Dark Floors (2008)

Blijkbaar was dit de duurste Finse film aller tijden, maar al dat geld hadden de makers beter in hun zakken gehouden. De beslissing om de stompzinnige Lordi (zeg maar de Kabouter Plop onder de metalgroepen) als centraal personage op te voeren is namelijk even onbegrijpelijk als idioot.

In essentie is Dark Floors niet meer dan knullige kermisattractie-horror waarbij een paar clichématige personages zich een weg banen door een verlaten ziekenhuis en daarbij regelmatig worden besprongen door een of ander Lordi-monster. Onbegrijpelijk dat iemand dit een goed idee vond. Maar als je over je eerste verbazing heen bent, is het met een beetje goede wil nog best hilarisch. Hilarisch slecht, wel te verstaan.

In dat opzicht is ook het scenario een greep uit de horrorclichédoos, met wat voorspelbare shocks en een einde dat zowat letterlijk werd geript uit de finale van de House on Haunted Hill-remake. Ondanks het hoge budget eigenlijk pure armoede.

1 ster.

Helaas, ik vond het werkelijk een vreselijke film.

Had me verheugd op een spannend horroravondje in bed, maar helaas vielen me na een half uur de ogen al dicht.

De hele film boeide me niet. Ook vond ik het een zeer verwarrende film die in plaats van boeit, juist je verveeld.

Heel jammer, had er iets veel beters van verwacht toen ik las waar de film over ging.

dat dacht ik ook na lordies in songfestival.

maar film viel wel aardig en creepy sfeertje

3 sterren

Zonder Lordi had dit nog best een grappige film kunnen zijn. Vond het idee wel aardig. Helaas is er veel te weinig mee gedaan. Qua horror elementen heeft Riski een hoop kansen laten schieten en het tijd-staat-stil-principe veel te mager uitgewerkt.
Zat redelijk wat spanning in en visueel was het ook wel in orde. Maar die monsters maakten het geheel te belachelijk.

Jezus, wat een slechte film. Met moeite uitgekeken. Dit is met stip de slechtste Scandinavische horrorfilm die ik ooit gezien heb. En hij is niet eens écht Scandinavisch, want naast de Engelstalige acteurs is de ganse look&feel van de film mainstream Amerikaans.

Om te beginnen mist Dark Floors ook maar enige vorm van verhaal, waardoor je de hele tijd het gevoel hebt naar nietszeggende scènes te kijken. De personages zijn vreselijk irritant, de dialogen tenenkrommend slecht en de vertolkingen vervelend (vooral dat kind). Dan hoop je dat het gebrek aan inhoud wordt opgevangen door spanning of wat splatter, maar nee hoor. Het enige wat je te zien krijgt is een stelletje lachwekkende monsters die te pas en te onpas opduiken. De Finse metalzanger Lordi is daar een van, maar zijn vertoning is eerder zielig dan beangstigend. Schoenmaker blijf bij je leest zou ik zeggen. Alhoewel, berg die gitaar maar op, want van muziek maken heb je ook al niet veel kaas gegeten.

Kortom, een wangedrocht zoals ze zelden gemaakt worden en daarmee ongetwijfeld de schandvlek op de Scandinavische genrefilm.

Met het prima uitgangspunt en de bijbehorende sfeervolle setting had Dark Floors best een erg aangename, spannende horrorfilm kunnen worden. En met een aantal van die aardig vormgegeven monsters had het ook prima heerlijke over-the-top pulp (als een Rawhead Rex of The Deadly Spawn) kunnen worden. Helaas is Dark Floors uiteindelijk geen van beide. geworden.

De bovengenoemde facetten leveren zeker wel wat vermaak op, maar grotendeels is deze Finse horror vrij beroerd. Het acteerwerk is zwaar ondermaats, de personages zijn duf en de film neemt echt veel te lang de tijd om naar bepaalde momenten toe te bouwen. Maar het grootste probleem is dat de film gewoon een grote warboel is. We krijgen een flinke lading monsters, zombies, geesten, dimensies, visioenen en gezeik om rode krijtjes naar ons hoofd geslingerd, maar het lijkt er geen moment op dat de makers zelf enig idee hadden waar ze naar toe wilden. En dat is best jammer, want de film had op bepaalde opzichten best wat potentie.

1,5 sterren.

Echt? Niemand? Dit is toch een behóórlijke Silent Hill rip-off en er wordt hier geen woord over gerept. Daar zie je ook wel aan dat er een behoorlijk budget aan heeft moeten hangen, want de setting is van een enorm hoog niveau. Helaas zijn het vooral de belachelijke, clichématige set aan personages die bepalend zijn. De asshole zakenman, het strontvervelende kind, de prekende oude man.

Daarnaast nogal een domper dat ze aan komen kakken met van die slappe CGI-spookjes (lijkt wel een cartoon), want Lordi zelf werkt wél! Eigenlijk verrassend leuk zelfs, deze Dark Floors. Simpel vermaak; als een spookhuis. Beetje kiddy, maar wel spooky in z'n vormgeving.

“I want the red crayon!”

In het ziekenhuis blijft de lift hangen en als een groepje liftgebruikers er even later uit komen blijkt iedereen te zijn verdwenen. De daders blijken de Finse hardrock-band.Lordi te zijn! De band was de winnaar van het Eurovisie Songfestival in 2006 (daarvoor kregen ze zelfs een plein en een cola naar zich vernoemd) En wat doe je als je in latex monsterpakken de winnende (kermis)attractie wordt? …dan speel je in je eigen horrorfilm....!? In diezelfde monsterpakken …want euh daar treden ze altijd in op en die moeten zogenaamd eng zijn!! Voor de fans van Lordi is er misschien dus een feest van herkenning...

Enfin de gevormde groep hoofdrolspelers hoppen van verdieping naar verdieping en in ongeveer anderhalf uur trekt elke horrorclichés volgens mij wel voorbij. CGI-geesten, zombies, monsters...wat krijgen we NIET? Niets hiervan wordt ooit echt uitgelegd. Tja....het ziekenhuis als de goddelijke komedie, waar de mannen en een vrouw uit een rockband als monsters in hun rubberen pakken de boel onveilig maken Brr. eng hoor! Tja misschien in ogen van de doorsnee Songfestival-kijker wel, die protesteerde ook tegen het optreden van de band op hun festival. Maar hun vertoning is eerder zielig dan beangstigend. Wat gegrom en gebrul en verder niets...

Het plot is simpel maar eveneens onbegrijpelijk, de meeste kills zijn off-screen en veel gore valt er dus niet te bespeuren. Visueel was het niet slecht en de cast was onopvallend maar deed zijn werk. Maar iets moet uiteindelijk vier miljoen hebben gekost want blijkbaar was dit in 2006 de duurste Finse horrorfilm die er ooit in het land gemaakt was. (ik heb ook geen idee of er al een duurdere is gemaakt?) Verre van goed maar doordat het er allemaal nog netjes uitziet is de vaagheid nog iets van intrigerend.