Aladdin (1992)

Disney Classic #34

Aladdin is één van de eerste Disney klassiekers die ik herinner om de enorme merchandising die toen blijkbaar ook al welig tierde. In het Intertoys-jaarboek trof ik destijds allerlei tasjes, pennen, speelgoed en poppetjes van de Geest in vele uitvoeringen. Het was toen een gewoonte op de basisschool om na Sinterklaas een paar spullen mee naar school te nemen. Ik mocht de rubberen Aladdin-figuren van mijn buurman alleen aanraken als Iago het onderspit zou delven tegen Abu. Herinneringen...

Gelukkig is de film an sich absoluut het weerzien waard. Het verbaasd mij hoe enorm hoog het tempo ligt. Dit doet nauwelijks onder voor moderne animatiefilms al is het nu godzijdank zonder stompzinnige Minions-humor. Om eerlijk te zijn had het voor mij bij tijd en wijle zelfs wel iets rustiger gekund waardoor er wat beter naar een climax kan worden gewerkt. Nu heb ik het gevoel dat het verhaal her en der niet helemaal lekker loopt en dat wij dit moeten vergeten door gewoon snel naar de volgende scène te gaan. Een voorbeeld daarvan zijn de slechte smoesjes die Aladdin aan Jasmine probeert te verkopen. Het is overduidelijk dat zij daar eigenlijk niets van geloofd maar toch komt onze held hier mee weg.

De echte ster van de film is eigenlijk de Geest. Hij zorgt voor de nodige humor en nodigt de makers uit om allerlei flitsende animaties erop los te laten. Over de gehele linie wordt het tekenniveau van The Beauty and the Beast niet gehaald maar het is wel verzorgd en onvergelijkbaar met zijn opvolger The Return of Jafar. Een positief punt zijn ook de liedjes. Hoewel er behoorlijk wat in zitten hebben de meesten wel degelijk een meerwaarde. Aladdin is niet zo uitgebalanceerd als The Beauty and the Beast maar wel tijdloos en vrijwel non-stop vermakelijk.

4*

Aladdin blijft een heerlijke animatiefilm die al sinds haar release in 1992 tot één van mijn favoriete films behoord. De film is losjes gebaseerd op het beroemde sprookje 'Aladdin en de Wonderlamp', maar put veel meer inspiratie uit de film The Thief Of Bagdad uit 1940. Met name het uiterlijk van de personages in Aladdin is overduidelijk geïnspireerd door die film.

Het verhaal is op hippe wijze gemoderniseerd met uiterst spectaculaire animatie. De scène in de grot waar Aladdin op zijn vliegend tapijt moet vluchten voor een stroom hete lava is fantastisch en wordt door prachtige muziek van Alan Menken ondersteund.

Het verhaal is wat aan de magere kant en Aladdin en Jasmine zijn een vrij duf koppel. Gelukkig wordt veel goed gemaakt door de overige personages. Drie personages stelen wat mij betreft de show:

1) De Geest, dit is zowaar één van de grappigste karakters uit de geschiedenis van Disney en de combinatie van animatie en de komiek Robin Williams lijken voor elkaar te zijn gemaakt.

2) Iago de papegaai. Met name de stem van komiek Gilbert Gottfried is magistraal en past precies bij dit personage.

3) Het vliegende tapijt. Complimenten voor Disney dat ze van een dergelijk voorwerp een heus karakter hebben gemaakt. Met name die scène waarin het tapijt teleurgesteld wegloopt van Aladdin en Abu is magistraal. Hoe verzin je het!

De animatie is sowieso voortreffelijk! Zowel de capriolen van de Geest als de stunts van het vliegende tapijt zijn verbluffend geanimeerd (zelfs al is een deel met de computer geanimeerd).

Aladdin blijft een uitstekende film met goede muziek, leuke personages en verbluffende animatie.

Aladdin vind ik een leuke animatie film.

Deze film kijkt makkelijk weg. De film is niet langdradig. Het verhaal van de staartjongen Aladdin die uiteindelijk met de prinses mag trouwen is een interessant en vermakelijk verhaal. Aladdin is een leuke hoofdpersoon en Yasmin is een leuke prinses. Het aapje van Aladdin en het vliegende tapijt zorgen voor de nodige geslaagde humor. De geest vond ik dan weer niet zo geslaagd. De geest vind ik een erg druk personage wat mij erg zenuwachtig maakt. De geest vond ik dan eigenlijk op geen enkel moment echt grappig. Met de geest slaan de filmmakers behoorlijk de plank mis.

De schurk van deze film is Jafar. Ik vind Jafar een erg goede schurk. Jafars hulpje Iago is soms grappig, maar soms ook behoorlijk irritant en te druk. Dan hebben we nog de sultan. Tja die Sultan is een goedzak. Op zich is hij wel een leuk personage, maar ook de sultan vond ik soms een wat te druk typetje.

De achtergrond muziek is wel aardig, maar niet hoogstaand. Het zelfde geld voor de liedjes. Het zijn op zich wel leuke liedjes, maar ze zijn ook weer niet briljant. Ik vond de liedjes soms een beetje te druk.

Al met al vind ik dit een beetje een te drukke film, toch vind ik deze film wel vermakelijk. Geen hoogstandje deze film, maar slecht is deze film ook niet te noemen.

3 sterren voor deze film.

schitterende disneyfilm met leuke figuren

een van de beste animatiefilms ooit gemaakt

mooie soundtrack ook

Wow! Zo'n twintig jaar geleden dat ik deze voor het laatst zag. En wat een heerlijk weerzien was dit zeg.

Waar velen een achteruitgang detecteren als ze ouder worden en hun jeugdfilms weer eens kijken, begin ik ze steeds meer te waarderen en de liefde voor dit medium blijft alleen maar groeien. Er gaan ook zoveel herinneringen door je hoofd tijdens het kijken. We kunnen nu de artwork meer en meer waarderen dan toen we kinderen waren. En dat geld zeker voor Aladdin. De animatie is hierin gewoon perfect. De details, de achtergronden en de personages zien er allen prachtig uit. Het verhaal is niet echt meer wat we vandaag de dag in een film zoeken en het voelt af en toe wat gehaast aan. Maar dat maakt Aladdin houdt zich fantastisch staande op zoveel andere elementen. De liedjes zijn erg leuk en het voelt echt aan alsof je naar een grote musical aan het kijken bent. Ook de eerste keer dat ik deze in het Engels zag. Ik was natuurlijk gewend aan de Nederlandse versie. Maar dit is echt zoveel beter. Williams is een perfecte casting keuze. Geld ook voor de rest van de acteurs maar het is vooral Williams die dit naar een hoger niveau tilt. Jafar is een van de beste Disney villains en Iago, Abu, Magic Carpet en Rajah zijn perfecte sidekicks. Een geweldige prestatie op gebied van 2D animatie in de tweede golden age van Disney. Een film vol liefde en de emoties zijn perfect geanimeerd.

Tijdloos

Als ik het mij goed herinner is Aladdin de eerste film die ik ooit in de bioscoop zag. Ik kan mij met name herinneren dat ik veel momenten erg eng vond en ik de geest echt enorm grappig vond, maar bovenal continue op het puntje van mijn stoel zat. Nu pakweg 24 jaar later valt mij met name het vlotte tempo van de film op. Ook wat grappen voor volwassenen gaan nu natuurlijk niet aan je ogen voorbij maar wat het meest in het oog springt is nog steeds de prachtige animatie. Hoewel enkele CGI effecten in de grot der wonderen wel wat gedateerd aan doen, is de animatie vandaag de dag verder alsnog feilloos te noemen.

Verder kan ik mij best goed voorstellen dat kleintjes het allemaal behoorlijk heftig kunnen vinden. Met name de finale is vrij angstaanjagend voor kleine kinderen en ik kan mij ook nog wel herinneren dat ik het moment dat Abu de lamp oppakt in de grot der wonderen ook met de vingers voor mijn ogen gezien heb. Gelukkig is er dan nog wel geest die voor de nodige komische momenten zorgt, en de nummers die voorbij komen herbergen een aantal echte klassiekers. Toch wel een dikke 4* beoordeling. Deze nodigt toch wel uit om eens wat meer Disney klassiekers te gaan herzien!

4,0*

Een van mijn favo Disney klassiekers die vandaag nog makkelijk mee kan komen met moderne tekenfilms. De prachtig getekende beelden gaan hand in hand met het doordachte kleurgebruik. Blauw, zwart, geel, paars en rood voeren de hoofdtoon die de film zijn toch wat duistere karakter geven. De film kan daardoor best heftig en eng zijn, kan ik mij herinneren van toen ik nog een kind was en de marktkoopman die oproept om iemands keel door te snijden staat in mijn geheugen gegrift. De muziek en het meeslepende up-tempo verhaal maken het totaalplaatje compleet.

Degelijke Disney met romantiek en fantasy en een fijne 1001 nachten wereld. Het gaat wel allemaal erg vlug vond ik. Het iets te vlugge tempo waardeerde ik wat minder. Aladdin vond ik in deze Disney productie een wat kleurloos personage. Zijn romantische verzuchtingen kregen veel meer aandacht dan zijn avonturen had ik de indruk. Humor gemiddeld; toch zelden echt moeten lachen, maar als er een goeie kwam, dan was het meestal van de djinn afkomstig, die erg entertainend overkwam. De djinn en vooral het tapijt vond ik indrukwekkend tot leven gebracht. Je moet er maar eens bij stilstaan hoe ze het flikken om een voorwerp als een tapijt van gevoelsuitdrukkingen te voorzien. Meesterlijk gewoon.

Verplicht kijkvoer voor mij begin jaren 90, twee meiden die toen helemaal gek waren van deze tekenfilm, trouwens van nog wel meer van Disney. Ik moet zeggen ik vond het toen ook wel een aangename film met een goed verhaal en goede muziek. Nu in het dvd tijdperk zie ik de film regelmatig en dat bevalt nog steeds goed. Net als in veel andere Disney films wordt de film eigenlijk gemaakt door de bijrollen, die geven deze films vaak net dat kleine zetje waardoor de Disney tekenfilms boven de middelmaat worden uitgetild. Kan iedereen deze film aanraden.

Oi! Ten thousand years will give you such a crick in the neck.

Aladdin is wel een tijdloze Disneyfilm geworden die ik altijd graag zie. Destijds als kind zelfs in de bioscoop gezien, dat weet ik nog goed. Maar ondanks het goede gevoel heb ik altijd tijden het kijken wel aanmerkingen gehad op de film. Het gevoel wat bijvoorbeeld The Lion King opwekte is Aladdin nooit bij me gelukt.

Maar dit keer was ik ook behoorlijk onder de indruk van Aladdin. De Arabische sfeer is geweldig, de muziek blijft heerlijk sfeervol (nummers als Arabian Nights en A Whole New World zijn zó herkenbaar fijn om weer te horen) personages als Geest en Abu zijn erg geestig en Jafar blijft toch misschien wel de meest kwaadaardige Disney-vijand. Alles is slecht aan hem en zeker op het einde brengt hij zijn grootsheid ook aardig in de praktijk. Als grote, kwade geest op het einde is hij behoorlijk indrukwekkend. Wel jammer dat hij op een wat lullige manier wordt verslagen. Dat hebben andere Disneyfilms toch beter gedaan met hun bad guys. Nee, deze film moet het vooral van de sympathieke personages, het feel good gevoel en vooral de humor hebben. Robin Williams is echt geestig (oei ) in zijn rol en het ADHD gedrag wat Geest erbij vertoont slaat gewoon goed aan.

Tijd om de film eens een verdiende verhoging te geven na de categorie topfilms. Het is nog altijd geen niveautje Lion King, maar Aladdin behoort wel de betere, leukere Disney films.

4* (was 3,5*)

“I'm history! No, I'm mythology! Nah, I don't care what I am. I'm free-hee!”

Nog steeds één van mijn favoriete animatiefilms. Alles wat animatiefilms van Disney zo interessant en vermakelijk maakt om naar te kijken zit hier in. Sterke personages, schitterende animatie, leuke humor, heerlijke muziek, drama, spanning en zelfs wat romantiek. Met uiteraard een feel good einde. Alle stemacteurs zijn uitstekend, maar Robin Williams als Genie springt er wel uit. Al zijn scènes zijn goud. Met perfecte bijpersonages als Abu, Iago, Sultan en bad guy Jafar. En ik ben nog steeds een beetje verliefd op Princess Jasmine, één van de beste vrouwelijke personages die uit de stal van Disney is gekomen.

Na die beroerde live-action remake van Guy Ritchie besloten om deze na vele jaren eens een herziening te gunnen. En gelukkig, deze animatiefilm staat nog wel gewoon overeind. Het is geenszins een meesterwerk, maar de animatie is nog steeds van hoog niveau en de film is vermakelijk genoeg. Dat ligt niet aan de hoofdpersonages, want die zijn - zoals vaker in dit soort films - erg saaie figuren. Het zijn vooral de bijrollen die de film leuk maken. Jafar is een lekkere over de top schurk, waarvan je je alleen afvraagt hoe incompetent alle mensen rondom de gehersenspoelde Sultan zijn. Want deze beste man - met ringbaardje, oogschaduw en slangenstaf - heeft het woord ‘slechterik’ praktisch op zijn voorhoofd geschreven.

Als kind, maar nu nog steeds, wordt de film pas leuk als figuren als de geest en het vliegende kleedje verschijnen. Vaak spat de creativiteit van het scherm en de film heeft maar zelden een dip. De geest, met de energieke vertolking van Robin Williams, steelt vaak de show en zorgt voor wat leven in de brouwerij tussen de nogal saaie figuren en het nogal standaard romantiek-verhaaltje. Normaliter ben ik ook geen fan van musicals of liedjes, maar dat viel me hier erg mee; de liedjes die voorbij komen zijn erg catchy en halen het tempo niet echt uit de film. Maar het beste aan de film is vooral de energie van Williams. Hoewel ik - net als de meeste generatiegenoten - vooral de stem van Pierre Bokma kent. En eerlijk is eerlijk, die is ook erg sterk gecast. En daar moest regisseur Arnold Gelderman nog flink voor knokken, dus die heeft ook uitstekend werk geleverd. En dat mag ook wel eens gezegd worden.

3,5 sterren.

Aladdin is toch één van mijn favoriete Disney's naast The Lion King en De kleine zeemeermin. Zeer fijne animatiefilm die bol staan van de spanning, de actie en het avontuur, de catchy songs en bovenal een erg leuk en goed verhaal. De personages zijn fijn en de erg mooie Jasmine is naast Ariel altijd al mijn favoriete geweest. Als kind was ik er stiekem verliefd op ...

Onlangs in een modern live action kleedje gestoken door Ritchie met onder meer Will Smith, was toen niet slecht, maar het origineel biedt zoveel meer. De setting alleen al is prachtig met zijn Arabische invloeden. Verder is Aladdin grappig, niet zozeer door de Geest, maar alles wat daarrond hangt. Al doet Robin Williams het uiteraard fantastisch.

Pure nostalgie deze Aladdin, dergelijke films doen me hunkeren om de tijd terug te draaien en als kind vol magie naar deze animatiefilm te zien, maar als volwassene krijg ik ook al veel terug. Mooi!

Als kind heb ik deze film vele malen gezien in het Nederlands; nu was het tijd voor de Engelse versie, die ik in tandem met de live action heb gezien. Duidelijk is dat dit pre-9/11 gemaakt is en de live-action post-9/11, gezien dat in deze film Allah nog wordt aangehaald, terwijl elke verwijzing naar Allah in de live action film rigoureus verwijderd is.

Dit is denk ik de eerste film van Disney waar de moraallesjes over je eigen identiteit vinden hun entree maken. Van mij had dat allemaal niet gehoeven, maar gezegd moet worden dat het redelijk past binnen het plot dat verder loopt als een trein. Er wordt naar mijn gevoel precies de juiste hoeveelheid tijd aan elke scène besteed. Te weinig had voor onduidelijkheden kunnen zorgen, teveel had ervoor kunnen zorgen dat de film gaat hakkelen en haperen, iets waar de live action duidelijk last van heeft.

Een belangrijke rol is natuurlijk de geest, die erg goed gedaan is door Robin Williams, al moet ik zeggen dat in de Nederlandse versie Pierre Bokma ongeveer eenzelfde soort intensiteit en veelzijdigheid in zijn stem laat horen en wat mij betreft dus weinig onder doet voor Williams (ik heb even op YouTube wat Nederlandse fragmenten teruggekeken). Verder had de papagaai Iago ook wel zijn momenten, met name in de scène met de geile flamingo. Jafar ziet er een beetje queer uit, dat is iets dat Disney wel vaker bij de antagonisten deed, bijvoorbeeld ook bij Scar uit The Lion King en dat had wat mij betreft anders gekund.

Bij de grot der wonderen zie je er wel aan af dat er van de computer gebruik gemaakt is, maar verder zijn de beelden kleurrijk en actievol. De liedjes zijn verder niet te irritant, waarbij het liedje tijdens de tapijtscène eigenlijk best wel passend is.

De film zit uiteindelijk ergens tussen 2,5* en 3* in. Ik rond toch maar naar boven af. 3* dus.

Vanaf de late jaren ‘80 kende Disney een heropleving, met deze vrije bewerking van een sprookje van Duizend-en-een-nacht als een van de hoogtepunten. Oriëntaalse clichés werden aangewend: een fakir op een nagelbed, een zwaardslikker, een bazaar en een harem. Opvallend zijn de heldere lijnen en kleuren, de hagelwitte tanden, de blinkende juwelen, en spectaculaire scènes met veel beweging.

De drie belangrijkste menselijke personages - Aladdin, Jasmine en Jafar - hebben een dierlijke metgezel. Deze dieren hebben menselijke eigenschappen, leven mee en zorgen voor een komische noot. Hetzelfde geldt voor het vliegende tapijt. De goede personages dragen meestal blauw en wit; de slechteriken rood en zwart. Goed en kwaad worden ook vertegenwoordigd door twee metalen attributen: de wonderlamp en de slangvormige staf van Jafar, de boosaardige raadgever met het demonische uiterlijk. Jasmine is de mooiste van alle Disneyprinsessen, en ze speelt een actievere rol dan haar voorgangsters. Voor humor zorgt vooral de Geest met z’n vele gedaanteverwisselingen.

Een leger aan medewerkers was nodig om tot een indrukwekkend visueel resultaat te komen. Alle fases werden doorlopen, met vroege schetsen, storyboards en livesessies. De dialogen werden opgenomen voordat de beelden bestonden, met een improviserende Robin Williams die heel wat stemmetjes en imitaties in z’n rol van Geest verwerkte.

Het is een musical in animatievorm, met een vlotte afwisseling tussen dialogen en passende liedjes. De muziek van Alan Menken zorgt afwisselend voor oriëntalisme, humor en romantiek. Bij elke liefdesscène klinkt het thema van A Whole New World, het duet waarvan de beste versie pas tijdens de aftiteling te horen is, gezongen door Peabo Bryson en Regina Belle. Hoewel voor kinderen bedoeld, blijft vooral de originele Engelstalige versie ook heel leuk voor volwassenen.

Een standaard prima Disney product dat wat meer op kinderen is gericht dan volwassenen

Tja, het is echt Disney. Je kunt alle cliches afvinken. Maar in 1992 was dit wel echt goed gedaan. Het verhaal is prima, de stemmen zijn goed. Vooral de papagaai is briljant. De slechterik wordt te overdreven neergezet. Mijn voornaamste kritiek is dat de film meer is gericht op kinderen dan op volwassenen. De grappen zijn vaak te flauw, de liedjes te talrijk, te zoet en duren te lang. Eigenlijk verrast er niets meer omdat het allemaal zo braaf is. Maar als je zin hebt in een typisch Disney product uit de jaren 90, dan ga je hier veel plezier aan beleven.