Billy Lynn's Long Halftime Walk (2016)

Best mooi, maar nét wat te vlak om echt indruk te kunnen maken. Best geinig om te zien wat er volgens Lee zo speelt als de Oorlog in Irak aan de US ''verkocht'' wordt. De setting in het stadion werkt mee aan een technisch knap gemaakt en vermakelijk geheel. Lee had op bepaalde puntjes dingen beter even wat anders uit kunnen werken mijns inziens; dat meisje - heel mooi en leuk allemaal, maar dat zijtakje had een wat betere uitwerking verdiend. De ruzies van de soldaten met de medewerkers van het stadion (tot 2 keer toe) had de 2e keer sowieso wel weggelaten kunnen worden en het einde is niet bevredigend, terwijl Lee wel erg de tijd neemt om hier naar toe te bouwen. Visueel verder prima in orde, nergens echt aangrijpend, maar zeker een film die net even wat anders is dan veel andere meuk tegenwoordig.

Lange halftime walk, dat zeker. Lange titel ook. Tevens een langdradige film. Tegenvaller van de doorgaans betrouwbare regisseur Ang Lee. Grootste boosdoener is het script, dat teveel tijd spendeert aan de saaie nasleep van de gebeurtenissen in Irak. De oorlogsscenes zijn overigens ook niet bepaald memorabel, met Vin Diesel op de automatische diesel en weinig indrukwekkende vormgeving en cameravoering. Voornaamste pluspunt is de hier debuterende Joe Alwyn, die met zijn subtiele spel de film het aankijken nog net waard maakt. Jammer dat de toch degelijke cast om hem heen belachelijke en vaak veel te pretentieuze monologen krijgt toebedeeld, waardoor de film herhaaldelijk krakend tot stilstand komt.

Middelmatig drama. Het verhaal is wat zwak en komt niet echt van de grond. Het lukt Lee niet echt om een duidelijk punt te maken. De film is tevens wat traag. Het werken met flashbacks zorgt voor wat afwisseling. Pluspunt is het acteerwerk van Alwyn. Daarnaast ziet de film er visueel fraai uit. Leuk om Steve Martin eens in een serieuze rol te zien. 2.5

Zeker niet de beste van Ang lee(The Ice Storm en Brokeback Mountain blijven ongeëvenaard, kort daarna gevolgd door Life of PI), maar toch wel de moeite waard. Een film die het meer moet hebben van de sfeer dan van een sterk origineel verhaal, maar ik kon het gaandeweg wel waarderen. Zonder hapklare brokken voor te zetten wil Lee ons iets vertellen over de zin en onzin van oorlog en de verschillende manieren waarop mensen hiermee omgaan. Vond het wel zo prettig dat hij veel ruimte geeft voor eigen beleving en interpretatie, zodat we eindelijk eens een licht patriottische Amerikaanse film zien die niet storend patriottisch is. Hoofdrolspeler Alwyn speelt prima beheerst, Stewart en vooral Hedlund hebben goede ondersteunende rollen, de komieken Tucker en Martin zijn niet storend in hun serieuze rollen en zelfs Vin Diesel is kwetsbaarder dan ooit(moet niet gekker worden, straks gaan we nog denken dat hij kan acteren).

Bovengemiddeld, zonder heel erg op te vallen.

Matige film over een groep soldaten die terugkeren van de oorlog en thuis als helden worden onthaald. De film mist een goeie flow, vooral vanwege de soms ongelukkig gemonteerde flashbacks en het langdradige karakter van de film. Het verhaal zit wellicht ook iets te vol en mist focus. De film ziet er verder wel goed uit (vooral de halftime-show is de moeite waard).

Een redelijk drama/oorlog film...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Bekende acteurs en actrice Kristen Stewart ....

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek met

Dolby Digital...

Goed camerabeweging...

Niet te moeite waard...

Het verhaal over een jonge soldaat die moet kiezen tussen zijn bataljon of zijn familie wanneer hij symptomen blijkt te hebben van PTSD. Zijn bataljon is uitgekozen om een soort ereronde door de VS te doen met als hoogtepunt een verschijning tijdens halftime-show van een footballwedstrijd van de Dallas Cowboys met Destiny's Child als hoofdact. Richt zich op de pijnlijke herinneringen, de twijfels en de verlangens waar Billy Lynn [Joe Alwyn] mee geconfronteerd wordt. Kristen Stewart speelt de bezorgde zus, Chris Tucker de manager van de tour en Vin Diesel heeft een kleine, cruciale rol als de commandant wiens leven Billy probeerde te redden in Irak.

Potentieel interessant materiaal lijdt onder de regie van Ang Lee die weinig interesse lijkt te hebben in het onderwerp. Het resultaat is dramatisch vlak en zijn net zo overtuigend als de stand-ins voor Destiny's Child.

Op de gok meegenomen bij de kringloop om thuis toch wel wat schrikken van de comments en stemgemiddelde. Zou dit dan echt zo slecht zijn met een dergelijk verhaal en regisseur? Even had ik de hoop dat het de gemiddelde Amerika irritatie zou zijn bij de meeste kijkers, maar nee Billy Lynn heeft hele andere minpunten ondanks dat er uiteraard genoeg voer is voor de gemiddelde Amerika azijnzeiker.

Van te voren en achteraf met overzicht betreffende het verhaal is het verhaal en de gedachte van Billy Lynn nog lang niet zo verkeerd en doet op momenten aan de 'warbonds' tour van ondermeer John Bradley in Flag of our Fathers denken die ook flashbacks ervaart tijdens halftime show. Interessant is het algehele probleem zeker van mensen die wel praten maar geen idee hebben, en zo komt het probleem in alle geledingen voorbij. Van praters tot zwijgers en zelfs zuslief die kritisch is en wellicht het meest aansluit op de ervaring en twijfel van Billy zelf. Daarnaast probeert Ang Lee een bepaald contrast te creëren met het gebruikelijke beeld van Amerika versus alle sores die op de achtergrond speelt bij zaken als dit. Sterker, er wordt niet geschuwd het lelijke gezicht te tonen wat doodzwijgen, meepraters, kontlikkers en profiteurs betreft. Dan vergeet ik nog bijna de oorlog die er goed uitziet, net als de soldaten zelf qua beweging en wapendiscipline om maar eens wat te noemen.

Wat gaat er dan toch mis met Billy Lynn? Hoewel er nagedacht is over het format en dit het sterke punt zou moeten zijn slaagt het in die zin totaal niet. De thuissituatie en in het stadion duren simpelweg te lang en hangen toch aan elkaar van lange overbodige scènes en dialogen. Het lukt niet om in dat gedeelte van het verhaal te geraken en wanneer daar wel even sprake van is wordt er net gewisseld naar het verleden of iets anders. Het hele drama gebeuren in het stadion en thuis voelt dan ook aan als een soort van drama-light. De dialogen zijn niet interessant en de acteurs willen niet boeien. Het kabbelt allemaal maar wat voort op de scene na waar Tim Blake Nelson een oorwassing krijgt en dat zelfde gebeurt met Steve Martin. Het zijn dan ook die scenes die er even boven uit steken en verder weet ik bij God niet meer wat er nog meer gebeurt zo weinig indruk maakt dat allemaal.

Het concept rond Billy Lynn is helemaal niet zo verkeerd, het is alleen ontzettend jammer dat men het niet interessanter weet te maken. Daarom nog net aardig voor een keer maar ook echt niet meer dan dat. Een voldoende zit er ook niet wat mij betreft.