Mary Shelley (2017)

Sterk geromantiseerde film over het leven van de schrijfster Mary Shelley. Een productie die behalve romantiek uiteindelijk gelukkig ook wat diepgang te bieden heeft. Prachtige rol voor Elle Fanning. Uitstekend geacteerd, sober vormgegeven (deed me aan de BBC denken) Voor liefhebbers van geschiedenis, kostuums en gotische toestanden, zoals ik, zeker de moeite van het kijken waard, ook al had er wel wat meer in eh... gesneden mogen worden.

Biografie.

Zoals zovaak gaat het meer over de gebeurtenissen in iemand's leven dan over de persoon zelf. Nu zijn die twee uiteraard vaak aan elkaar gelinkt, maar ook bij deze Mary Shelley ontbreekt het een beetje aan de link tussen de twee (behalve dan de super-obvious dingen).

Sowieso wordt er overdreven veel tijd gespendeerd aan de romance, waarin sterke vrouw Shelley toch een deel van haar pluimen verliest als goedgelovig wicht. Al-Mansour lijkt soms wat moeite te hebben met het verhaal van Shelley te vermengen met het narratieve romantisch dramatje dat eigenlijk gepresenteerd wordt.

Gelukkig is het acteerwerk wel naar behoren en is de setting ook best oké. Het is best sfeervol, maar ik had niet echt het idee dat de fim als biografie écht veel toevoegt aan de persoon. Integendeel zelfs, soms lijkt het allemaal teveel op een doorsnee kostuumdrama waar uiteindelijk één van de bekendste horrorromans uit gerold komt.

2.5*

Een weinig bijzondere film, niet slecht gemaakt, maar had beter gekund. Fanning in de titelrol is best goed, maar afgaande op de portretten die van de real one bestaan, toont ze qua uiterlijk weinig gelijkenis met de echte Mary, en dat is ook wel typerend voor de film. Al-Mansour heeft een handreiking gedaan naar de moderne tijd door voor de hoofdrollen bijna allemaal acteurs met een modellen uiterlijk te contacteren, getalenteerd weliswaar, maar toch. Daarnaast blijft het verhaal vrij flets, behoudens een relatie met een getrouwde man is er niet veel bijzonders aan het jonge leven van het levenslustig ogende hoofdpersonage, en dat haar zogenaamde trauma's dan ook hebben geleid tot de wereldberoemde, naargeestige roman doet dan ook wat geforceerd aan. Wat je als kijker dan weer doet beseffen dat de schrijvers van deze film, er ongetwijfeld flink wat bij hebben gefantaseerd, aangezien van de echte Mary een stuk minder bekend zal zijn geweest dan we hier te zien krijgen. Dat zou je dan als de creatieve vrijheid van de makers kunnen zien, maar bij zo'n verder degelijk, lang en waargebeurd kostuumdrama voelt dit gebrek aan authenticiteit toch niet helemaal lekker. Geen vervelende film , maar helemaal serieus nemen en als geslaagd beschouwen zijnde een biografie doet ik deze niet.

Wat een teleurstelling!

De eerste vrouwelijke regisseur uit Saudi-Arabië gaat een biografie verfilmen van een vrouw die op 18-jarige leeftijd op nieuwjaarsdag 1818 (precies 200 jaar geleden) een geweldig verhaal schrijft dat nog steeds als metafoor wordt aangehaald voor de risico's van 'verandering' en van 'vooruitgang'.

Ik ging ervoor zitten en was zo benieuwd naar haar visie vanuit haar Oosterse cultuur op deze Westerse icoon: student Frankenstein schept een monster dat hij afwijst en dat vervolgens eenzaam probeert te overleven in een vijandige cultuur. Hoeveel ingrediënten heb je nodig om een hedendaagse blik te verweven in een historische context?

Vergeet het maar. Voordat de film begint, kijk je drie minuten naar logo's van alle producenten die allemaal hun plasje wilden doen. Na afloop lees je dat Al-Mansour het scenario heeft bijgewerkt. Het heeft niet mogen baten.

De film is een Westerse romantiekdraak van de eerste orde die alle bekende feiten keurig afraffelt en die je als toeschouwer met een hoogst onbevredigd gevoel achterlaat. Een prentenboek, netjes aangekleed, af en toe ondeugend, en dat was het dan.

Potdorie. Haar film Wadjda was zo subtiel ontroerend kritisch ...

Een biopic volgens het boekje, en helaas weinig bijzonder. Ik ben er best redelijk doorheen gekomen hoor, maar echt interessant wordt het ook niet, ook misschien omdat ik in grote lijnen wel bekend ben met de achtergrond van Shelley, haar afkomst, en de ontstaansgeschiedenis van Frankenstein. De eerste helft was sowieso een tegen het saaie aanzittend kostuumdrama, gelukkig werd het zo ongeveer halverwege als Mary (en Claire) uit huis gaan een stukje boeiender met meer nadruk op hen en de heren Percy Bysshe Shelley, Lord Byron en Thomas Hogg. Maar het blijft allemaal steken op het niveau van een puur beschrijvende biografie die weliswaar degelijk gemaakt is en prima geacteerd, maar niet echt beklijft.

Ik kom eerlijk uit voor het feit dat ik anti-Fanning ben, al sinds de destijds zesjarige Dakota dat onuitstaanbaar wijsneuzerige kindje speelde in het tenenkrommende I Am Sam (2001). In dit biografische drama rondom de romance tussen Mary en dichter Percy Shelley [Douglas Booth] bevestigt Dakota's jongere zus Elle nog maar eens mijn vooroordelen. Elle kan alle emoties probleemloos spelen, maar zonder enige gradatie: het ligt er allemaal te dik boven op. Hoewel dit een verzorgde productie is, getuige de sets, kostuums en locaties, zijn de vertolkingen even vlak als het script. Het is weliswaar nooit vervelend, maar de ontstaansgeschiedenis van het meesterlijke Frankenstein-verhaal had een veel interessantere film op moeten leveren dan dit.

Goeie film over een tienermeisje die verliefd wordt en zwanger raakt van een dichter. Gebaseerd op het leven van schrijfster Mary Shelley (voornamelijk bekend vanwege het beroemde griezelverhaal Frankenstein, diens oorsprong hier uiteraard een belangrijk deel vormt). De film speelt zich af in het begin van de 19de eeuw en is prima aangekleed en ook de man/vrouw verhouding destijds is boeiend uitgewerkt. Elle Fanning zet opnieuw een uitstekende rol neer.

Ik heb niets met griezelverhalen, dus “Frankenstein” ken ik alleen van naam. Desondanks is deze biopic over de auteur van het verhaal mij redelijk bevallen. Elle Fanning weet met overtuiging een rebelse jonge vrouw neer te zetten, die haar tijd ver vooruit was. Vermoedelijk is dat wel het enige wat ik van deze film zal onthouden.

Sterk acteerwerk met geweldige tekst. De decadentie en wanhoop van het kunstenaarsleven begin 19e eeuw wordt prachtig tot leven gewekt. In een poging tot creatie van vrijheden gaat men in wanhoop bijna ten onder aan de impact op de ziel. Ook het zware patriarchaat uit die tijd laat zich ook hier weer gelden. De vermeende homoseksuele relatie tussen Byron en Polidori blijft onbelicht. Fanning zet krachtige rol neer als onafhankelijke voorvechtster in de erkenning van de capaciteiten die vrouwen in die tijd hadden.