen te bekoren volgens oude traditie. Ik moet toegeven dat ik het einde toch niet zo verwacht had, maar ik moet ook zeggen dat ik dan nog liever het voorspelbare einde had gezien dan dit einde. Nu zakte de film echt in en kreeg ik eigenlijk bijna het gevoel alsof ik nog voor niets had zitten kijken ook.

Argh, pas toen Viola Davis in beeld kwam herinnerde ik me weer dat ik deze tranentrekker al een keer gezien heb. Maar niet meer wist hoe het verder ging en afliep....gewoon hele film vergeten. Ook toen ik hier vooraf keek ging er geen lichtje branden.

Dus ziek op een warme zomeravond bleef ik kijken. Het was best te pruimen. Richard Gere irriteerde me niet zoals vaak gebeurd en ik hou van Diane Lane. Zo'n andere niemendal als Under The Tuscan Sun had ik, door haar, liever gezien voor de zoveelste keer.

Met James Franco? Nou, hij was even leuk in beeld. Beter was geweest als Viola Davis genoemd was. Het was nog beter geweest als een zwarte actrice zoals zij die rol van Diane Lane gespeeld had. Hollywood en zwarte actrices. Zwarte acteurs hebben het beter. Maar da's een ander probleem.

Dus een 3* omdat ik de film toch makkelijk twee keer uitgezeten heb. Ook door Viola Davis en James Franco. Al was alles rond Viola's karakter karikaturaal. Ach, zoals alles in deze film.

Na drie film samen (o.a. de Drama / Thriller film "Unfaithful (2002)"), zijn Richard Gere en Diane Lane dermate vertrouwd met elkaar dat het meteen lijkt alsof ze al jaren getrouwd zijn in deze Drama / Romantiek film.

Dokter Paul Flanner (Richard Gere) neemt zijn intrek in een prachtig hotel aan een verlaten strand

in het plaatsje "Rodanthe". Adrienne Willis (Diane Lane) valt in als gastvrouw en zorgt voor haar enige gast, Beide personages hebben grote emotionele problemen en terwijl er een orkaan nadert en het in hun hoofden ook stormt, komen de twee nader tot elkaar. Vinden ze samen geluk of dragen ze daarvoor teveel problemen met zich mee ?

Het karakteristieke hotel aan zee is absoluut indrukwekkend, maar de film zelf is te melodramatisch om echt indruk te maken. Daarbij zijn de clichés te vet en de dialogen te stroef.

Nights in Rodanthe zal je niets bieden dat je nog nooit eerder gezien hebt. Maar ik denk dat als je er als kijker op gewezen wordt dat dit verhaal uit de koker van Nicholas Sparks komt je precies weet wat je wél kunt verwachten. Als Safe Haven, Dear John en The Notebook in de smaak vallen, durf ik met enige zekerheid te zeggen dat Nights in Rodanthe je ook wel gaat bevallen.

Het is een vrij standaard romantisch verhaal waar niet heel veel in gebeurt, maar de chemie tussen Richard Gere en Diane Lane is er absoluut. Ik las hierboven dat beiden al vaker het scherm gedeeld hebben, hetgeen het natuurlijke samenspel mogelijk verklaart. De personages van beiden worden ook goed uitgewerkt, waardoor het einde toch wel even binnenkomt. De gekozen opnamelocaties in Rodanthe zijn bovendien schitterend en het hotel waar de hoofdpersonen vertoeven is sfeervol. Waarschijnlijk geen film die je lang bijblijft (mij niet althans), maar wel een die doet wat 'ie belooft.

3*