Manon des Sources (1986)

Ik vind deze film stukken slechter dan 't eerste deel (hoewel ik dat niet duidelijk in mijn score uit kan drukken). Had men de hoogtepunten van Manon des Sources toegevoegd aan Jean de Florette, dan was dat eerste deel nog sterker geweest en dan was dit tweede deel overbodig geweest.

Net als Jean de Florette een erg mooie en mistroostige film. Beide films geven erg sfeervol beeld van het boeren leven in de Provence. Daarbij is het einde erg indrukwekkend en is Emmanuelle Béart een prachtige vrouw. 4* voor beide films.

Prachtige film waar de waterbron blijkt opgedroogd en de dorpelingen van water verstokt blijven. Wederom een prachtig verhaal met een mooie ontknoping die de gebeurtenissen van deel 1 in een ander daglicht zetten. De film neemt je opnieuw mee naar de prachtige heuvels van de Provence en is ook onlosmakelijk verbonden met het eerste deel Jean de Florette.

Uitermate sfeerrijk en pakkend vervolg op Jean de Florette (1986). Qua verhaal is deze film zo mogelijk nog mooier dan het eerste deel. Prachtige rol van Emmanuelle Béart. Het is wel van belang de films in de goede volgorde te kijken.

Beter dan deel 1. mooie ontknoping en goed verhaal.

Tegenvallend vervolg op Jean de Florette. Ze hadden beter de pakweg eerste 45 minuten van deze film bij het eerste deel kun voegen. De film begint nog vrij aardig met verschillende bekende gezichten uit Jean de Florette. Het gemis van Gerard Depardieu (en diens personage) blijkt wel, want de personages die voor Jean in de plaats komen kunnen niet echt boeien.
De romance tussen Manon en de onderwijzer komt niet al te sterk over. Naar het einde toe wordt de film ook wel erg dramatisch, wanneer blijkt dat Jean de zoon van Papet is. Dat komt vrij plotseling en past eigenlijk niet echt in de stijl van beide films. Al met al een lange zit, omdat de film gaandeweg niet echt meer kan boeien.

Absoluut niet eens met degene die deel II minder vinden dan deel 1 van Jean de Florette. Gerard Depardieu speelde geweldig in deel 1, maar droeg zeker dat deel niet in zijn eentje. Yves Montand en Daniel Auteuil zijn op zijn minst van het zelfde hoge niveau. Het verhaal wordt eigenlijk alleen maar sterker en het einde is van eenzame klasse.

Mooi vervolg op Jean De Florette.

Ook in deze film een mooi, zij het tragisch, verhaal.

Zeer goede vertolkingen ook, van de ganse cast.

Maar ik blijf er bij, net als de eerste film is dit niet echt mijn ding.

Klassieker.

Onderdeel van het tweeluik Jean de Florette - Manon des Sources. In dit tweede deel wordt het verhaal tot een einde gebracht - maar op een wel heel mooie manier. Of het gebruik van een tweeluik voor de vertelling een goed idee is is wellicht een kwestie van smaak - ik zie wel wat in de visie dat het het verhaal juist sterker maakt, zeker als je een periode van een paar weken tussen het zien van deel 1 en deel 2 houdt, om daarmee het verstrijken van de tijd zelf ook wat te benadrukken.

Waar in de eerste film de hoofdrol lijkt te zijn voor Gerard Depardieu, wordt nu Daniel Auteuil meer op de voorgrond gezet, mag hij de ellendige slechterik spelen. En dat doet hij met verve, de wroeging en ellende komt van het scherm af - waarbij zijn beschermheer Papet steeds meer de macht over de gang van zaken verliest, net als het dorp waarvan hij zich de eigenaar dacht te voelen. Melancholie alom, het verstrijken van de tijd, het vergaan van een imperium, de komst van de moderne tijd tegenover de tradities van het platteland.

En toch krijgen dat soort platte motieven niet de overhand in het ontspinnen van de familietragedie. Wellicht dat dat juist is wat deze twee films zo sterk maakt - de flauwe beschouwing van het vergaan van de tijd krijgt nooit de overhand op het persoonlijke van het noodlot dat zich in dat kader ontspint. En daardoor juist dichterbij komt, in plaats van afstandelijk te blijven.

Aan de sterrencast van het eerste deel verandert weinig - Gerard Depardieu doet vanzelfsprekend niet mee in dit deel. In zijn plaats, dat wil zeggen als focus van de sympathie, komt de nog vrij jonge Emmanuelle Béart - twee- drieëntwintig is ze hier, maar ze zou makkelijk voor 18 door kunnen gaan. Perfect gecast in de wat verwilderde en onschuldige uitstraling die ze hier heeft - geen speld tussen te krijgen.

Een van de weinig geroemde hoogtepunten van de film blijft wel de dorpsvergadering, waarin de waterexpert aan de boze boeren uitlegt dat hij geen idee heeft of en wanneer de bron weer water zal geven. En de scene waarin Papet en Delphine samen op het bankje zitten. Prachtig in de Frans-heid die het uitstraalt, de geur van de Provence die erdoor meegenomen wordt.

Beide films samen horen zeker bij het beste dat de Franse cinema heeft voortgebracht. Klassiek, zeker - onderdeel van de geschiedenis, de wortels waarop de hedendaagse maatschappij, de hedendaagse cinema gestoeld zijn. Onlosmakelijk verbonden met en vervlochten in de tradities van het land.

Een score geven aan deze zou niet erg eerlijk zijn, want ik kan me hier nog maar weinig van herinneren. Ik weet dat ik deze een stuk minder boeiend vond dan de eerste. Ik denk dat ik enkel de bloedmooie Emmanuelle Béart de moeite vond om de film alsnog uit te kijken.

hahaha...vond ik ook..het verhaal boeide mij niet.

IJzersterk vervolg op het eerste deel, veel boeiender en beter. Goed script! Beelden waren ook veel beter in dit vervolg, of digitaal bewerkt. En een schitterende Emmanuelle Beart, wat een beauty.

Wat een prachtig in elkaar gezette drama.

'Manon des Sources' kent met Emmanuelle Béart werkelijk een beeldschone verschijning. Wat een betoverend voorkomen heeft zij als Manon in deze opvolger van 'Jean de Florette'. Sowieso smijt regisseur Claude Berri weer met prachtige beelden. Ik zat er direct weer in. De felle zon, de prachtige landschappen, heuvels, bergen, ik vind het schitterend. Moet ik nou blij zijn voor Ugolin dat z'n bloemetjes er zo mooi bij staan? Moet ik hopen dat hij het ''ja'' woord krijgt van Manon? Het is wat dubbel. Aan de ene kant brengt Claude Berri het wel zo, maar mijn gevoel blijft toch op een afstandje en zegt voorzichtig nee.

Eigenlijk waren en blijven het gewoon eikels natuurlijk. Al krijg je bij Ugolin weer het gevoel dat het absoluut allemaal niet zo bedoeld was en dat hij er erg spijt van heeft. Wat natuurlijk ook resulteert in z'n zelfmoord (plus het feit dat-ie Manon nooit zal krijgen, waar ook niet mee te leven valt). Vind het toch allemaal wel goed werken. Goed geschreven, goed uitgevoerd. Vanaf dat moment zakt de film echter wat in. Ik vond de gebeurtenissen op de landschappen boeiender en mooier dan een twist uit het verleden voor Papet en een romance tussen Manon en die gast. Deze films zullen me dan ook vooral bijblijven dankzij de prachtige beelden, de sfeer en Emmanuelle Béart. Ik heb genoten van beide delen. Erg mooi.

Moet opboksen tegen de verwachting dat het meisje haar gram gaat halen en dat weet het maar niet te tackelen. Het mist de jeu en finesse van het eerste deel. Daar een strijd om water en sympathie die hier niet van de Franse grond komt. Ugolin is in meerdere opzichten kansloos en wanneer dat ook zo uitpakt, vervalt het in een doorsnee dorpjesdrama in de tijd van toen, waar de levenscyclus en andere gangbare ingrediënten aan bod komen. Van kerkelijke interventie tot zo'n luidruchtige bijeenkomst. Het zal er wel bij horen, ik heb er niet zoveel mee. Rondom de Soubeyrans heeft het nog wel een donkere rand, maar de basis om daar een factor van belang van te maken, raakt onderweg steeds meer verbrokkeld.

Het tweede deel van dit naturalistische tweeluik moet niet onderdoen voor het eerste. Emmanuelle Béart speelt een rol met relatief weinig woorden, maar met des te meer zeggingskracht in haar gezichtsexpressie. Het ene moment heeft ze de uitdrukking van een onschuldig herderinnetje, dan beantwoordt ze de voyeuristische blik van Ugolin met het boze oog. Het wijsje dat ze op haar harmonika speelt, hetzelfde als destijds haar vader, verraadt haar innerlijke drijfveer.

Het verhaal is vergelijkbaar met een Griekse tragedie. César Soubeyrans noodlot wordt bewerkstelligd, deels door het toeval van de vermiste brief, deels door z'n eigen handelswijze. Z'n hoop op een mannelijke erfgenaam die zijn familienaam draagt, gaat verloren met de zelfmoord van Ugolin, een fatale ommekeer. Een blinde zieneres verklaart alles, met de bochel van Jean als herkenningselement.

Godsdienst en bijgeloof speelden een belangrijke rol in zo'n Frans dorpje in die tijd. Wie in een bovennatuurlijke verklaring wil geloven, kan blind blijven voor de waarheid. Tot César dringt die waarheid uiteindelijk door. Hij is geëvolueerd van een schalkse en hebzuchtige manipulator naar een ontgoochelde en berouwvolle oude man.

De Provençaalse natuur is weer overweldigend, met het klaprozenrood als symbool voor passie. De bron in de grot staat symbool voor vruchtbaarheid en het onbereikbare vrouwelijke.

Allebei de delen zeker de moeite waard, maar vond deel 2 toch net iets meer hebben, misschien door de verrassende ontknoping.

Deel 1 net aan een 7, deel 2 zeker een 7,5.

Daniel Auteuil toch een van de betere Franse acteurs en Emmanuelle Béart mooi in deel 2.

Zeker beide films een kijkbeurt waard.

Ik vond dit deel iets minder dan deel 1, maar desondanks nog zeker een uitstekende film.

Net als voorganger Jean de Florette is Manon des Sources weer een prachtig Frans drama met een heerlijk pittoresk sfeertje.

10 jaar na de dood van Jean zijn de Soubeyran's aardig rijk geworden van de bloemen die ze met zijn bron hebben verbouwt. De dochter van Jean woont echter nog in de omgeving en als Ugolin verliefd op haar wordt ontstaat het gevaar dat aan het licht komt wat ze destijds hebben gedaan.

Daniel Auteuil en met name Yves Montand vertolken hun rollen opnieuw prachtig. Daarnaast was de mooie Emmanuelle Béart ook sterk als Manon.

De film is weer schitterend opgenomen. Niet te veel poespas maar ook nergens flets of saai. De prachtige muziek van Jean-Claude Petit met mondharmonica van Toots Thielemans maakt het helemaal af.

Door het tragische einde krijgt het eerste deel een geheel nieuwe betekenis en gaan we de oude Papet door een geheel ander daglicht zien. Jean was zijn zoon, zijn enige kans om zijn Soubeyran-erfgoed over te dragen en dankzij hem is hij dood.

Er gebeurt niet heel veel, maar toch gaat de film nergens vervelen. Ik heb een zwak voor dit soort sfeervolle drama's. Je waant je echt even in de Provence.

Romantischer en ook wel wat melodramatischer dan het eerste deel "Jean de Florette" maar ook nu zijn de acteurs, inzonderheid Yves Montand en Daniel Auteuil, uitstekend en wordt mentaliteit en sfeer van de Provence goed weergegeven.

Het mooie herderinnetje, Emmanuelle Béart, kaapte verdiend een César weg.

Mooie cinema.

Manon des Sources uit 1986 is gebaseerd op de tweedelige roman van Marcel Pagnol uit 1966 en is een vervolg op Jean de Florette, dat eerder dat jaar uitkwam.

Het verhaal speelt zich zo'n tien jaar na de verwikkelingen in het eerste deel af. Jeans dochter Manon is inmiddels opgegroeid tot een mooie jonge vrouw (Emmannuelle Béart) en werkt in de streek als geitenmeisje. Ze is echter het verraad van de familie Soubreyan nog niet vergeten en zweert wraak. Ze ontdekt echter ook dat de dorpelingen haar vader destijds in de steek hebben gelaten terwijl ze hem met wat eenvoudige tips prima hadden kunnen helpen. Het lukt haar uiteindelijk om de watertoevoer naar het dorp af te sluiten, met alle gevolgen van dien.

Manon des Sources is een sfeerrijk en pakkend vervolg op Jean de Florette. Ik vind de film eigenlijk nog beter dan deel I, en die vond ik al erg aardig. Er gebeurt niet zo heel veel, maar toch gaat de film nergens vervelen. Ik heb een enorm zwak voor dit soort sfeervolle drama's. 4*

Emmanuelle Béart, zuchtmeisje...

Deel 2 maakt het drama compleet en daarom is deze film samen met deel 1 een parel.

Een interessant vervolg op Jean de Florette. Een mooie omgeving die een zekere rust uitstraalt, een wonderschone Emmanuelle Béart en goed spel. Ik vind 'm wel minder sterk dan het eerste deel. 3,5*

Gewoon prachtig, maar wel eerst Jean de Florette zien!

Kom, kom.....

Minder dan Jean de Florette maar nog altijd de moeite waard. De beelden (en Béart) zijn natuurlijk wel weer prachtig, het verhaal dat zich ontvouwt is echter minder naturel. Het is echt geschreven, met name vanaf de confrontatie op de verjaardagsborrel van de jonge leraar: dat de schuwe Manon zich daar laat zien temidden van haar vijanden en ook haar beschuldigingen uit vond ik wat ongeloofwaardig, en ook hoe daarop de eeuwig zwijgende dorpelingen zich opeens laten gelden paste m.i. niet helemaal bij alles wat daarvoor gebeurde. Ook was Ugolin iets te kolderiek bezig, dat vond ik toch een sterker personage in deel 1. En Depardieu was als buitenbeentje wiens goede bedoelingen met wantrouwen en leugens worden beantwoord ook een erg fijn personage in Jean de Florette, een dergelijk sympathiek figuur ontbrak een beetje in dit deel.

Voorgaande klinkt iets negatiever dan ik het bedoel want het blijft pakkende cinema en de tragische ondergang van de hebberige Soubeyrans wekt toch vooral meelij op en dat is gezien het einde van deel 1 toch knap gedaan.

Knap vervolg van de topfilm die Jean de Florette (1986) is. Iets minder sterk, maar nog steeds erg de moeite. De film neemt een sprong van 10 jaar in de tijd. Geen Dépardieu meer in de film, wel zijn dochter, de mooie herderin Manon (Emmanuelle Béart), die intussen een volwassen vrouw is geworden. Een film die best pas gezien kan worden als je Jean de Florette achter de kiezen hebt. Vooral naar het einde toe wel belangrijk dat er enige achtergrond is.

Bovendien, hoe idyllisch ook deze film ook mag zijn met zijn prachtige landschappen uit de Provence, wordt de sfeer tussen natuur en mens nooit zo mooi voorgesteld als in Jean de Florette. Ik zag beide films op één avond en dat was pure magie.

Naast Béart zijn wederom Auteuil en Montand meesterlijk in hun bedrog. Montand is sluw en gewiekst en er wordt verder aandacht besteed aan het waarom van zijn daden. Auteuil (Ugolin) is naïef en beïnvloedbaar. Zijn hart verliest hij aan de mooie Manon, maar hij beseft niet dat ze op de hoogte is van het geheim van de familie Soubeyran. Manon aast al haar hele leven op wraak. Niet alleen op de familie Soubeyran, maar eigenlijk op het gehele dorp die eigenlijk stilzwijgend de oneerlijke praktijken op hun beloop lieten.

De aankondiging en de beschuldigingen daarentegen vond ik niet super uitgewerkt. Weinig geloofwaardig en iets te vluchtig gebracht allemaal. Een klein smetje voor mij persoonlijk. Naast de emotie hebzucht komt in deze film de emotie wraak erbij. Het subtiele spel hiertussen en de rol van de diverse hoofdpersonages én andere bewoners van het dorp maken de film erg gelaagd en kijkbaar. Ook het einde is subliem waarbij de oude César beseft dat het hele snode plan eigenlijk helemaal niet had gehoeven. Knap!

Diepe indruk! Dit tweeluik is prachtig. Zelf vind ik dit 2e deel iets beter dan Jean de Florette, alhoewel je het eigenlijk als 1 geheel kan zien. De laatste 20 minuten zijn ijzersterk. Dit zag ik niet aankomen en is goed geschreven. Ook sterk acteerwerk van Yves Montand. En de soundtrack is ook erg fijn!