Zelig (1983)

Ik vind dit zelf één van de, zo niet de beste Woody Allen. Met name omdat deze niet lijkt op alle andere films van Allen, waar ik geen grote fan van ben.

Echt een klassieker.
Vooral die scene waar hij met Hitler op het bordes staat is me altijd bijgebleven.

Interessant om eens een ander soort film te zien van Woody Allen. Helaas ontbreekt alleen de 'magie' die films als Annie Hall en Manhatten hebben. Daarom 3*.

Een van de mindere Allens die ik tot nu toe heb gezien. Die hele "mockumentary" idee is natuurlijk best origineel, maar het werkt hier gewoon niet. Een gewone benadering van dit verhaal had het waarschijnlijk veel interessanter gemaakt. Allen had zich dan in ieder geval meer dan ooit kunnen uitleven. Toch kent deze film wel een aantal geslaagde grappen, zoals die oude SS'er die doodleuk geinterviewd wordt bijvoorbeeld.. hehe, bizar... Vandaar dat ik er nog wel een magere 3* voor over heb.

Deze mening moet ik herzien...begin steeds grotere fan te worden van Allen. Maar deze blijft fantastisch.

Ik vind mockumentaries het allerleukst in de vorm van de filmpjes die Ederveen een aantal jaren geleden maakte. (25/)30 minuten.

Een perfecte lengte om ideëen maximaal te benutten en met een grote grapdichtheid.

Zelig is een goede mockumentary, maar ik heb het na 60 minuten wel gezien. Bij de weg, Allen lijkt in deze film met zijn smallere montuur wel wat op Peter Sellers. 3 sterren

Ik heb 'm thuis op, een in nog zeer goede staat verkerende, VHS- band met in de hele film een bekende Nederlandse comentaarstem.

Zijn naam is me even ontschoten.

Het was zeker niet vervelend, want hij had echt een goede stem ervoor.

De film is geniaal.

Tot in de details is alles uitgewerkt.

Bij herziening ben ik toch een stuk positiever over deze film.

Prachtig hoe de film de media, massagedrag en de psychiatrie op de hak neemt.

Verhaaltechnisch heeft de film wel wat elementen van Being There en Forrest Gump.

4 sterren (volle ster erbij)

Vreemdste film die ik ooit gezien heb. Die 'narrator'(hoe zeg je zoiets weer in het Nederlands) is gewoon zalig. Hij klinkt overdreven documentaire. Deze film vind ik dan ook grote bijdrage aan het oeuvre van Woody Allen.

4,5/5!

Verteller Hebt overigens helemaal gelijk. Film zonder weerga.

Deze fictieve documentaire is best een aardig idee en inderdaad heel anders dan de meeste films van Woody Allen. Mij kon hij niet echt bekoren, hoe knap de film (en vooral de montage) ook gemaakt is. Maar geef mij toch maar de relatie-comedies of relatiedrama's (Interiors), dar hou ik meer van.

Een beoordeling geven vind ik best moeilijk omdat ik op zich de film technisch wel goed vond, maar het totale verhaal mij minder boeide.

Ik denk dat ik de beste van Woody Allen al gezien heb, maar ik heb er nog een aantal te gaan. Wie weet wordt ik nog verrast.

Een 3.0 *

Leuke film van Woody Allen, met die typische humor die ook in zijn boeken zit (Ja, maar kan een stoommachine dat ook? vind ik nog steeds het beste dat hij ooit geschreven of gemaakt heeft) en waar ik meer van hou dan van de groteske situaties uit Always...sex of het enerverend gedoe uit Manhattan. Leuk uitgangspunt ook, en redelijk goed uitgewerkt.

Kon hier niks mee, aardig idee dat mij maar even boeide, na een tijdje vond ik het vervelend worden. Minste Allen die ik gezien heb.

Absoluut meesterwerk! De grandioze zelfspot. De prachtige ironisering van een documentaire. De inhoud: de overdrijving van de kern van acteurzijn: inlevingsvermogen. Het kan een ziekte worden. Het bespotten van de psycho-analyse. Maar vooral de heerlijke montage waarin oud en nieuw niet meer uitelkaar te halen is. En dat in de pré-digitale filmtijdperk begin jaren tachtig. Deze documentaire lijktt echt of alle beelden van voor WO2 ontstaan zijn. Magnifiek! 5*

Mijn favoriete Woody Allen film tot nu toe (voorheen was dat "Manhattan"). Meesterwerk inderdaad.

Ik vind het vreselijk, ik kan hier helemaal niks mee. Voor mij is het allemaal compleet onkomisch, juist ergerlijk. Niet boeiende personages en gebeurtenissen

Een van de meest irritante films die ik heb gezien. Ik ben geen fan van Woody Allen, integendeel ik vind er niets aan. Ik snap niet dat andere mensen de film zo hoog kunnen waarderen.

Ik zou het ook niet uit kunnen leggen. Toch is dit een van mijn 10 favoriete films.

Heerlijke film. De totaal absurde humor deed mij meer denken aan de korte verhalen die Allen schreeft (en die ik nu aan het lezen ben) dan aan films als Annie Hall en Manhattan. Het is allemaal veel absurder. Het idee is later gedeeltelijk overgenomen door Forrest Gump, althans de momenten waarop Zelig naast archiefmateriaal van oude bekendheden is gezet. Maar Zelig is een effectievere film, dankzij de nog briljantere uitvoering, het geniale camerawerk (je ziet gewoon nooit dat het een film uit de jaren '80 is) en veel bizzare of absurde details. Ik vraag me af hoe lang je iemand die niet bekend is met Allen of Farrow zou kunnen wijsmaken dat het een echte documentaire is. Als vormexperiment is het sowieso zeer geslaagd. Als klap op de vuurpijl werkt het ook nog als feel-good-film.

4* Dans de 'Cameleon'!

Wie maakt nu zo een film ?

Antwoord : alleen Woody Allen.

Ongewoon, zeker, maar doorheen de flarden absurde humor die in de film steken is er volgens mij de hekeling van de mediageilheid en de bijwijlen gebruikelijke, potsierlijke manier om documentaires te maken. Kon er van genieten maar geef toe dat het een buitenbeentje is.

Niet mijn eerste Woody film. Om precies te zijn: Achtendertig

Woody´s - dat zijn ze bijna allemaal heb ik bekeken én er

mijn mening over geschreven (heb ze ook alle achtendertig

op dvd natuurlijk). In alfabetische volgorde ga ik ze op MM

zetten, zo objectief als maar mogelijk is, dit voor de Woody

Allen fanaten, maar ook voor hen die Woody nog niet kennen.

Hier gaan we:

Als laatste uit de 'alfabethische' reeks - ik ben moe gestreden - heeft deze docu? Mocku? niet zoveel om het lijf dat mij kon blijven boeien? Absurdisme, daar hou ik wel van, maar soms komt er ook al eens irritatie om de hoek kijken, of zie ik dat verkeert?

Films kijken zou beter moeten zijn dan films maken. Nou, laat ik deze "achtendertig" films afsluiten met:

Hij is niet alleen een filmische, geestige, inventieve grappenmaker, hij is ook nog een 'literaire duizendpoot!' Lees er zijn laatste literaire werk "Louter Anarchie" maar eens op na, hilarisch.

De film:

Woody in een van zijn opvallendste neurotische rollen, en Mia volgt hem met een niet te stillen gretigheid. Waarover gaat het? Ik zou zeggen: KAMELEONS.

Ik pas mijn beoordeling van 2006 aan en waardeer deze hele leuke en knap gemaakte fil een punt hoger, naar 4.0*.

Nu na de tweede kijkbeurt vind ik deze "documentaire" fantastisch en vol met hele leuke humor. Humor waar je van moet houden, dat wel! Ik kan best begrijpen dat sommige mensen het helemaal niets vinden, maar dat is altijd bij Woody Allen. Het is alles of niets.

Nu heb ik 80 minuten geboeid gekeken en geen moment verveeld. Deze ga ik zeker nog eens voor de derde keer kijken. Want Confucius, je bent niet de enige, ook ik heb alle films van Allen in mijn bezit!

Ik dacht even dat deze film over een seriemoordenaar ging, maar de videotheek had de verkeerde disk in het hoesje gestopt ('diary of a serial killer')...

Over een moordenaar ging het dus niet, hoewel dat misschien weinig had gescheeld als deze kameleon zich had opgehouden tussen een stelletje huurmoordenaars o.i.d.

Zelig gaat over 'jezelf zijn', whatever that may be, over vage thema's als 'identiteit' en doet dat op een heerlijk ironische manier. In het begin dacht ik: wat de hel, waar ben ik in beland, hoe lang gaat dit zo door? Na een kwartier ongeveer kwam er eindelijk wat ontwikkeling in, en werd het ook leuker, hoewel de grappen de hele tijd wel leuk waren. Het grappige aan Woody Allen is dat juist hij altijd dezelfde neurotische, NY-accent-sprekende miniman met bril is die zogenaamd kameleontisch zou zijn, maar als iemand daar geen talent voor heeft is hij het wel, en daar is hij zich denk ik goed van bewust. In het gesprek met Farrow waarin zij hem - aanvankelijk falend - probeert te hypnotiseren zie je dat heel duidelijk.

Hoogtepunten:

- De orthodoxe Midsummer Night's Dream

- De 'chameleon'-dance

- Dat de KKK hem een 'triple threat' vind omdat Zelig, een jood, immers ook kan veranderen in een indiaan of neger.

- Zelig als indringer bij de paus, hilarisch, die vechtpartij!

- Dat als hij de filmstudio maar half terug kan betalen, hij ook zijn halve leven terugkrijgt: de studio houdt de beste momenten en hij moet het doen met de uren van slaap en eten.

- Dat Hitler net een goeie grap over Polen wou maken toen Zelig het moment verpestte (volgens geïnterviewde SS-obergruppenführer)

Het documentaire-gevoel wordt ijzersterk volgehouden: interviews lijken bijna altijd spontaan en onhandig, oude filmbeelden en nep-oude filmbeelden zijn niet uit elkaar te halen, de willekeurigheid van de geschiedenis en de willekeur of Zelig nu populair is of juist weer niet zijn bijna een blauwdruk van elkaar.

Ik ga steeds meer van Allen houden... nou ja, van zijn films dan.

Heel alleraardigst filmpje met een eenvoudige, maar belangrijke boodschap: "Wees jezelf!". Het leuke is dat deze boodschap er niet ingeramd wordt, maar subtiel daarnaartoe gewerkt wordt. Met het gehalte komedie zat het wel oke, maar waardoor ik echt gefascineerd werd, was de authentieke jaren '20-stijl waarin de archiefbeelden geschoten zijn. De typische docu-interviewtjes ertussendoor maakten het helemaal af. Erg uniek en leuk .

Eén van de meest hilarische films die ik onlangs bekeken heb. Echt geniaal geschreven en geacteerd. Het is echt wonderbaarlijk hoe dat ze dit als een docu hebben verfilmd. In het begin snapte ik er echt geen snars van, maar gelukkig heb ik doorgeken tot het einde.

'Those awful pancakes that you make.' Toen lag ik echt plat

Ik hoop dat ik snel nog meer van Woody Allen kan bekijken, alleen waarschuwde mijn pa me dat zijn humor heel anders was dan Zelig. Het zal afwachten zijn. In ieder geval deze film verdiend voor mij zeker een 4.

Ook dit is weer op en top Allan. Mooi gemaakt en in elkaar gedraaide mockumantary waarin newsreels en hedendaagse beelden perfect in elkaar blenden - nog nooit zo goed gezien. Is natuurlijk ook weer op z'n Allan's grappig en met aardig wat verwijzingen naar schrijvers en psychologen. Af en toe komt het droge van zijn proza ook naar boven en die liedjes klonken ook enorm authentiek. Leuke film.

Samenvatting van de film gelezen en maar met tegenzin aan de film begonnen. Maar wat dan: een uiterst boeiende film die een volstrekt ongeloofwaardig idee op een zeer geloofwaardige manier brengt. En dan begint het meeleven. Mooi, dus. En weer mooie dialogen, prima acteerwerk enz. zoals in alle Allens die ik tot nu toe heb gezien.

En na herziening komt er een punt bij. Waar het 'documentaire'tructje bij Sweet en Lowdown geforceerd overkomt, is het bij Zelig helemaal raak.

Woody Allen kiest ditmaal een andere manier om zijn visies en neuroses te uitten: een (nep)docu over menselijke kameleon Zelig. Een briljante metafoor voor de maskers die we dragen, met veel onderliggende kritiek op Amerika en het volk. Erg slim weer van Woody Allen. Enige minpuntje is dat ik niet echt heb kunnen lachen. Maar knap gemaakt, met de jaren '20 stijl enzo, en Allen doet weer waar hij goed in is: op een luchtige manier belangrijke (soms zware) thema's aansnijden. Weer een geslaagde film van Woody Allen!

3,5*

Woody Allen doet het hem weer! en dit keer met een erg origineel en ook leuk uitgewerkt plot.

Het plot had de nodige humor maar bleef over het algemeen vrij serieus en boeiend om te volgen.

De rol van Woody Allen vond ik ook erg leuk en helemaal niet te vergelijken met andere rollen die hij speelde, petje af hoor!

Natuurlijk moet Mia Farrow ook genoemd worden die zeker niks onderdeed voor Woody zelf, fijne actrice

En dan nog de manier hoe deze film in elkaar gemonteerd is, het lijkt heel erg op een jaren 30 film en als je niemand van de acteurs zou kennen zou je het ook zo geloven, echt heel knap gedaan was diep onder de indruk!

4,5 sterren voor deze Woody film die aantoont dat Woody nog veel meer in zijn mars heeft!

Voor mij naast Hannah And Her Sisters Woody´s beste film tot zover ik ze gezien heb