Zelig (1983)

Interessant om eens een ander soort film te zien van Woody Allen. Helaas ontbreekt alleen de 'magie' die films als Annie Hall en Manhatten hebben. Daarom 3*.

Bij herziening ben ik toch een stuk positiever over deze film.

Prachtig hoe de film de media, massagedrag en de psychiatrie op de hak neemt.

Verhaaltechnisch heeft de film wel wat elementen van Being There en Forrest Gump.

4 sterren (volle ster erbij)

Leuke film van Woody Allen, met die typische humor die ook in zijn boeken zit (Ja, maar kan een stoommachine dat ook? vind ik nog steeds het beste dat hij ooit geschreven of gemaakt heeft) en waar ik meer van hou dan van de groteske situaties uit Always...sex of het enerverend gedoe uit Manhattan. Leuk uitgangspunt ook, en redelijk goed uitgewerkt.

Heerlijke film. De totaal absurde humor deed mij meer denken aan de korte verhalen die Allen schreeft (en die ik nu aan het lezen ben) dan aan films als Annie Hall en Manhattan. Het is allemaal veel absurder. Het idee is later gedeeltelijk overgenomen door Forrest Gump, althans de momenten waarop Zelig naast archiefmateriaal van oude bekendheden is gezet. Maar Zelig is een effectievere film, dankzij de nog briljantere uitvoering, het geniale camerawerk (je ziet gewoon nooit dat het een film uit de jaren '80 is) en veel bizzare of absurde details. Ik vraag me af hoe lang je iemand die niet bekend is met Allen of Farrow zou kunnen wijsmaken dat het een echte documentaire is. Als vormexperiment is het sowieso zeer geslaagd. Als klap op de vuurpijl werkt het ook nog als feel-good-film.

4* Dans de 'Cameleon'!

Ik dacht even dat deze film over een seriemoordenaar ging, maar de videotheek had de verkeerde disk in het hoesje gestopt ('diary of a serial killer')...

Over een moordenaar ging het dus niet, hoewel dat misschien weinig had gescheeld als deze kameleon zich had opgehouden tussen een stelletje huurmoordenaars o.i.d.

Zelig gaat over 'jezelf zijn', whatever that may be, over vage thema's als 'identiteit' en doet dat op een heerlijk ironische manier. In het begin dacht ik: wat de hel, waar ben ik in beland, hoe lang gaat dit zo door? Na een kwartier ongeveer kwam er eindelijk wat ontwikkeling in, en werd het ook leuker, hoewel de grappen de hele tijd wel leuk waren. Het grappige aan Woody Allen is dat juist hij altijd dezelfde neurotische, NY-accent-sprekende miniman met bril is die zogenaamd kameleontisch zou zijn, maar als iemand daar geen talent voor heeft is hij het wel, en daar is hij zich denk ik goed van bewust. In het gesprek met Farrow waarin zij hem - aanvankelijk falend - probeert te hypnotiseren zie je dat heel duidelijk.

Hoogtepunten:

- De orthodoxe Midsummer Night's Dream

- De 'chameleon'-dance

- Dat de KKK hem een 'triple threat' vind omdat Zelig, een jood, immers ook kan veranderen in een indiaan of neger.

- Zelig als indringer bij de paus, hilarisch, die vechtpartij!

- Dat als hij de filmstudio maar half terug kan betalen, hij ook zijn halve leven terugkrijgt: de studio houdt de beste momenten en hij moet het doen met de uren van slaap en eten.

- Dat Hitler net een goeie grap over Polen wou maken toen Zelig het moment verpestte (volgens geïnterviewde SS-obergruppenführer)

Het documentaire-gevoel wordt ijzersterk volgehouden: interviews lijken bijna altijd spontaan en onhandig, oude filmbeelden en nep-oude filmbeelden zijn niet uit elkaar te halen, de willekeurigheid van de geschiedenis en de willekeur of Zelig nu populair is of juist weer niet zijn bijna een blauwdruk van elkaar.

Ik ga steeds meer van Allen houden... nou ja, van zijn films dan.

Heel alleraardigst filmpje met een eenvoudige, maar belangrijke boodschap: "Wees jezelf!". Het leuke is dat deze boodschap er niet ingeramd wordt, maar subtiel daarnaartoe gewerkt wordt. Met het gehalte komedie zat het wel oke, maar waardoor ik echt gefascineerd werd, was de authentieke jaren '20-stijl waarin de archiefbeelden geschoten zijn. De typische docu-interviewtjes ertussendoor maakten het helemaal af. Erg uniek en leuk .

Eén van de meest hilarische films die ik onlangs bekeken heb. Echt geniaal geschreven en geacteerd. Het is echt wonderbaarlijk hoe dat ze dit als een docu hebben verfilmd. In het begin snapte ik er echt geen snars van, maar gelukkig heb ik doorgeken tot het einde.

'Those awful pancakes that you make.' Toen lag ik echt plat

Ik hoop dat ik snel nog meer van Woody Allen kan bekijken, alleen waarschuwde mijn pa me dat zijn humor heel anders was dan Zelig. Het zal afwachten zijn. In ieder geval deze film verdiend voor mij zeker een 4.

Woody Allen doet het hem weer! en dit keer met een erg origineel en ook leuk uitgewerkt plot.

Het plot had de nodige humor maar bleef over het algemeen vrij serieus en boeiend om te volgen.

De rol van Woody Allen vond ik ook erg leuk en helemaal niet te vergelijken met andere rollen die hij speelde, petje af hoor!

Natuurlijk moet Mia Farrow ook genoemd worden die zeker niks onderdeed voor Woody zelf, fijne actrice

En dan nog de manier hoe deze film in elkaar gemonteerd is, het lijkt heel erg op een jaren 30 film en als je niemand van de acteurs zou kennen zou je het ook zo geloven, echt heel knap gedaan was diep onder de indruk!

4,5 sterren voor deze Woody film die aantoont dat Woody nog veel meer in zijn mars heeft!

Voor mij naast Hannah And Her Sisters Woody´s beste film tot zover ik ze gezien heb

Erg goed uitgespeelde one-joke-movie. Het zogenaamde archiefmateriaal ziet er geloofwaardig uit, wat alleen maar bijdraagt aan de kracht van de film. De film had zeker niet langer moeten duren. Als je niet beter wist, zou je deze nepdocumentaire nog geloven ook.

Hoewel ik lang niet alle films van Allen even geslaagd vind, zitten zijn films vaak volgestopt met originele uitgangspunten en goede ideeen. Zo ook hier. Erg vermakelijk, goed bedacht en knap gemaakt. 4 sterren. Robert Zemeckis, Eat your heart out!

Knap gemaakte mocumentary van Allen.

Ik ben het eigenlijk wel helemaal eens met de mening van Yeyo. Op de uitwerking van de film is niets aan te merken. De film is ontzettend knap gemaakt en Allen weet zichzelf enorm goed in de oude opnames te verwerken. Zo goed zelfs, dat het niet van echt te onderscheiden is. Daar moet echt een enorm werk ingezeten hebben. Het verhaal is daarnaast op papier best absurd. Maar ik kan me bijna niet voorstellen dat iemand die Allen niet kent hier in zou trappen, maar goed dat weet je natuurlijk nooit.

De film zelf heeft zeker enkele grappige momenten, maar is over de gehele linie toch wel minder grappig dan ik hoopte. De transformaties zijn erg goed gedaan en ook het moment dat bekend wordt dat Zelig verschillende kinderen en vrouwen heeft, is best hilarisch. Daar tussendoor vond ik de pogingen tot humor vaak wat minder geslaagd. Ook de voiceover begint ondanks zijn authentieke stem richting het einde wat te vervelen.

3,0*

Op zich wel leuk bedachte, goed uitgewerkte, sfeertreffende en inhoudelijke mockumentary, maar als ik deze vergelijk met Forgotten Silver vindt ik die toch beter uitgewerkt en geloofwaardiger. Ik wist van beide films dat ze niet echt waren, maar Zelig had ik gelijk door natuurlijk, maar dat komt omdat Allen zichzelf er in laat rondlopen. Juist de typische Allen-grappen vond ik hier beetje misplaatst, al moest ik wel vaak grinniken.

Heel knap gedaan. In het begin had ik wat moeite om erin te raken, maar als je eenmaal gewend ben aan de vorm dan is het erg amuserend. Het is niet altijd even makkelijk om het te volgen doordat het geluid vaak niet al te best is, en er veel geschakeld wordt tussen interviews, 'archiefbeelden', stukken tekst en andere dingen, maar daardoor blijft het wel heel de rit interessant en boeiend.

De jaren 20 is goed uitgebeeld, de muziek is passend en leuk, heel creatief. Wel iets te lang, maar ach.

4*

Ik moest bij deze film nogal denken aan de film "The Rutles" van Eric Idle. Maar de Monty Pythons zijn toch meer gespecialiseerd in het maken van melige namaak documentaires. Al doet Woody Allen erg zijn best, maar ik zie hem toch liever bezig met zijn eigen specialisme. Eindeloos ouwehoeren over relaties.

Oh... the pancakes!

Ik ben altijd wel te vinden voor een Woody Allen film. Cinema Zuid blijkt daar ook wel zin in te hebben, want Zelig is alweer de derde feature die ze laten zien in ongeveer een half jaar en mij hoor je in ieder geval niet klagen! Zelig was een titel van de neurotische regisseur die ik nog niet kende, zit met 13 geziene films ook nog maar een het tipje van zijn oeuvre, maar ik laat me graag verrassen. Ik had geen idee waar de film over ging gaan en dan is Zelig toch wel wat een vreemde zit te noemen.

Het bizarste aspect aan de film moet ongetwijfeld de Nederlandse voice-over zijn. Nu speelt Cinema Zuid wel vaker de originele filmspoelen (dankzij de Cinematek in Brussel) af zoals ze indertijd bij ons in de cinema zijn terecht gekomen, maar blijkbaar is dit dus oorspronkelijk in ons land uitgebracht met een Nederlandse voice-over. Erg bevreemdend in ieder geval, maar het geeft het mockumentary gehalte net dat beetje extra doordat het realisme hierdoor nog naar een hoger niveau wordt getrokken. Sowieso ook knap hoe Allen er in slaagt om zich geloofwaardig in allerlei situaties toe te voegen. Een combinatie van archiefmateriaal, special effects en het oprakelen van legendes (Saul Bellow onder andere) doen je denken dat dit echt een documentaire is. Vraag me af of iemand het in de jaren '80 effectief heeft geloofd. Soit, leuk gedaan in ieder geval, maar wel een beetje jammer dat ik het op den duur wel wat had gehad met de escapades van onze kameleon. Gelukkig beseft Allen zelf ook dat hij de film niet kan laten duren en houdt hij het op nog geen 80 minuten.

Hoewel Leonard Zelig het hoofdpersonage is van de film, is hij eigenlijk niet zo nadrukkelijk aanwezig als je zou verwachten en ondergaat hij de dingen gewoon. Slimme keuze in ieder geval aangezien Zelig als kameleon door het leven gaat en Allen is in de sporadische momenten in zijn vertrouwde stijl bezig. De meeste aandacht gaat naar Mia Farrow (in de 2e van 13 samenwerkingen die ze met Allen had) en die doet het behoorlijk. Voor de rest eigenlijk veel bekende koppen uit de legendarische jaren '20 van F. Scott Fitzgerald, Allen haalt hier trouwens het enige bewegend materiaal dat van Fitzgerald bestaat boven, en Babe Ruth.

Leuke gimmick dus, maar het blijft een one trick pony die me op den duur niet meer kon bekoren. De eerste cut van Zelig werd afgerond op ongeveer 45 minuten en ik geraak het gevoel niet kwijt dat dat inderdaad misschien beter had geweest. Nu moest Allen nog een hoop archiefmateriaal toevoegen om aan een respectabele speelduur te geraken en het sleept wat op den duur.

3*

Over deze 'Zelig' is zowat alles al geschreven, lijkt me. Doe ik nog eens dunnetjes over? Oh, met plezier!

Erg vermakelijk. Niet alleen fijne humor, maar ook vakmanschap qua montage. Tel daar dan nog eens een onweerstaanbare soundtrack bij, en je hebt een heerlijke avond. Punt uit.

3,5*

Interessante mockumentary die vooral technisch goed in elkaar zit. Mocht je het niet weten, je zou inderdaad kunnen denken dat de persoon van Leonard Zelig echt is. Een film die zich afspeelt laat in de jaren 20, The Roaring Twenties zoals ze ook genoemd werden met veel glitter and glamour. De beurscrash van 1929 moest er toen nog aankomen.

Gebrek aan creativiteit kan je Woody Alleen moeilijk verwijten. Hij is steeds spitsvondig geweest in zijn films en dialogen. Niet altijd even geslaagd, maar het blijft een bijzonder regisseur en acteur. Met Zelig creëerde hij een soort fictief rise and fall personage. Enkele grappige scènes alvast wanneer hij van zijn voetstuk dondert en uiteindelijk bij de nazi's terecht komt.