Case 39 (2009)

Een zeer enge film!

De moeite om te bekijken....

Aardige film waarin een meisje, dat mishandeld wordt door haar ouders, opgevangen wordt door een maatschappelijk medewerkster. Na een vrij sterk begin wordt het verhaal een stuk clichématiger (zoals wanneer niemand het hoofdpersonage gelooft als ze zegt dat er wat mis is met het kind). Ook is het al snel duidelijk dat de ouders het kind niet voor niks probeerden te vermoorden. Maar de film is zeker wel onderhoudend. En Renée Zellweger doet het niet slecht in een a-typische rol voor haar. Ook de jonge Jodelle Ferland is meer dan overtuigend in de rol van het meisje.

Doordeweeks.

Kon er maar niet warm voor lopen, teveel standaard horrorgebeuren met schrikmomenten die alleen werken omdat je er voor op je hoede bent (je weet nl. dat het een horrorfilm is). Zeker in het begin was dat heel erg. De trailer ooit eens gezien, en dat was ook niet zo'n goed idee achteraf. Je kent het verhaal namelijk gewoon al, zeker het eerste stuk is gewoon letterlijk uit de trailer te halen. Aardig dommige scenes ook, Zellweger wil dat kindje eerst niet in huis nemen, daarna shot van haar met een kopje thee op de bank (zie de omslag), om vervolgens dat kind gewoon op te halen. Je vraagt je soms af waarom die Hollywood scriptschrijvers een loonsverhoging eisten een paar jaar terug, niet omdat ze nou zulke briljante dingen afleveren.

Verder vrij schrijnend om te zien hoe dat meisje haar oudere tegenspeelster volledig wegspeelde. Zellweger en Cooper waren matig en op de automatische piloot bezig (of zouden ze echt niet beter kunnen), Ferland was daadwerkelijk best creepy zo nu en dan. Eigenlijk het enige wat nog de moeite waard was als zo alles wel vast lag, want als de clou er al snel doorheen is gejast biedt de film barweinig interessants meer.

Eerste uurtje was wel aardig, de klad kwam er aardig snel in. Al waren sommige scenes, met die insecten bijv nog wel de moeite waard.

2*

Standaard horrorfilm over een "evil child" dat haar pleegmoeder terroriseert. Geen al te origineel idee dus, al kan ik dit subgenre op zich wel waarderen. Deze schoot echter op alle vlakken te kort, maar vooral van het kind gaat te weinig dreiging uit. En dat is nu eenmaal een vereiste wil je met dit soort films succes oogsten. Nee, dan kijk ik liever nog een keertje The Omen of het recente Orphan.

Edit: ik zie net dat mijn mening als 39ste werd aangevinkt. Tum-tum-tuuuum.....

Dit was nog een goeie film. De film deed me een klein beetje aan Orphan denken, al is Orphan dan wel een stuk beter, Case 39 is zeker ook niet slecht.

Wat 'k aan de film erg goed vond, was het meisje. Een lief uitzicht, maar misschien toch niet zo lief. Ze was erg goed gecast. Voor de rest boeide het verhaal wel, al is het wel allemaal niet zo verrassend, maar het kijkt toch vlot weg.

'k vond de film de moeite om te bekijken en het was alvast een geslaagde filmavond.

Tja, een film met fladders horrorkwaliteit, maar algeheel mist Case 39 op meerde vlakken klasse.

Renée Zellweger vind ik niet eens zo slecht gekozen; het contrast van haar eerdere personages en het duistere van Case 39 werkt prima. Jodelle Ferland zet, op een enkele verzwakking na, een geloofwaardig karakter neer. Knap om als 15-jarige toch zeer degelijk in een dergelijke rol te kruipen.

Helaas ligt het er direct te dik bovenop dat Lilith de boosdoener is. Dat neemt toch een groot deel van de spanning weg. Verder belooft de trailer dingen, die in de film als sneeuw voor de zon verdwenen zijn. YouTube - Case 39 Official Trailer [HD] Zie minuut 1:46. Ik had graag wat meer van dat soort demonen voorbij zien komen. De knapste scène vind ik die wanneer Emily naar de verlaten bus rent. Eén van de weinige momenten waarbij de potentie tot uiting komt.

Het woord "afraffelen" is gemaakt voor eindes als die van Case 39. Eindes bij films, die een groot deel van de focus leggen bij mysterie, maken of kraken een film. Gelukkig kunnen vlagen van spanning de film enigszins redden.

3*

Vergelijking met "Orphan" valt wat nadelig uit voor deze "Case 39".
Wat minder verrassend, wat minder shocking en Renée Zellweger heeft een iets te hoog chick-lit-gehalte voor horror.
An sich is het best okay en vooral die scene met horzels was nog wel aardig akelig.
Onderhoudend, maar beetje te veel formule.

Erg prettige thriller. Zellweger ziet er in deze film niet onaardig uit en acteert prima. Lillith gespeeld door Ferland steelt de show. 1 van de beste kindsterretjes op het doek naar mijn mening. Vond haar ook al erg sterk in Silent Hill. Vanaf de oven-scène gaan alle registers open en werken ze mooi toe naar de climax. Veel schrik-momenten die mooi in beeld worden gebracht.
Je wordt echt bang van Lillith en dat is een compliment waard. Zat gewoon goed in elkaar allemaal.

Erg intrigerende horror met een onheilspellende sfeer.

De kracht van deze film is dat het rustig wordt opgebouwd en er de tijd wordt genomen om kennis te maken met de personage voor de echte horror begint.
Lilith komt in het begin erg lieflijk over, maar daar komt al wel snel verandering in. Erg goed neergezet door Ferland.

Wel jammer vond ik de cheap scares, er waren net iets teveel harde geluiden uit het niets soms.
De scène met de horzels was daarentegen wel goed gedaan.
En het einde had ook wel beter/donkerder gekund.

Dikke 3,5 sterren.

Redelijke horrorfilm die vooral met het zwakke einde en ongeloofwaardige feiten toch een beetje afzakt. Van Zellweger ben ik niet zo'n fan maar Ferland deed het goed en Cooper speelt ook een klein rolletje. Wel apart om hem in een hororfilm te zien en dan in zo'n rol. Vermakelijk maar er had veel meer in gezeten. *3.0

De eerste keer had ik deze in de bios gezien als onderdeel van een Halloween special. Ik weet niet meer precies welke de andere films waren, maar deze vond ik toen de beste (denk Paranomal Activity was er een van). Jodelle Ferland is echt schitterend als dat demonische kind dat toch oh zo schattig kan overkomen. En ja ook ik had voor een ander einde gekozen. Gelukkig heb ik daarvoor dan wel de DVD met de alternatieve eindes. De extra's op de DVD zijn ook wel zeer de moeite waard. De scène met de horzels vond ik toch wel indrukwekkend.

Leuke film. Onderhand is een aardig assortiment opgebouwd aan films met ettertjes van kinderen. Vorige week nog The Omen. Zellweger doet het goed (nog een bolle toet over van de laatste Bridget film?). Kleine ettertje (meisje) doet denken aan de tweeling uit The Shining. De film is een very light versie van The Exorcist zonder the gore. Blijft spannend genoeg. Met onbedoeld lachmomenten als Zellweger haar eigen huis....... waarna...... ("foutje, bedankt").

Case 39

Naar aanleiding van een poster knock-out hier op MM en de beschrijving van de film besloot ik deze maar eens op te zetten. Normaliter is horror niet mijn genre, dus op voorhand verwachtte ik er weinig van. Wat ik echter wel kan waarderen is originaliteit. En dat is nu juist iets, waar Case 39 aardig op weet te scoren.

Zelfs als horror stelt de film eigenlijk weinig voor. Vanaf het begin tot het einde wordt het nauwelijks penibel, en spanning is een woord dat Christian Alvart bij het filmen maar uit zijn vocabulair gelaten heeft. Tot zo ver echter de negatieve punten. De film weet je vast te houden doordat hij een sterke ontwikkelingslijn met zich mee draagt. Door een niet al te hoog tempo krijg je ruimte om goed met de personages kennis te maken. De daarbij gevoegde ontwikkeling van het plot, plus de ontwikkeling van de karakters lijkt voorgekauwde hap, maar is bij nader inzien behoorlijk sterk. Vooral het feit dat deze bezetenheidsfilm niet de gebaande paden betreed, maar vooral op het einde een goede mate van originaliteit weet op te brengen kon ik waarderen. Petje af voor Alvart. Ik denk dat als hij dit plot meer met klassieke horror had kunnen mengen, er een nog betere hybridevorm uit was gekomen dan nu.

Renée Zellweger speelt echt een prima rol. Als hoofdpersonage is ze best boeiend om naar te kijken. Ze moet zich manoeuvreren in een rol a la die van Naomi Watts in The Ring. Dit houdt in dat ze grotendeels de aandacht op zichzelf gevestigd moet houden en dat zij bepaalt hoeveel de film gaat leven - of niet. Ze doet dit echter prima. Nu in de vergelijking toch getrokken heb kan ik misschien ook concluderen dat ze niet per se beter is dan Watts.

Naast de goeie rol van Zellweger valt Jodelle Ferland in een schril contrast. Misschien is zij wel de belangrijkste reden dat Alvart een vrij spanningsloze brok heeft geproduceerd. Waar zij het ondefinieerbare, abstracte en demonische kwaad moet vertolken mist ze een behoorlijk stuk charisma, en is het vooral aan Zellweger te danken dat ze nog een klein stukje geloofwaardigheid behoudt.

Visueel is het allemaal uitermate braaf. Hoe meer ik nadenk hoe meer me de overeenkomsten met The Ring me opvallen. Ook qua filmstijl en setting komen beide producties aardig bij elkaar in de buurt. Dat is niet storend. Toch ontbreekt bij Case 39 een stukje sfeer die The Ring wel heeft (voor scherpe analytici onder jullie: ik heb The Ring inderdaad lager beoordeeld dan deze film, waaruit blijkt dat die wel weer eens aan een herziening toe is).

Al met al is Case 39 zeker geen onaardige film om naar te kijken. Alvart volgt niet het klassieke beeld van een bezeten iemand en dat is een fijne wending. Toch hadden er meer klassieke elementen in mogen zitten om met name de spanning wat op te voeren.

3*

Case closed?

Gevaar lijkt dichterbij te zijn dan je als kijker wellicht aanvankelijk zult denken in case 39 met de ongebruikelijke casting van Zellweger in de hoofdrol. Ik had deze een aantal jaren terug nog gezien, en toen was dit in mijn ogen toch wel aardig sterk allemaal. Dat smaak veranderd door de jaren heen werd wel duidelijk toen ik deze nu opnieuw zag, want ik vond het geheel nu een stuk minder plezant.

Een van de meest storende factoren zijn toch wel de acteerprestaties van Zellweger die helaas niet al te best zijn, en het tenenkrommende ongeloofwaardige einde. Ook enkele effecten binnen sommige scene's vielen mij nu tegen wat voorheen niet het geval was. Dit afgezet tegen de totaal ervaring die de prent biedt scoort het geheel nog wel steeds een nette voldoende wat komt door de spanning die erg goed opgebouwd wordt en door de prestatie die Jodelle Ferland als hulpeloze welp neerzet.

Nog even terug komende op het einde en wat hier ook al veel naar voren gehaald is; deze beviel mij niet omdat hij simpelweg te ongeloofwaardig was. Het kleine monster blaast eerst nog met gemak een complete deur weg, maar kan vervolgens niet uit de kofferbak van een auto ontsnappen. Dat hier vergezochte verklaringen door sommigen over worden neergezet ter verdediging van de film is begrijpelijk, maar dan had de film hier zelf ook een duidelijke reden voor moeten geven wat nu niet gebeurd is. Ik was dan aanvankelijk ook veel meer te spreken over het alternatieve einde (te vinden op you tube) die ook een stuk donkerder en meer passend en in lijn van de rest van de film ligt.

Een beetje jammer dus, en daarnaast tilt Zellweger met haar gepiep -haar acteerprestaties storen nooit echt heel erg, maar je kunt je 100 andere actrices indenken die wel geknipt waren voor deze rol- het geheel ook niet bepaald naar een hoger niveau.

3,0*

Erg onderhoudende film met vleugje horror. Acteurs spelen heel goed. Zeker het kind. Ik had deze film al eens in de bioscoop gezien, maar was weer onder de indruk. Zeker de moeite waard om eens te bekijken.

Case 39 zal ik me altijd blijven herinneren als de film die mijn interesse had toen ik de trailer in de bioscoop voorbij zag komen. Ik was nog te jong om er destijds heen te gaan en de film is sindsdien eigenlijk ook nooit meer op mijn pad gekomen. Toen ik deze titel zag staan in het huidige aanbod van Netflix, aarzelde ik niet lang om de film alsnog te bekijken.

Ik zou haast vermoeden dat de verwachtingen al die tijd misschien wat te hooggespannen zijn gebleven, want ik vond dit best tegenvallen. De film doet denken aan Orphan en The Good Son: twee films die met een soortgelijk uitgangspunt toch wat meer indruk wisten te maken. Renée Zellweger ken ik vooral als de stuntelige, aandoenlijke Bridget Jones, dus het was even wennen om haar in een compleet ander genre aan het werk te zien. Ze doet het aardig, maar laat geen memorabele performance zien. De bijrol van Bradley Cooper is ook leuk (zijn momentje met de hoornaars is overigens het hoogtepunt van de film). Het grootste probleem van de film vond ik Jodelle Ferland. Om de één of andere reden wil het monster nooit echt helemaal tot leven komen. Het ligt er allemaal iets te dik bovenop (zeker vanaf haar gesprek met Doug).

Ik kan niet zeggen dat ik me verveeld heb, maar ik had hier echt meer van verwacht. Jammer ook dat de film een nogal zwak en afgeraffeld einde kent. Case 39 is uiteindelijk een thriller die weliswaar prima wegkijkt, maar helaas nauwelijks een blijvende indruk achterlaat.

2,5*

Niet bijzonder.

Ondanks de redelijk positieve recensies heeft dit filmpje me eigenlijk simpelweg niet kunnen overtuigen. Zellweger speelt nogal een wonderlijke rol, eentje die ik haar niet vaak zie spelen, maar uiteindelijk doet ze dit niet erg slecht.

Ook leuk dat Ferland, McShane en Cooper ook even op kwamen draven, daarmee is het acteerwerk zelf niet heel slecht. Het is gewoon het verhaal dat eigenlijk nergens heel spannend wil worden, ondanks een aantal memorabele scenes hier en daar.

Niet een al te geslaagde horrorfilm, er zit weinig spanning in en neigt vaak naar het saaie. Leuk dat de regisseur iets anders wilde doen, maar met Case 39 slaagt de beste Alvart hier eigenlijk niet helemaal in.

Aardige film die voor liefhebbers van het genre waarschijnlijk weinig verrassingen bevat, maar die met name door het solide verhaal en het goede acteerwerk van Ferland die een sinister duivelskind speelt toch boeiend kijkvoer is.
Vooral dat kind is goed. Met een bleke huidskleur en een verbeten gelaatsuitdrukking die ze afwisselt met onschuldige blikken en duivelse grimassen, is ze waarlijk angstaanjagend.
De momenten van spanning laten wel eventjes op zich wachten. De film neemt de tijd om horrorwaardige vormen aan te nemen. Eerst is er een half uurtje dramatiek waarin al wel wat kietelende onrust wordt gepompt die de kijker waarschuwt dat het niet bij drama alleen zal blijven. Dat is maar goed ook, want zo interessant en meeslepend zijn de perikelen over vermeende kindermishandeling en sociale hulpverlening nu ook weer niet.
Pas als de spanning zijn intrede doet wordt de film leuker. Ferland heeft hierin het grootste aandeel. Zij is gewoon eng. Zellweger fungeert als haar aangever. Zij speelt de tegenpool. Ik ben geen Zellweger fan maar ze doet dat best ok, ook al wordt ze behoorlijk overklast door de kleine duivelin. Inwisselbare rollen zijn er nog voor Ian McShane en Bradley Cooper. Geen onaardige rollen hoor, maar echt imponerend zijn de optredens niet zodat het waarschijnlijk is dat beide namen vooral zijn ingebracht als publiekstrekker.
Prima effecten, goed acteerwerk, uitgekiende spanningsbogen, uitgekookt camerawerk en een alleraardigst slot zorgen voor een heel acceptabel horrorwerkje.

“Everybody has fears... now, what scares you?”

Aardige horrorfilm. De casting van Zellweger in een horrorfilm klinkt vreemd, maar het pakt uitstekend uit. Case 39 heeft ook een aantal ijzingwekkende (maar ook grappige) scenes, en vooral de scene met Bradley Cooper in de badkamer springt er in positieve zin uit. Ferland is ook perfect gecast als creepy duivelskind. Het einde is wel erg matig en het feit dat een demon wel uit een brandend huis weet te ontsnappen, maar niet uit een auto die in het water terecht is gekomen, is belachelijk. Echt spannend of eng wordt het ook niet, maar het acteerwerk is sterk en vermakelijk is het allemaal wel.

“What are you doing, you silly pumpkinhead?”

Op het oog was dit wel een interessante horror die veel kanten op kon gaan. Kinderen daar heb ik het nooit zo mee in horrorfilms, vaak worden die door de regie ingezet als irritante schreeuwlelijkerds die mij de bloed onder de nagels vandaan halen alleen al door het geschreeuw. Achteraf blijkt dat gelukkig niet het geval te zijn. Ik keek al een enige tijd uit naar deze film, ook omdat een kameraad van mij deze wel aanbeveelt en hij erg goed moest zijn, met een redelijk mooie score op de site en ook op ‘IMDb’ scoort hij niet bijzonder laag.

Toch was het allemaal niet echt een succes, het eerste uur was ontzettend traag en was nou niet bepaald ‘horror’ te noemen. Je werd wel degelijk meegesleurd in het verhaal ook meer omdat het een verhaal is die mij erg weet te boeien, het is niet wat ik verwacht. Tot ‘Emily’ besluit om ‘Lillith’ te adopteren en er iets anders aan de hand blijkt te zijn dan de kindermishandeling wat ze eerst dacht.

Het werd op gegeven moment wel leuker, en vooral ook wat spannender. Zeker ‘Bradley Cooper’ had een vermakelijke dood, als je het zo mag noemen wat toch echt wel het hoogtepunt was van de film, en dat is best zonde omdat de film duidelijk meer te bieden kon hebben. Het concept vond ik goed, en dat samen met het verhaal waren samen de twee redenen wat mij vast hield en mij toch wist te boeien.

‘Renée Zellweger’ was inderdaad bijzonder gecast maar, pakte het erg goed op en leek zich er wel raad mee, dat was zeker als kijker wel fijn. Achteraf toch de geschikte voor de rol geweest. Voor de rest vond ik het niet bijzonder genoeg, het is zeker geen horrorfilm in mijn ogen daar is de film echt te zwak voor. Een leuk verhaal, daar blijft het helaas ook wel bij.

3.0*

Prima vermaak, maar wel zwak geschreven en daardoor niet overdreven sterk. Geen idee hoe erg hoog of laag deze film de kijker heeft ingeschat, maar je ziet al meteen dat Lilith natuurlijk geen normaal kind is en dat het begin van de film waarbij 2 doorgedraaide ouders haar willen verbranden in de oven niet het hele verhaal vertelde. Daarvoor heb ik teveel van dit soort film met bezeten kinderen gezien. Het was even gokken of er een demon of een kwaadaardige geest in zat, maar het werd dus dat eerste. Nou is dat allemaal nog niet zo erg, kan alsnog spannend zijn maar echt beklemmend of boeiend werd het nooit. Dat ligt aan Bridget Jones, pardon Renée Zellweger die totaal niet overtuigend bij deze rol is, maar ook bij raar geschreven gebruik van de demonische krachten.

Schijnbaar kan een klein bezeten meisje wel deuren inrammen en zonder schram uit een brandend huis ontsnappen, maar laat ze zich moeiteloos in de kofferbak van een auto proppen om er te verdrinken. Het enige wat de film nog miste was in de allerlaatste seconden een hand van Lilith die boven water kwam, maar schijnbaar is ze dus echt dood. Wel complimenten trouwens voor de ongemakkelijke scène op de badkamer met de horzels. Als ik de film over een paar jaar nog herinner, dan is het vanwege dat moment.

Prima te kijken, mits je niet te kritisch bent op ongeloofwaardigheid.

3*

In deze film speelt Renée Zellweger een maatschappelijk werker die een "misbruikt kind", Lilith, opneemt nadat haar ouders haar proberen te vermoorden. Het kleine meisje is niet alles wat ze lijkt en doet denken aan https://www.moviemeter.nl/film/54688 en leent zwaar van https://www.moviemeter.nl/film/1202 en zijn remake.

Afgezien van een realistische 'Hornet-scène' en CGI-gezichtsveranderingen, vermijdt de regisseur van Case 39, Christian Alvart, gelukkig het gebruik van merkbare onbetrouwbare visuele effecten. De eerste 40 minuten is het een sterk griezelig drama dat in de tweede helft verandert in een psychologische horror.

Er is niet veel nieuws in het verhaal van Ray Wright maar waar je naar blijft kijken is de kinderacteur Jodelle Ferland en Zellweger, die allebei goed hun werk doen. Zowel Ian Shane als Adrian Lester komen opdagen met Amerikaanse accenten en zijn geweldig in het neerzetten van de bizarre gebeurtenissen. Ook Bradley Cooper van "A-Team" speelt een kleine opmerkelijke rol als kinderpsycholoog.

Hoewel het niet het meest originele horrordrama is, is het wel effectief met een aantal echt goed uitgevoerde griezelige momenten. Geweldig om 's avonds laat tijdens een pikdonkere nacht te bekijken.

Een ruime 7+.